vazhiyambalathil oru poovu

സദാചാരത്തിന്റെ വെയര്‍ഹൌസ്

2010-11-30T00:30:00.000-08:00

മുന്കുറിപ്പ് :
ഇക്കഥയില്‍ രതിയും, രതി മൂര്‍ച്ഛയുമെല്ലാം വിഷയമാകുന്നുണ്ട്, അതെല്ലാം ഇക്കഥയുടെ സ്വാഭാവികതയ്ക്കിണങ്ങുന്ന തരത്തില്‍ മാത്രമേ അവതരിപ്പിച്ചിട്ടുള്ളൂ. അത് കാരണം ഇക്കഥയില്‍ എന്റെ സുഹൃത്തുക്കളും എഴുത്തുകാരുമായ വായനക്കാര്‍ക്ക് എന്തെങ്കിലും അപാകതകള്‍ തോന്നുന്നുവെങ്കില്‍ സദയം ക്ഷമിക്കണമെന്നപേക്ഷിക്കുന്നു.

എന്ന് , സ്നേഹപൂര്‍വ്വം,
താബു.

ബസ് ഏറാന്‍മുക്കില്‍ വന്നു തിരിയുന്നതിന് മുന്‍പേ ചാടിയിറങ്ങി ഞാന്‍ നടത്തത്തിനു വേഗം കൂട്ടി. ചെറിയ ഒരു ഓട്ടം എന്നുതന്നെ പറയാം. നേരിയ ഖദര്‍ കുപ്പായം വിയര്‍പ്പോടൊട്ടി കിടക്കുന്നു. പൊരിവെയിലിലും മുതുകത്ത് അല്‍പ്പം ഈര്‍പ്പം തട്ടുന്നതായി അനുഭവപ്പെട്ടു. ട്രെയിന്‍ സ്റ്റേഷനിലെത്തുന്നതിനു മുന്‍പ് ചെറിയ ടവ്വല്‍ നനച്ചു മുഖത്തെ കരിയും പൊടിയും തുടച്ചുകളഞ്ഞത് നന്നായി . ദേശാടനക്കാരനാണന്ന് കണ്ടപാടെ ആരും വിളിച്ചുകൂവില്ലല്ലോ.

വളവു തിരിഞ്ഞു വീട്ടിലേക്കുള്ള ഇടവഴി ഇറങ്ങാന്‍ ഭാവിക്കുമ്പോഴാണു ഹുസൈന്‍ ഓടിക്കിതച്ചു മുന്നിലേക്കെത്തിയത് ഞാന്‍ ഒത്തിരി താമസിച്ചുപോയോ എന്ന കുറ്റബോധത്തോടെ അവനോടു തന്നെ ചോദിച്ചു, മയ്യത്തെടുത്തുവോ? ഇല്ലിക്കാ എടുത്തിട്ടില്ല, താമസിക്കും, അഞ്ചുമണിയാകും. ബാംഗ്ളൂരുന്നു ആമിന വന്നുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.

ഇക്ക ഏതായാലും ഇപ്പോള്‍ അങ്ങോട്ടുവരണ്ട. ഇക്ക വന്നാല്‍ നമ്മുടെ ബന്ധുക്കള്‍ ഒന്നിനും സഹകരിക്കില്ലന്നാ പറയുന്നത്. മതം മാറിയവനുമായി ഒരിടപാടിനുമില്ലന്നാ അവരുടെ നിലപാട്. ഇക്കാ ഇനിയെങ്കിലും ഇതെല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ചിട്ട് വീട്ടിലടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞുകൂടെ. അത് പറയുമ്പോള്‍ ഉമ്മയില്‍ സ്ഥായിയായിട്ടുള്ള ദൈന്യത ഞാനവന്റെ മുഖത്തും കണ്ടു. വെയിലിനു ശക്തിയേറുന്നു അവനും വല്ലാതെ വിയര്‍ത്തുത്തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്.

ഇക്കാ ഉമ്മ ഇന്നന്വേഷിച്ചിരുന്നു ഇക്കാനെ, നേരം വെളുത്ത ഉടനെ. ബാപ്പയ്ക്ക് പ്രത്യേകിച്ച് അസുഖമോന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല, ഇന്നലെ പകല്‍ പതിനൊന്നുമണിക്ക് പതിവുപോലെ ക്ലോക്കിന് കീയും കൊടുത്ത് ,പത്രവുമെടുത്തുകൊണ്ട് മാവിന്‍ ചോട്ടിലേക്ക് പോയതാണ് ഊണിനു കാലമായപ്പോള്‍ ഉമ്മ വിളിക്കാന്‍ ചെന്നപ്പോഴാണ്. . . . . . . . . .

ഇക്കായോടു വിവരം പറയാനായി കവലയിലേക്കു ഓരോ ബസ്സും വന്നു തിരിയുമ്പോള്‍ ഞാനോടിവന്നു നോക്കുകയായിരുന്നു. നമ്മുടെ കുമാരന്റെ കടയുടെ മുകളിലെ ലൈബ്രറിയോട് ചേര്‍ന്നുള്ള മുറി ഒഴിഞ്ഞു കിടപ്പുണ്ട്, ഇക്ക തത്ക്കാലം അവിടെ താമസിക്ക്. ബാപ്പയുടെ പത്തു കഴിഞ്ഞതിനു ശേഷം വീട്ടിലേക്കു വന്നാല്‍ മതി. എന്താ ആവശ്യാന്നു വച്ചാല്‍ ഞാനതവിടെ എത്തിച്ചോളാം.

മറുപടിയൊന്നും പറയാന്‍ തോന്നിയില്ല, എല്ലാം അനുസരിക്കുന്നു എന്നമട്ടില്‍ തലയാട്ടി. ഉമ്മയെ കാണാന്‍ അതിയായ ആഗ്രഹം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒറ്റക്കുതിപ്പിനു അവനെയും തള്ളിമാറ്റി വീട്ടിലെക്കോടിയാലോയെന്നു ആലോചിച്ചു പോയി. തത്കാലം ഹുസൈനെ അനുസരിക്കുകയെ തരമുള്ളൂ. ബന്ധുക്കള്‍ പിണങ്ങിമാറിയാല്‍ ബാപ്പയുടെ മയ്യത്തുമായി ഞാനെങ്ങോട്ടുപോകും. വേണ്ട തത്കാലം ആരുമായും ഒരു ബലാബലം വേണ്ട. എന്റെ സ്വന്തം നാട് തന്നെ, എന്നാലും കുറച്ചുവര്‍ഷത്തെ അപരിചിതത്വം ഇപ്പോഴുണ്ട്. ഇപ്പോഴത്തെ പ്രശ്നക്കാര്‍ പഴയ കിളവന്മാര്‍ ആയിരിക്കില്ല. അവര്‍ക്കാകുമ്പോള്‍ ചിലതൊക്കെ സഹിക്കാനും, പൊറുക്കാനും കഴിഞ്ഞേക്കും, ചോരത്തിളപ്പുള്ള പുതിയ യുവാക്കള്‍ കൂട്ടം കൂടിയാല്‍ അത്ത്യന്തം അപകടകാരികളാണ്. അവരാണല്ലോ പുതിയ കാലത്തെ സദാചാരത്തിന്റെ വെയര്‍ ഹൌസ് കാവല്‍ക്കാര്‍.

പുറത്തു വെയില്‍ കനത്തുകിടക്കുന്നു. പുറത്തേക്ക് നോക്കി കൊണ്ട് ജനലിനരികില്‍ മിടിക്കുന്ന ഹൃദയത്തോടെ നിന്നു. കവലയില്‍ നിന്നും തുടങ്ങുന്ന വീട്ടിലേക്കുള്ള നീണ്ട വഴിയിലെ ആളനക്കങ്ങള്‍ മാവിന്റെ ചില്ലകള്‍ക്കിടയിലൂടെ വ്യക്തമായും കാണാം. വീട്ടിലേക്കു പോകുന്ന സന്ദര്ശകരുടെയിടയില്‍ അപരിചിത മുഖങ്ങളും ധാരാളമുണ്ട്. ചിലപ്പോള്‍ അതൊക്കെ ഹുസൈന്റെ കെട്ട്യോളുടെ ബന്ധുക്കളായിരിക്കാം. എല്ലാവരുടെയും മുഖത്തു ഒരേ നിസ്സംഗത. കവലയില്‍ വണ്ടിയിറങ്ങിയ ഉടനെ അവര്‍ അത് എവിടുന്നാണെടുത്തണിയുന്നതെന്നറിയില്ല.

അമ്മായിയുടെ മകള്‍ സബീന അവളുടെ വീട്ടില്‍ നിന്നും എന്തോ ആഹാരസാധനം പാത്രത്തിലാക്കി എന്റെ വീട്ടിലേക്കു നടന്നു നീങ്ങുന്നു. അവള്‍ക്കു മാത്രം ഏതോ ഒരു ഗൃഹതുരത്ത്വം എന്റെ വീടിനോടുള്ളത് പോലെ തോന്നുന്നു. ഓര്‍മയിലേക്ക് ഗുലാം അലിയുടെ ഗസലുകള്‍ അരിച്ചെത്തുകയാണ്. പരസ്പരം കൈമാറിയിരുന്ന ഗസല്‍ ഡിസ്ക്കുകള്‍ മനസ്സിന്റെ ആഴത്തിലിരുന്നു പ്ലേ ചെയ്യുന്നു. ഒന്നും വേണ്ടായിരുന്നു. ഞാന്‍ വരച്ച ചില ചിത്രങ്ങള്‍ അവള്‍ക്കായി വച്ച് നീട്ടുമ്പോള്‍ അവളുടെയുള്ളില്‍ ചില മനോഹര വര്‍ണ്ണങ്ങള്‍ വീണു ചിതറിയത് മനസ്സിലാക്കിയിട്ടും ഏന്തേ ഞാന്‍ അറിയാത്ത ഭാവത്തില്‍ ഒളിച്ചു കളിച്ചത്

കവലയില്‍ വന്ന ബസ്സില്‍ നിന്നിറങ്ങിയ ആളുകളുടെയിടയില്‍ നിന്നും പെട്ടോന്നുരു മുഖം തിരിച്ചറിയാന്‍ കഴിഞ്ഞു. തിരുനെല്‍വേലിയില്‍ നിന്നുള്ള ഗഫൂര്‍ സേഠ്. ബാപ്പയുടെ കണക്കുപിള്ളയായിരുന്നു കുറേക്കാലം മദ്രാസ്സില്‍. പല വിശേഷങ്ങള്‍ക്കും ബാപ്പ അറിയിച്ചാലുടനെ വീട്ടിലെത്താറുണ്ട്. അവസാനമായി കണ്ടത് പതിനൊന്നു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പ് പെങ്ങള്‍ ആമിനയുടെ നിക്കാഹിന്. ആളല്‍പ്പം ക്ഷീണിച്ചിട്ടുണ്ട്. ബാപ്പയെക്കാളും പതിനാറു വയസ്സെങ്കിലും ഇളപ്പം കാണണം ഗഫൂര്‍ സേഠിന്. എനിക്ക് എട്ടു വയസ്സുള്ളപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ ബായ് എന്ന് വിളിക്കുന്ന സേഠ് എന്നെയും കൂട്ടി ബാപ്പയുടെ നിര്‍ദ്ദേശ പ്രകാരം മദ്രാസ്സിലേക്ക് വണ്ടി കയറിയിട്ടുണ്ട്. ബാപ്പ ജ്വരം ബാധിച്ച ശേഷം മദ്രാസ്സില്‍ ഒരു ബന്ധുവീട്ടില്‍ അപ്പോള്‍ വിശ്രമത്തിലായിരുന്നു.

എന്റെ ആദ്യത്തെ ട്രെയിന്‍ യാത്ര. രണ്ടുജോടി ഡ്രെസ്സും ഉമ്മ വാങ്ങിത്തന്ന രണ്ടു പുസ്തകങ്ങളുമായിരുന്നു എന്റെ കൈവശം. എനിക്കോര്‍മയുണ്ട് വിക്രമാദിത്യന്‍ കഥകളും, എഡിസന്റെ ജീവചരിത്രവുമായിരുന്നു അവ. അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പം ബര്‍മ ബസാറില്‍ ചെന്ന് കളിപ്പാട്ടങ്ങള്‍ വാങ്ങിയത് ഓര്മ വരുന്നു. കോട്ടില്‍ ക്ലിപ്പ് ചെയ്തു വയ്ക്കാവുന്ന സ്വര്‍ണനിറത്തില്‍ ചിത്രങ്ങള്‍ പതിപ്പിച്ച വലിയ ബട്ടന്‍സ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ വകയായി എനിക്ക് സമ്മാനിച്ചിരുന്നു. സൂക്ഷിച്ചു വച്ചിരുന്ന പഴയ സാധനങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തില്‍ കുറച്ചുകാലം മുന്‍പുവരെ അതുണ്ടായിരുന്നു. ആറു വര്ഷം മുന്‍പു വീടുവിട്ടിറങ്ങിയപ്പോള്‍ നിരന്തരമുള്ള യാത്രകളിലെവിടെയോ അത് കൈമോശം വന്നു. ഒപ്പം ചില സ്മരണകളും.

പെങ്ങള്‍ ആമിനയും കുടുംബവും എത്തുന്നതും കാത്തു ബാപ്പയുടെ മയ്യിത്ത് കിടക്കുകയാണ്. തീര്‍ച്ചയായും നടുത്തളത്തിലായിരിക്കണം ബാപ്പയെ കിടത്തിയിരിക്കുന്നത്. ബാപ്പ പകല്‍ വിശ്രമിക്കാറുള്ളത് അവിടെയാണ്. അവിടെത്തന്നെയാണ് ബാപ്പയുടെ പ്രവൃത്തികളെ നിയന്ത്രിക്കാറുള്ള ഒരു അലമാരയോളം ഉയരമുള്ള ഘടികാരവും ഇരിക്കുന്നത്.

ഉച്ചസമയം അല്പനേരം അടച്ചിടാറുള്ള കൂനന്‍ ഇസ്മായിലിന്റെ പീടിക അയാള്‍ ധൃതിപെട്ടു തുറക്കുന്നത് കണ്ടു. തൊട്ടടുത്ത വ്യാപാരി വ്യവസായി ഓഫീസിനു മുന്നില്‍ ഒരു കരിങ്കൊടി പാറിക്കളിക്കുന്നു. പകല്‍ വീട്ടിലുള്ളപ്പോള്‍ ബാപ്പ ചിരിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടേയില്ല. നിരന്തരം വഴക്കിടുന്ന ഒരു മനുഷ്യന്റെ മുഖത്തെ തീഷ്ണതയാണ് ഞാനെപ്പോഴും കണ്ടിട്ടുള്ളത്. ഇപ്പോഴെങ്ങനെയായിരിക്കും ബാപ്പയുടെ ഭാവം, ഉറങ്ങുന്ന ഒരു കുഞ്ഞിന്റേതുപോലെ ശന്തതയുള്ളതായിരിക്കുമോ, അതോ എല്ലോവരോടുമുള്ള വെറുപ്പ്‌ കാര്‍മേഘം പോലെ കനത്തു കിടക്കുകയാണോ.

ധൃതിയില്‍ ഒരു ടാക്സി പൊടിപറത്തിക്കൊണ്ട് വീട്ടിലേക്കുള്ള നിരത്തിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു കയറി. കാറിന്റെ മുകളില്‍ ലഗ്ഗേജുണ്ട്. അവള്‍ തന്നെ, ആമിനയും കെട്ട്യോനും കുട്ടികളും. കരച്ചിലുകള്‍ മുറിഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന വീട്ടില്‍ അല്‍പ്പം കഴിയുമ്പോള്‍ അവളുടെ സാന്നിധ്യത്തില്‍ വീണ്ടും ഏങ്ങലടികള്‍ ഉയര്‍ന്നു താഴും. വൈകുന്നേരം വീണ്ടുമൊരു കൂട്ടക്കരച്ചില്‍ കാണും. ബാപ്പയെ എല്ലെവരും ചേര്‍ന്ന് തോളിലേറ്റുമ്പോള്‍. പക്ഷെ യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ കരയുക മയ്യത്ത് പെട്ടിക്കുള്ളില്‍ കിടന്നു ബാപ്പയായിരിക്കും. നിശബ്ദമായ വിടവാങ്ങലിന്റെ തേങ്ങലുകള്‍. ബാപ്പ ഉപയോഗിക്കാറുള്ള ചാരുകസേരയോ, ഘടികാരമോ, അങ്ങനെ ഏതെങ്കിലും വസ്തുക്കളായിരിക്കും ആ തേങ്ങലുകള്‍ തിരിച്ചറിയുക. ചിലപ്പോള്‍ പടിഞ്ഞാറ് വശത്തെ മാവും മാവിലകളും, അതില്‍ കൂടുകൂട്ടിയ ഉറുമ്പുകളും ഒക്കെയാവും ബാപ്പയ്ക്ക് ശരിക്കും വിട നല്‍കുക.

ലാ ഇലാഹ ഇല്ലള്ള , ലാ ഇലാഹ ഇല്ലള്ള. മുഴക്കമുള്ള ശബ്ദങ്ങള്‍ അടുത്തടുത്ത് വരുന്നു. ബാപ്പയെയും ചുമന്നു കൊണ്ടുള്ള ആള്‍ക്കൂട്ടം വരി വരിയായി ചെമ്മന്പാതയില്‍ നിന്നും കവലയിലേക്കു കയറുന്നു. മുറിയിലെ ജനാലക്കരികില്‍ നിന്നും താഴേക്കു നോക്കിയപ്പോള്‍ ഉള്ളൊന്നു പിടഞ്ഞു. ഹുസൈന്‍ മുന്നില്‍ത്തന്നെ നിന്നുകൊണ്ട് മയ്യത്തുപ്പെട്ടിയുടെ വലതു ഭാഗം അവന്റെ ഇടതു ചുമലില്‍ ഏറ്റിയിട്ടുണ്ട്. ഉറക്കം തൂങ്ങി കാണപ്പെട്ട അവന്റെ കണ്ണുകള്‍ നന്നേ ചുവന്നു കാണപ്പെട്ടു. എല്ലാവരും കടന്നു പൊയ്ക്കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ തണുത്ത ശാന്തത. മച്ചിലെ ഇണപ്രാവുകള്‍ പകലിരുന്നു ഉറക്കം തൂങ്ങുന്നു. ഞാന്‍ താമസിക്കാറുള്ള മുറികളെല്ലാം എപ്പോഴും ഇങ്ങനെത്തന്നെയായിരുന്നു. തിരക്കുള്ള നഗരങ്ങളില്‍ എപ്പോഴും തിരക്കൊഴിഞ്ഞതായിരിക്കും എന്റെ മുറികള്‍. ഏകാന്തത പലപ്പോഴും ഒരു മെഡിസിന്‍ പോലെയാണ് നമ്മില്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുക. ഇവിടെ എന്റെ അസാന്നിദ്ധ്യത്തില്‍ ഒരു മരണാഘോഷത്തിന്റെ അവസാന തിരശ്ശീല വീഴുവാന്‍ ഇനി ഏതാനും മിനുട്ടുകള്‍ മാത്രം ബാക്കി.

ബാപ്പാന്റെ മയ്യിത്ത് മുന്നില്‍ നിന്ന് ചുമന്നുകൊണ്ടു പോകേണ്ട ആളാ കൂട്ടിലിട്ട മാതിരി ഇവിടെ ഒറ്റയ്ക്ക് നില്‍ക്കണേ ?
വേറൊന്തെക്കൊയോ പറയാന്‍ തത്രപ്പെടുന്ന ചുണ്ടുകളുമായി ബാലുമാഷ് മുറിയിലേക്ക് കടന്നു വന്നു.

വാ ഒറ്റയ്ക്ക് നിക്കണ്ട ലൈബ്രറിയുടെ അകത്തേക്ക് കയറിയിരിക്കാം.

നീ സെലക്ട്‌ ചെയ്തു തന്ന പുസ്തകങ്ങള്‍ തന്നെയാണ് ഇപ്പോഴും ഇവിടെ കൂടുതലായുള്ളത്‌.

വയ്യ മന്സൂറെ, എല്ലാം നിര്‍ത്തി ഒന്ന് വിശ്രമിക്കാമെന്നു വച്ചാല്‍ പറ്റിയൊരാളെ കിട്ടണ്ടേ. നീ നാട്ടിലുണ്ടായിരുന്നപ്പോള്‍ ഈയുള്ളവന് ഇടയ്ക്ക് അല്‍പ്പം വിശ്രമമുണ്ടായിരുന്നു.

അറിഞ്ഞോ നീ, നമ്മുടെ മുഹമ്മദുഖാന്‍ വീണു. ഇടതു ഭാഗം മുഴുവന്‍ തളര്‍ന്നു കിടപ്പാ. വല്ലതും മിണ്ടാന്‍ തന്നെ വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടാ. ഞാന്‍ പോയിരുന്നെടോ അവന്റെയടുത്ത്, സബീനയെ ഓര്‍ത്തിട്ടാ അവന്റെ ആധി മുഴുവന്‍. സ്വന്തം മകളെ ഭര്‍ത്താവ് ഉപേക്ഷിക്കാന്‍ തീരുമാന്നിച്ചൂന്നു അറിഞ്ഞാ ഏതു പിതാവാ തകര്‍ന്നു പോകാത്തത്. ഇരുന്ന ഇരുപ്പില്‍ മറിഞ്ഞു വീഴുകയായിരുന്നു. സിക്കന്തര്‍ വിവരം അറിയിച്ചു ഞങ്ങള്‍ ചെല്ലുമ്പോഴേക്കും തണുത്തുറഞ്ഞിരുന്നു ഇടതു ഭാഗം മുഴുവന്‍. ഇനി ഏതു കാലത്താണാവോ അവന്‍ ഞങ്ങളോടൊപ്പം നടക്കാന്‍ വരുക.

ഉള്ളൊന്നു പിടഞ്ഞുവോ, ചെറിയ വേദന, പക്ഷെ അതൊന്നും വേര്‍തിരിച്ചറിയാന്‍ കഴിയുന്നില്ല. ആഘാതങ്ങളുടെ ഘോഷയാത്രയാണല്ലോ ഇന്നലെ മുതല്‍.

രാത്രിയായപ്പോള്‍ മുറിയിലേക്ക് ഹുസൈന്‍ ആഹാരം കൊണ്ടുവന്നു. ഉണ്ണാനിരിക്കുമ്പോള്‍ അടുക്കു പാത്രം വളരെ പരിചിതമുള്ളതുപോലെ തോന്നി. ലൈറ്റിനടുത്തേക്ക്‌ തിരിച്ചുവച്ച് വെറുതെ പേര് വായിച്ചു. 'സബീനാ മന്‍സില്‍' ഇംഗ്ലീഷില്‍ കൂട്ടക്ഷരത്തില്‍ കൊത്തിയിരിക്കുന്നു. കറിക്ക് എരിവല്‍പ്പം കൂടുതലുണ്ട്, സംശയമില്ല അവിടന്നുതന്നെ.

ഉമ്മയ്ക്ക് ദീനം വരുമ്പോള്‍ എത്രയോ തവണ അവള്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടി അടുക്കളയില്‍ കയറിയിട്ടുണ്ട്. പുക കയറി കനത്ത കണ്ണുകളോടെ ഒരു പരാതിയുമില്ലാതെ അവള്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് വിളമ്പിത്തരും. അപ്പോള്‍ ഞാന്‍ കേള്‍ക്കെ ഉമ്മ പറയും, അവള്‍ നല്ല മനസ്സുള്ളവളാ.

കവലയില്‍ ആളൊഴിഞ്ഞു തുടങ്ങി, വെറുതെ ഒന്ന് പുറത്തിറങ്ങിയാലോയെന്നാലോചിച്ചു. വേണ്ട പരിചിതമുഖങ്ങള്‍ ചിലപ്പോള്‍ തിരിച്ചറിയും. ഈ ഒളിച്ചുപാര്‍ക്കല്‍ പോകെപ്പോകെ എനിക്ക് തമാശയായി തോന്നുന്നു. എല്ലാ ചടങ്ങുകളും ഭംഗിയായി നടക്കട്ടെ. ഈ നിഷേധി കാരണം ഒന്നിനും മുടക്കം വരണ്ട. സബീന മനസ്സില്‍ നിന്നും മാറുന്നേയില്ല. ഇപ്പോള്‍തന്നെ അവളെ നേരിട്ട് കാണണമെന്ന് ആഗ്രഹം തോന്നുന്നു. പക്ഷേ അപ്പോഴും മനസ്സിന്റെ മറ്റൊരു കോണില്‍, കാണരുതെന്ന് ആരോ കലമ്പല്‍ കൂട്ടുന്നു. ഉമ്മ പറയാറുള്ള ചെകുത്താനാണോ അത്.

നാട്ടില്‍ വരുന്നതില്‍ നിന്നും എന്നെ പിന്തിരിപ്പിക്കുന്നതിനായി ഏതോ കൊടിയ ശൈത്താന്‍ എന്നോടൊപ്പം കൂടിയിട്ടുണ്ടെന്നാണ് രണ്ടു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പ് ഒരു പെരുന്നാളിന് വീട്ടിലേക്കു ഫോണ്‍ ചെയ്തപ്പോള്‍ ഉമ്മ ആധിയോടെ എന്നെ ഓര്‍മിപ്പിച്ചത്. എന്റെ ഉമ്മാ അത് ശൈത്താനൊന്നുമല്ല, അതൊരു മനുഷ്യസ്ത്രീയായിരുന്നു. ആറുമാസത്തോളമായി അവളെപ്പിരിഞ്ഞിട്ട്‌. കുറച്ചുകാലം വരെ എന്റെ ശരീരത്തിന്റെ കെമിസ്ട്രിയും ഗന്ധവും അവള്‍ക്കു ഹരമായിരുന്നു. പിന്നെ പിന്നെ എനിക്കും ബോറായിത്തുടങ്ങി. പരസ്പരം പഴിചാരാതെ സന്തോഷത്തോടെ തന്നെ പിരിഞ്ഞു. കാരണം പരസ്പരം, സ്വന്തം സെക്സ് ലൈഫിനോട് നീതിപുലര്‍ത്താന്‍ വേണ്ടി മാത്രമായുള്ള ഉഭയസമ്മതപ്രകാരമുള്ള ബന്ധം മാത്രമായിരുന്നു അത്. ഞങ്ങള്‍ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കുന്നു എന്ന് ആരെയും ബോധ്യപ്പെടുത്തേണ്ട ഉത്തരവാദിത്വം ഞങ്ങള്‍ക്കില്ലായിരുന്നു. ഞങ്ങളെന്തുചെയ്യുന്നു എന്ന് വ്യാകുലപ്പെടുവാന്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് ചുറ്റും ആരുമില്ലായിരുന്നു.

കബീറെന്നല്ലേ സബീനയുടെ കെട്ട്യോന്റെ പേര്. കല്യാണക്കുറി ബാലുമാഷ് അയച്ചു തന്നിരുന്നു.. കൂടെ ഒരു കുറിപ്പും ഉണ്ടായിരുന്നു. മതം മാറിയ നിനക്ക് നിന്റെ സമുദായത്തില്‍ നിന്നും നിക്കാഹു ചെയ്യാന്‍ പറ്റില്ലാന്ന് നിനക്കറിഞ്ഞുകൂടെ. എല്ലാം മറന്നു നീ തിരിച്ചു വരണം. തിരിച്ചു വരവ്, പഴയ ഓര്‍മ്മകള്‍ നമ്മെ പൊള്ളിക്കാന്‍ ഇടയാക്കുമെന്ന് മാഷ് അറിയാതെ മറന്നതുപോലെ. സബീനയെ നേരിട്ട് കാണണമേന്നുണ്ട്. കൂട്ടത്തിലെവിടെയെങ്കിലും വച്ച് ദൂരെനിന്നു കാണണം. അപ്പോള്‍ പരിഭവങ്ങള്‍ക്ക് അവസരം ഉണ്ടാകില്ലല്ലോ. മൌനമായ ചില ചാട്ടുളി നോട്ടങ്ങള്‍ മാത്രം. വാക്കുകളെക്കാളും പതിന്മടങ്ങ്‌ ശക്തിയുള്ളതാണ് അതെങ്കിലും മറ്റെന്തിലെങ്കിലും ശ്രദ്ധ തിരിച്ചു തത്കാലം അതില്‍ നിന്നും രക്ഷപ്പെടാന്‍ കഴിഞ്ഞേക്കും. നേര്‍ക്കുനേരെ കാണുമ്പോള്‍ വാക്കുകളെത്തടുക്കാന്‍ ഞാനേതായുധമാണ് ഉപയോഗിക്കേണ്ടത്.

ബന്ധുക്കള്‍ക്ക് ഇത്രകാലമായിട്ടും എന്നോടുള്ള പക തീര്‍ന്നിട്ടില്ലേ, എവിടുന്നയിരുന്നു എതിര്‍പ്പിന്റെ തീയുടെ തുടക്കം.

നാല്‍പ്പതു വര്‍ഷത്തെ കടുത്ത തണുപ്പനുഭവപ്പെട്ട ബോംബയിലെ ഒരു പകല്‍. നാട്ടില്‍ നിന്നും സി, എസ്, റ്റി സ്റ്റേഷനില്‍ വണ്ടിയിറങ്ങിയ മൂന്നു യുവാക്കള്‍ മസ്ജിദ് സ്ട്രീറ്റിലെ ഹയാത്ത് ലോഡ്ജിലെ റിസപ്ഷനിലേക്ക് എനിക്ക് ഫോണ്‍ ചെയ്യുന്നു. ബാലു മാഷ്‌ നമ്പര്‍ കൊടുത്തിട്ടാണ് വിളിക്കുന്നതെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ഉടനെ റൂമിലേക്ക്‌ വരുവാന്‍ പറഞ്ഞു. ഒരാഴ്ചയോളം അവര്‍ എന്നോടൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നു. ബുദ്ധന്റെ സ്പിരിച്വല്‍ സ്ട്രെങ്ങ്തിനെക്കുരിച്ചും, വര്‍ത്തമാനകാലത്തില്‍ നമ്മോടോപ്പമുള്ള ടെലിപ്പതിക് എനെര്ജിയെക്കുറിച്ചും ഞാന്‍ ആയിടക്കു പത്രത്തിലെഴുതിയിരുന്നു. അതൊക്കെ വായിച്ചിട്ട് അതിനെക്കുറിച്ച് കൂടുതലറിയാനുള്ള മോഹത്തോടെ വന്നവരായിരുന്നു അവര്‍.

എനിക്കവരോട് പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും പറയുവാനുണ്ടായിരുന്നില്ല. താമരപ്പൂവില്‍ വീണുകിടക്കുന്ന മഞ്ഞുകണങ്ങള്‍ മനോഹരമല്ലേ എന്നവരൊടു സാധാരണ മട്ടില്‍ ചോദിച്ചു. അത് വിരല്‍ത്തുമ്പിലെടുക്കുമ്പോള്‍ മറ്റൊരു തലം, മറ്റൊരു കാഴ്ച. അങ്ങനെ കാഴ്ചകളിലേക്ക് കണ്‍തുറക്കുമ്പോള്‍ ഉള്ക്കാഴ്ച്ചകളിലേക്കും, മനസ്സിനെ അല്പം അലയാന്‍ വിടുക എന്നു അവരോടു പറഞ്ഞു. ബുദ്ധമതം ആകര്‍ഷകമായി തോന്നിയതുകൊണ്ട് അതിനെക്കുറിച്ച് അല്‍പ്പം ഗവേഷണം നടത്തി, ലഭിച്ചവിവരങ്ങളും പൊടിപ്പും തൊങ്ങലും വച്ച് എഴുതുകയായിരുന്നു. ജിദ്ദു കൃഷ്ണമൂര്‍ത്തിയുടെയും, ഗുരുനിത്യചൈതന്യയതിയുടെയും ആശയങ്ങള്‍ എന്ത് കൊണ്ട് ആകഷകമായിതോന്നുന്നുവെന്നും അവരെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കി. ഒരു ബുദ്ധഭിക്ഷുവിന്റെ പരിവേഷം അവര്‍ എനിക്ക് ചാര്‍ത്തിത്തരുമോ എന്ന് നല്ലതുപോലെ ഭയപ്പെട്ടു. എത്രയും വേഗം അവരെ പറഞ്ഞയക്കണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു. കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന കുറച്ചു റഫറന്‍സ് ഗ്രന്ഥങ്ങള്‍ അവര്‍ക്ക് നല്‍കി അവരെ എന്റെ സുഹൃത്തായ ബുദ്ധഭിക്ഷു ശ്രീ ഹരിഹരന്റെ ചെറിയ ആശ്രമത്തിലേക്കു പറഞ്ഞയച്ചു.

പക്ഷേ എനിക്കറിയാമായിരുന്നു. ജീവിതത്തില്‍ തോന്നിയ കൌതുകങ്ങളിലോന്നു മാത്രമായിരുന്നു, ഈ ബുദ്ധമതപ്രേമവും മറ്റുമെന്നും. തത്വങ്ങള്‍ മാത്രമല്ല ചില പ്രണയങ്ങളും വ്യക്തികളും കുറച്ചുകാലം കൌതുകമായി നിലനിന്നു. ആദ്യം സബീന, പിന്നെ പ്രസീത, ഇതാ ഇപ്പോള്‍ ലക്ഷ്മീറാണി എന്ന നര്‍ത്തകി, അവരുമായുള്ള വേഴ്ചകള്‍ അങ്ങനെ പലതും. എന്തോ ഭാഗ്യം, മദ്യവും, മയക്കുമരുന്നുകളും അതിന്റെ ലഹരിയും മാത്രം ഇപ്പോള്‍ തീണ്ടാപ്പാടകലെ നില്‍ക്കുന്നു. പക്ഷെ ചിലത് ജീവിതത്തില്‍ അല്‍പ്പം ദീര്‍ഘമായി നിലനില്‍ക്കും ലക്ഷ്മീ റാണി ഏറോബിക്സിലൂടെ നേടിയെടുത്ത ശില്പ സൌന്ദര്യമുള്ള അവളുടെ ശരീര വടിവുപോലെ ഈ തത്വ സംഹിതകളും അല്പകാലം എന്നില്‍ കൌതുകത്തോടെ നിലനില്‍ക്കും. അത് ആ തത്വ സംഹിതയുടെ ഗുണം കൊണ്ടാണ്, അല്ലെങ്കില്‍ മറ്റെന്തെങ്കിലും കാരണം കൊണ്ടാണ്.

ആ യുവാക്കളോട് നാട്ടിലെ വിശേഷങ്ങള്‍ ചോദിക്കണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു, സബീനയെക്കുറിച്ചും. ഒന്നും ചോദിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല, അല്ല അപ്പോള്‍ മനസ്സ് മറ്റെന്തിലോക്കെയോ ആയിരുന്നു. ഒരു തരം രക്ഷപ്പെടല്‍. എഴുതിയെഴുതി കൈ വേദനിക്കുമ്പോള്‍ തലകനക്കുമ്പോള്‍ ബോള്‍പെന്നിലെ മഷിയുടെ മണം അല്പല്പ്പമായി മുറിയില്‍ നിറയുമ്പോള്‍, ചിലപ്പോള്‍ സബീനയെ ഓര്‍മവരും. വീട്ടിലാകുമ്പോള്‍ അവള്‍ ചായയുമായി മുറിയിലേക്ക് വരാറുണ്ട്. അതൊക്കെ ഓര്‍മ്മിക്കാന്‍ തുടങ്ങുമ്പോള്‍ പിന്നെ എഴുത്തുമുറിഞ്ഞുപോകും. ലീവുള്ള പകലാണെങ്കില്‍ അപ്പോള്‍ തന്നെ മുറിയടച്ചു പുറത്തിറങ്ങും. മസ്ജിദ് സ്ട്രീറ്റിലെ ജനങ്ങളോടൊപ്പം നഗരത്തിന്റെ തിരക്കിലേക്ക് ഒഴുകിയിറങ്ങും. പിന്നത്തെ മണിക്കൂറുകള്‍ ഫുട്‌പ്പാത്തിലെ പുസ്തകകച്ചവടക്കാരുടെ ഇടയിലാണ്. അതിലൊരാളിനു ഞാനിട്ടിരിക്കുന്ന പേര് റൂമി എന്നാണ് , അതെ! ജലാലുദ്ദീന്‍ റൂമി. വളരെ നന്നായി സംസാരിക്കുന്നവന്‍, ഇടയ്ക്കു സൂഫിക്കവിതകളും, പാട്ടുകളും അവന്‍ പാടും.

പിന്നീടറിഞ്ഞു എന്നെത്തേടിയെത്തിയ യുവാക്കള്‍ ബുദ്ധമതം സ്വീകരിച്ചുവെന്നു. മൂന്നുപേരും വീട്ടില്‍ നിന്നും പുറത്തായി. ഊരുവിലക്ക്‌ ഭയന്നു വീട്ടുകാര്‍ അവരെ പുറത്താക്കുകയായിരുന്നു. അവസാനം അന്വേഷണങ്ങളെല്ലാം വന്നു നിന്നത് എന്നിലേക്ക്‌. നാട്ടുകാര്‍ ബന്ധുക്കള്‍ എല്ലാവരും പറഞ്ഞു. അവനാ ഇവരെ വഴിതിരിച്ചത്. അവന്‍ ആദ്യം യുക്തിവാദിയായി, ഇപ്പോ ബുദ്ധ മതക്കാരന്‍, ഇനി അടുത്ത് ഏതാണാവോ.

ലക്ഷ്മീ റാണിയെ പറഞ്ഞയച്ചു ഞാന്‍ മുറി പൂട്ടി ഓഫീസ്സിലേക്കിറങ്ങാന്‍ ഭാവിക്കുമ്പോള്‍ നാട്ടില്‍ നിന്നും ബാലുമാഷിന്റെ ഫോണ്‍ കോള്‍, നാട്ടിലേക്ക് ഉടനെയൊന്നും തിരിക്കണ്ട, ഭയമുള്ളാരു താക്കീതുണ്ടായിരുന്നു ആ ശബ്ദത്തില്‍. അവഞ്ജയോട് കൂടി ഫോണ്‍ കട്ട് ചെയ്തിട്ട് , ലക്ഷ്മീ റാണിയെ ഫോണ്‍ ചെയ്തു തിരികെ വിളിച്ചു. അവള്‍ വന്നപ്പോള്‍ ഓഫീസ് ലീവെടുത്ത് പകല്‍ മുഴുവന്‍ അവളോടൊപ്പം കഴിച്ചുകൂട്ടി.

മുറിയടച്ചു താക്കോല്‍ ബാലുമാഷെ ഏല്‍പ്പിച്ചു ഞാന്‍ വീട്ടില്‍ പോകാനൊരുങ്ങി. ചതുരക്കണ്ണാടിയുടെ ഫ്രെയിമിനു മുകളിലൂടെ വാത്സല്യപൂര്‍വ്വം നോക്കിക്കൊണ്ട്‌ മാഷ്‌ പറഞ്ഞു.

തിരിച്ചുപോകുന്നതിനു മുന്‍പ് ഉറപ്പായിട്ടും കാണണം. പേടിക്കണ്ടടൊ , ഗുണദോഷിക്കാനൊന്നുമല്ല .

പത്തു ദിവസത്തെ എകാന്തതക്ക്‌ ശേഷം പുറത്തിറങ്ങി വെയിലിലൂടെ നടന്നപ്പോള്‍ കണ്ണുകള്‍ അറിയാതെ അടഞ്ഞു പോയി. വീട്ടിലേക്കുള്ള പാതയിറങ്ങി നടത്തത്തിനു വേഗത കൂട്ടി.

പഴയ പടിപ്പുര ഇപ്പോഴില്ല, പകരം ഹോളോബ്രിക്സ് കല്ലുകള്‍ കൊണ്ട് കേട്ടിയുയര്‍ത്തിയ സാമാന്യം പൊക്കമുള്ള രണ്ടു തൂണുകള്‍, വല്യ ഇരുമ്പ് ഗെയ്റ്റ്, എല്ലാം റെഡ് ഓക്സൈഡ് പൂശി പെയിന്റിങ്ങിനായി തയ്യാറാക്കിയിരിക്കുന്നു.

മുറ്റത്തേക്കു കയറിയപാടെ വേദന തോന്നി. തണല്‍ മരങ്ങളെല്ലാം മുറിച്ചു മാറ്റിയിരിക്കുന്നു. പടിഞ്ഞാറേ അതിരില്‍ പഴയ മാവ് മാത്രം അവശേഷിക്കുന്നു. മുറ്റത്തു അവിടവിടെയായി കുറച്ചു ചെടിച്ചട്ടികള്‍. അതില്‍ കുറ്റിച്ചെടികള്‍. ഈ ഊഷരമുറ്റം പോലെ വരണ്ടതാണ് ഇതിനുള്ളിലെ ജീവികളെന്നും, ഇതിനകത്തേക്ക് ആരും അതിക്രമിച്ചു കയറേണ്ടതില്ല എന്നും ആരോ വിളിച്ചുകൂവുന്നതുപോലെ പെട്ടൊന്നൊരു ഉള്‍വിളി. ഓടുകള്‍ മാറ്റി പുതുക്കിയ മേല്‍ക്കൂരയുടെ തണലില്‍ നിന്നുകൊണ്ട് പതറിയ സ്വരത്തില്‍ വിളിച്ചു ' ഉമ്മാ'.

ആളനക്കമില്ല, ഒന്നുകൂടി നീട്ടിവിളിച്ചപ്പോള്‍, നടുത്തളത്തില്‍ നിന്നും കാല്‍പ്പെരുമാറ്റം കേട്ടു.

സ്വര്‍ണ നിറത്തില്‍ പൂക്കള്‍ പ്രിന്റു ചെയ്ത കടും ചുവപ്പ് കോട്ടണ്‍ സാരിയുടുത്ത് സബീന ഉമ്മറത്തേക്ക് വന്നു. ഒരു നിമിഷം സ്തബ്ധയായി നിന്നശേഷം അവള്‍ അകത്തേക്കോടി. അമ്മായി, അമ്മായി എന്ന് പതറിയതെങ്കിലും അല്‍പ്പം ഉച്ചത്തിലുള്ള ശബ്ദം രണ്ടു തവണ അകത്തുനിന്നും കേട്ടു.

ഉമ്മയുടെ മുന്പിലിരുന്നപ്പോള്‍, ഉമ്മയുടെ പുറകില്‍ പകുതി മറഞ്ഞിരുന്നു സബീന എന്നെ സസൂഷ്മം വീക്ഷിച്ചു. മുറിയില്‍ സാമ്പ്രാണിത്തിരിയുടെ മണം തങ്ങിനിന്നു. അവളുടെ കണ്തടങ്ങളില്‍ അല്‍പ്പം കറുപ്പ് പടര്‍ന്നിട്ടുണ്ട്. കീഴ്ച്ചുന്ടിന് അല്‍പ്പം വിളര്‍ച്ച ബാധിച്ചതുപോലെ.

ഉമ്മ എന്റെ തലമുടിയില്‍ തലോടി, തസ്ബീഹെടുത്തു (ജപമാല) മന്ത്രിച്ചു എന്റെ നെറുകയില്‍ 'ഭ്ശൂ' എന്ന് ശബ്ദമുണ്ടാക്കി മൂന്നു തവണ ഊതി. ഞാന്‍ കണ്ണുകളടച്ചു, ഉമ്മയുടെ മടിയില്‍ തലവച്ചു കിടന്നു. ഉമ്മ എന്റെ നെറ്റിയില്‍ നിന്നും തലയിലേക്ക് വിരലുകള്‍ കൊണ്ട് പരതി. ഉമ്മയുടെ ചൂണ്ടുവിരല്‍ തലയുടെ ഇടതു ഭാഗത്തെ ചെറിയ മുഴയില്‍ തടഞ്ഞു നിന്നു.

കണ്ടിടത്തെ വെള്ളത്തിലൊക്കെ കുളിച്ചിട്ടു ഇവന്റെ തലേല് ചെരങ്ങു പിടിച്ചല്ലോ പടച്ചോനെ . . .

സബീനാ നീപോയി ഒരു ചെമ്പ് വെള്ളം കൊണ്ട് താ, ഒന്ന് മന്ത്രിച്ചോട്ടെ, കുളിക്കുന്നതിനു മുന്‍പ് ബിസ്മി ചൊല്ലി അത് തലേലോഴിച്ച ശേഷം കുളിക്ക് മോനെ . . .

ആളുകള് ഓരോന്ന് പറയുന്നല്ലോ മോനെ, നിനക്ക് മതവും കിതാബും ഒന്നും ഇല്ലാന്ന്. കേള്‍ക്കുന്നതൊക്കെ ഒള്ളതാണോ, നീയിപ്പോ ഏതാ, കമ്മ്യൂണിസ്റ്റോ അതോ യുക്തിവാദിയോ. പടച്ചോനെ മറന്നു നടക്കല്ലേ മോനെ, എന്റെ ആങ്ങളെയെപ്പോലെ ആകല്ലേ നീയ്.

സബീന വെള്ളവുമായി വന്നു ഉമ്മയ്ക്കരികിലിരുന്നപ്പോള്‍, അവളുടെ കവിളില്‍ പതിയെ നുള്ളിക്കൊണ്ട് ഉമ്മ പറഞ്ഞു. എന്റെ ചെല്ലക്കുട്ടി, എന്റെ മരുമോളായി ഇവിടെ കേറി വരേണ്ടവളായിരുന്നു ഇവള്‍. എന്തോ അത് പടച്ചോന് ഇഷ്ടമില്ലാന്നു തോന്നുന്നു. സബീന നേരിയ ചിരിയോടെ കുനിഞ്ഞിരുന്നു.

നടുത്തളത്തിലിരുന്നു വലിയ ക്ലോക്ക് മണി രണ്ടടിച്ചു. രണ്ടല്ല, മൂന്നു, നാല് അതങ്ങനെ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഉമ്മ പെട്ടന്ന് എന്റെ തലയെടുത്ത് താഴെവച്ച്. എന്റെ പടച്ചോനെ ഇതെന്തു മറിമായം, എന്താ ഇത് ഇപ്പൊ ഇങ്ങനെഎന്ന്, പേടിച്ചതുപോലെ പുലമ്പി . സബീന നടുത്തളത്തിലേക്കെഴുന്നെറ്റോടി. ഞാന്‍ പുറകെ ചെന്നപ്പോള്‍ അവള്‍ പരിഭ്രമത്തോടെ ആ വലിയ ക്ലോക്കിനെ നോക്കി നില്‍ക്കുകയാണ്. അത് മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു. ഞാന്‍ പെന്‍ഡുലത്തിന്റെ മുന്നിലെ ഡോര്‍ തുറന്നു പെന്‍ഡുലത്തിനെയും, ബെല്ലിന്റെ കമ്പികളെയും ചേര്‍ത്തുപിടിച്ചു. ചെറിയൊരു ഞരക്കത്തോടെ ബെല്ലിന്റെ ശബ്ദം നേര്‍ത്തുവന്നു, പക്ഷെ അത് എന്റെ കൈകളിരുന്നു കുതറിത്തെറിക്കാനായി ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു. ഞാന്‍ സബീനയോടു അതിനെ കൂട്ടിക്കെട്ടുവാനായി ചരടു കൊണ്ടുവരുവാനായി ആംഗ്യം കാണിച്ചു. ഉമ്മ ചാരുകസേരയില്‍ തളര്‍ന്നിരുന്നു.

പത്തു ദിവസം കൊണ്ട് തന്നെ ഉമ്മ വല്ലാതെ ക്ഷീണിച്ചു വിളറിപ്പോയിരിക്കുന്നു. നാല്‍പ്പതു ദിവസത്തെ ഇദ്ദ കൂടിയാകുമ്പോള്‍ (മറയിരിക്കല്‍) അധികം പ്രകാശം കടക്കാത്ത മുറിയിലിരുന്നു ഉമ്മ വല്ലാതെ വിഷമിക്കുമെന്നുറപ്പാണ്. സ്വര്‍ഗത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വാഗ്ദാനങ്ങള്‍ മനുഷ്യനെ എന്തെല്ലാം വേഷങ്ങള്‍ കെട്ടിക്കുന്നു എന്നതിനെക്കുറിച്ചാണ് ഞാനപ്പോള്‍ ആലോചിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നത്.

ഞാന്‍ ഉമ്മയുടെ അടുത്തുചെന്നു ഉമ്മയുടെ രണ്ടു കൈകളും എന്റെ കൈക്കുള്ളിലാക്കി ഉമ്മയോട് പതിയെ ചോദിച്ചു. ഉമ്മാ എന്റെകൂടെ പഴയതുപോലെ നമ്മുടെ തോടിയിലേക്കൊക്കെയിറങ്ങിക്കൂടെ നിങ്ങള്ക്ക്. ഉമ്മ പെട്ടെന്ന് തീപ്പൊള്ളലേറ്റമാതിരി കൈ വലിച്ചെടുത്തു.

നീ എന്ത് വിചാരിച്ചിട്ടാ, ഞാന്‍ ഇപ്പോത്തന്നെ ഇദ്ദാനിയമം തെറ്റിചിട്ടാ ഇപ്പോള്‍ ഹാളിലേക്ക് വന്നിരിക്കുന്നേ, ആരെങ്കിലും കണ്ടാല്‍ അതുമതി പുതിയ പുകിലിന്, എന്റെ റഹീമായ തമ്പുരാനേ.

നിനക്കറിയോ, ഈ ക്ലോക്കിനെ എനിക്ക് വല്യ പേടിയാ, അതാ ഞാന്‍ ഇപ്പോത്തന്നെ മുറി വിട്ടോടിവന്നെ, ഈ ഭ്രാന്തന്‍ ക്ലോക്കിന് മുന്‍പൊരിക്കല്‍ ഹാളിലകിയിരുന്നു. നിനക്ക് മുകളിലുള്ളതിനെ ഞാന്‍ വയറ്റീ ചുമക്കുമ്പോഴാ. പ്രസവവേദന കാരണം എന്റെ ബോധം മറയണപോലെ തോന്നി, ഒന്നും കാണാന്‍ വയ്യാതായി, അടുത്തുനിന്ന വയറ്റാട്ടിയും മറ്റു പെണ്ണുങ്ങളും ഒക്കെ മങ്ങിമങ്ങി തീരെ ഇല്ലാതാവുന്നു. അപ്പോള്‍ ഒരു ശബ്ദം മാത്രം ഞാന്‍ കേട്ടു. ഈ ക്ലോക്കിന്റെ നിര്‍ത്താതെയുള്ള ഈ അലറിക്കരച്ചില്‍ മാത്രം. കണ്ണ് തുറന്നു നോക്കുമ്പോള്‍ കുഞ്ഞിനെ വെള്ളത്തുണിയില്‍ പൊതിഞ്ഞു കിടത്തിയിരിക്കുന്നു. അവള്‍ പോയി, പടച്ചോന് അവള്‍ ഈ ഭൂമിയില്‍ ജീവിക്കുന്നത് ഇഷ്ടമില്ലാന്നു തോന്നുന്നു.

സബീന ഉമ്മയുടെ അടുത്തിരുന്നു ഉമ്മയുടെ വലതു കൈ അവളുടെ കൈക്കുള്ളിലാക്കി തിരുമ്മിക്കൊണ്ടിരുന്നു .

അമ്മായി ഇതുപോലെ കാര്യം പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനിടയില്‍ കൈ മരവിച്ചു പോകാറുണ്ട്, അപ്പോഴൊക്കെ ഇടയ്ക്ക ഇങ്ങനെ ചൂട് കൊടുക്കണം. പേടിക്കണ്ടാ അപസ്മാരമോന്നുമല്ല.

സബീന ഉമ്മയുടെ തുടയില്‍ തലചായ്ചിരുന്നുകൊണ്ട് തീഷ്ണമായ കണ്ണുകളോടെ എന്നെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അത് കണ്ടില്ലെന്നു വരുത്തിത്തീര്‍ക്കാന്‍ ഞാന്‍ ക്ലോക്കില്‍ വെറുതെ അഴിച്ചുപണികള്‍ നടത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

ഞാനപ്പോള്‍ ഓര്‍ത്തത് രണ്ടുകൈകളിലും വാച്ച് കെട്ടിക്കൊണ്ടു നടന്നിരുന്ന കാസിമിനെയാണ്. മാറി മാറി രണ്ടു വാച്ചുകളിലും അലാറം സെറ്റ് ചെയ്തു ചെവിയിലേക്ക് അമര്‍ത്തിപ്പിടിച്ചു, കലുങ്കില്‍ കയറിയിരുന്നുകൊണ്ട് വിസ്മയം നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ അയാള്‍ വഴിപോക്കരെ നോക്കി ചിരിക്കുമായിരുന്നു. കാസിം ഇപ്പോഴില്ല, കഴിഞ്ഞ തവണ പുഴ നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞപ്പോള്‍, കരയില്‍ പകുതി ചെളിയില്‍ പുതഞ്ഞു കിടന്ന ശരീരം നാട്ടുകാര്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അപ്പോഴും അയാളുടെ വാച്ചുകള്‍ കൃത്യ സമയം പാലിച്ചിരുന്നു. അയാള്‍ എവിടെ നിന്ന് വന്നുവെന്ന് കൃത്യമായി ആര്‍ക്കും അറിയില്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ അയാള്‍ ഗ്രാമത്തില്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുമ്പോള്‍ അയാളുടെ കൂടെ ഏതുനേരവും രണ്ടു പൂച്ചകള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നതായി, ഷാഫി മാമ ഒരിക്കല്‍ എന്നോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.

മുകളിലെ മുറിയിലേക്ക് കയറുമ്പോള്‍ സബീന എന്റെ പഴയ പുസ്തകങ്ങള്‍ അടുക്കി വയ്ക്കുന്നു.

തുളസിയില നുള്ളി കഴുകി വെള്ളം തളിച്ച് വച്ചിട്ടുണ്ട് മേശപ്പുറത്ത്‌, പഴയ ശീലങ്ങള്‍ ഇപ്പോഴും ഉണ്ടോ എന്തോ . . . .

നില്‍ക്കൂ,

അവള്‍ കോണിയിറങ്ങാന്‍ ഭാവിക്കുമ്പോള്‍ പറഞ്ഞു.

പുതുതായി ഒന്നും സംസാരിക്കാനുണ്ടായിരുന്നില്ല, പക്ഷെ അവള്‍ ഇപ്പോള്‍ തെല്ലു വിളിപ്പുറത്തു നില്‍ക്കുമ്പോള്‍, വികാരങ്ങള്‍ സ്വയം തടവിലായതുപോലെ. അല്‍പനേരം മുഖത്തോടു മുഖം നോക്കി നിന്നു. മുന്‍പ് അവസരം കിട്ടുമ്പോള്‍ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു ഉമ്മവച്ചു രസിക്കുന്ന കൌമാരക്കരനല്ല ഞാനിപ്പോള്‍, അല്പം സംയമനം പാലിച്ചേ മതിയാകൂ. വിവാഹ മോചനം നേടുന്നതുവരെയെങ്കിലും അവള്‍ മറ്റൊരാളുടെ ഭാര്യയാണ്.

എന്താ പറയാന്‍ വന്നത്, ഞാന്‍ പൊയ്ക്കോട്ടേ, ബാപ്പയ്ക്ക് മരുന്ന് നല്‍കാനുള്ള സമയമായി. ട്യൂഷന്‍ ക്ലാസ്സിനായി കുട്ടികളും എത്തിയിട്ടുണ്ടാവും.

കുട്ടികള്‍ ?

അതെ പടച്ചോന്‍ എനിക്ക് താലോലിക്കാനും വഴക്ക് പറയാനും ഒക്കെയായി ഏഴെട്ടു കുട്ടികളെ തന്നിട്ടുണ്ട്. എല്ലാം അയല്‍പ്പക്കത്തുള്ള കുട്ടികളാ. ട്യൂഷന്‍ കഴിഞ്ഞു എന്റെ കൈകൊണ്ടു ചായയും കുടിച്ചിട്ടേ അവര്‍ പോവുകയുള്ളൂ.

കെട്ട്യോന്‍ എന്ത് പറയുന്നു ?

എല്ലാം അറിഞ്ഞുകാണില്ലേ, ഇത്തവണ വരും മൊഴി ചൊല്ലുവാനും, പുതിയ നിക്കാഹിനും മറ്റുമായി രണ്ടുമാസത്തെ ലീവിന്. ഏതായാലും ഒരുപകാരം അവര്‍ ചെയ്തു തന്നു. മൊഴി ചൊല്ലുന്ന വിവരം നേരത്തെ അറിയിച്ചു. മനസ്സിനെ പാകപ്പെടുത്തിയെടുക്കാനായി അവര്‍ ചെയ്തു തന്ന ഏറ്റവും വലിയ ഉപകാരം. സ്വയം ഒപ്പിടാന്‍ കൂടി അറിഞ്ഞുകൂടാത്ത ആള്‍ ഇത്രയ്ക്കും സാമര്‍ത്ഥ്യക്കാരനാണന്നറിഞ്ഞില്ല. മൊഴി ചോല്ലുവാനായി ഒരു കാരണം കണ്ടെത്തി, എനിക്ക് കുട്ടികളുണ്ടാവില്ലാന്നു.

വേണ്ട ഒന്നും ചോദിക്കണ്ടായിരുന്നു . . .

അവള്‍ പറയുന്ന മറുപടികള്‍ മനസ്സിനെ വല്ലാതെ ഞെരുക്കുന്നു .

ടവ്വലെടുത്ത് മുഖത്തെ വിയര്‍പ്പു തുടച്ചു, അവള്‍ മിഴികള്‍ കാണാതിരിക്കാന്‍ ആ പ്രവര്‍ത്തി ഞാന്‍ രണ്ടു മൂന്ന് തവണ ആവര്‍ത്തിച്ചു . . .

അവസാന കോണിയിറങ്ങുമ്പോള്‍ അവള്‍ തിരിഞ്ഞു നിന്നു ചോദിച്ചു . . .

ബുദ്ധമതത്തില്‍ സ്വാതന്ത്ര്യം ഉണ്ടോ ?

എന്താ പറയേണ്ടത് , ഒറ്റ വാക്കില്‍ പറയാന്‍ കഴിയുമോ, അന്വേഷണത്തിന് വേണ്ടിയുള്ള ഇച്ഛതന്നെ സ്വയം ഒരു സ്വാതന്ത്ര്യ പ്രഖ്യാപനമല്ലേ. മനുഷ്യനെപ്പോഴാണ് യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ സ്വതന്ത്രനാവുക. മരിച്ചതിനു ശേഷമോ, അതോ അതിനു മുന്‍പോ, ജീവിക്കുന്ന ഓരോ നിമിഷവും സ്വതന്ത്രനാവാന്‍ നാം ആഗ്രഹിക്കുന്നു, പക്ഷെ മനസ്സിലെ രാവണന്‍ കോട്ട അതിനു സമ്മതിക്കുമോ,

കോണിയിറങ്ങി അടുത്തു ചെന്ന് അവളുടെ നേരെ കൈനീട്ടി, അവള്‍ കൈ തന്നു, തിരികെ കോണി കയറിയപ്പോള്‍ അവളെന്നെ അനുഗമിച്ചു.

ഇരിക്കാന്‍ പറഞ്ഞു, അവള്‍ തന്നെ കുറച്ചുമുന്പ് മെത്തമേല്‍ വിരിച്ചിട്ട നീലപ്പൂക്കളുള്ള വെള്ള ബെഡ്ഷീറ്റില്‍ ഇടതു കൈ ഊന്നി അവളിരുന്നു, പിന്നെ പിന്നെ പുറത്തേയ്ക്ക് നോക്കിയിരുന്നു .

പകല്‍ അവസാനിക്കാറായാതെയുള്ളൂ , ഇളം ചുവപ്പ് കലര്‍ന്ന മേഘം അസ്വസ്ഥമായി നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു, പക്ഷെ മുറിയില്‍ നിതാന്തമായ ശാന്തതയായിരുന്നു.

ചുണ്ട് ചുണ്ടോടടുത്തപ്പോള്‍ അനുഭവപ്പെട്ടു, പഴയ അതെ മാര്ദ്ധവം, ഉമിനീരിനു ആതേ രുചി, മാറില്‍ അതേ സുഗന്ധം, ഉടലിലെ താപനിലപോലും കണിശമായി അളന്നെടുത്തതുപോലെ, രതിമൂര്‍ച്ഛയുടെ പകുതിയില്‍ അവളില്‍ നിന്നുയര്‍ന്ന മൃദു ശബ്ദങ്ങള്‍ പോലും മാറ്റമില്ലാതെ, ഒടുവില്‍ ശരീരങ്ങള്‍ പരസ്പരം വേര്പെടുത്തിയപ്പോള്‍ അങ്ങിങ്ങായി പൊടിഞ്ഞുതുടങ്ങിയ വിയര്‍പ്പു മണികളിലെ ഉഷ്ണത്തിന്റെ സാമ്യത എന്നെ അല്‍പ്പം അസ്വസ്ഥനാക്കി. ഏതെങ്കിലും ഒരു ഘട്ടത്തില്‍ നേരിയ വ്യത്യാസം പ്രതീക്ഷിച്ചത് കൊണ്ടാകാം ഞാനല്‍പ്പനേരത്തേയ്ക്ക് പതറിപ്പോയത്. ലജ്ജയുടെ ഉടയാടകള്‍ ഉരിഞ്ഞെറിഞ്ഞു നഗ്നമായ ശരീരങ്ങളെ പരസ്പരം നോക്കി ഞങ്ങള്‍ ചിരിച്ചു, വീണ്ടും ചിരിച്ചു, ചിരിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു.

ഒടുവില്‍ ഞാനവളോട് പറഞ്ഞു,

സബീനാ, ഞാന്‍ പോകും.

എങ്ങോട്ട് ?

എനിക്ക് പോയേ മതിയാകൂ.

ഇനി വരില്ലേ ?

വരും വരാം . . .

ഞാന്‍ അവളുടെ ഇടതു തുടയിലെ പഴയ മുറിവിന്റെ തഴമ്പിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് കിടന്നു. രണ്ടറ്റവും തുന്നലിന്റെ അടയാളത്തോടുകൂടി നീണ്ടു നിവര്‍ന്നു, ഒരു ചുവന്ന അട്ടയപ്പോലെ തോന്നിച്ച ആ തഴമ്പിനു മുകളിലൂടെ ഞാന്‍ ചൂണ്ടുവിരലോടിച്ചു. അപ്പോള്‍ അവളുടെ മുഖത്തു നിന്നും ചിരി മായുന്നത് ഞാനറിഞ്ഞു. വളരെ ചെറുപ്പത്തില്‍ അവള്‍ തനിയെ ഉണ്ടാക്കിയ മുറിവായിരുന്നു അത്.

ഞാന്‍ ആ മുറിവില്‍ ചുണ്ടുകള്‍ ചേര്‍ത്തു. അവള്‍ കിടക്കയില്‍ പാമ്പിനെപ്പോലെ പുളഞ്ഞു. അവളെന്റെ ചുണ്ടുകളില്‍ പത്തിയാഴ്ത്തി. എന്നിലേക്ക്‌ വിഷം അരിച്ചിറങ്ങി. എന്റെ സിരകളിലാകെ ഉന്മാദത്തിന്റെ വിഷം നിറഞ്ഞു. അവള്‍ എന്നിലേക്ക്‌ വിഷം ഇറക്കുകയും, എടുക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു. എന്റെ പഞ്ചെന്ദ്രിയങ്ങളിലാകെ നീല വെളിച്ചം നിറഞ്ഞു . ആ വെളിച്ചത്തില്‍ കണ്ടു, ഇരുവരും കരിനാഗങ്ങളെപ്പോലെ കെട്ടുപിണഞ്ഞു കിടക്കുന്നു. ശരീരഗന്ധം പരസ്പരം തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോഴാണ്‌, ഇരുവരും നഗ്നരാണന്ന ബോധമുണ്ടായത്. അപ്പോള്‍, വളരെയകലെയല്ലാതെ കാവില്‍ നിന്നും, അവശേഷിച്ച ഏഴിലംപാലപ്പൂക്കള്‍ പൂത്തുലഞ്ഞ ഗന്ധം ഞാനറിഞ്ഞു. ഇതാ ഇപ്പോള്‍, സബീനയെന്ന പെണ്ണുടല്‍ എന്റെ മാറിന്റെ ചൂടുപറ്റി മയങ്ങുന്നു.

അവള്‍ വയസ്സറിയിക്കുന്നതിനും ഒരു വര്ഷം മുന്‍പ്, അവളുടെ ഉമ്മ മരിച്ച പത്തിന്റെ പിറ്റേന്ന്, അവള്‍ക്കു ചിത്തഭ്രമമുണ്ടായി, ബോധമില്ലാതെ നടുത്തളത്തില്‍ വീണു കിടന്നു കുറച്ചു നേരം. ഉണര്‍ന്നപ്പോള്‍ വീണ്ടും പുലമ്പി, പിന്നെ ഇടയ്ക്കിടെ ചിരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. പിന്നെ രണ്ടു ദിവസം മുറിയിലടച്ചിട്ടു. മൂന്നാം പക്കം മുദീസ്തങ്ങള്‍ വന്നു കയ്യാങ്കളികള്‍ തുടങ്ങി. കനത്ത ചൂരല്‍ വടി കൊണ്ട് അവളെ പൊതിരെത്തല്ലി. അവള്‍ നിലവിളിച്ചപ്പോള്‍ തൊണ്ടയടഞ്ഞു. ശബ്ദം ചിലമ്പിച്ചു. അവളുടെ ബോധം നഷ്ടപ്പെടണമേയെന്ന് ജനല്‍ കമ്പിയില്‍ മുറുകെപ്പിടിച്ചു ഞാന്‍ പ്രാര്ത്ഥിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു. അങ്ങേനെയെങ്കിലും കുറച്ചു നേരത്തേക്ക് അയാള്‍ അവളെ വെറുതെ വിടുമല്ലോ. പക്ഷെ എന്റെ പ്രതീക്ഷകളെയെല്ലാം അസ്ഥാനത്താക്കി അവള്‍ നിലവിളിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു . ഒടുവില്‍ ശബ്ദം നഷ്ടപ്പെട്ട് അവള്‍ തറയില്‍ നീണ്ടുനിവര്‍ന്നു കിടന്നു. കണ്ണുകള്‍ മച്ചില്‍ ഉടക്കി അവള്‍ ദീനമായി ഇമയനക്കിക്കൊണ്ട് കിടന്നു. അനുസരണക്കേടിനു വീണ്ടും ചൂരല്‍ ഉയര്‍ന്നു താഴ്ന്നപ്പോള്‍, വെറ്റിലചെല്ലത്തില്‍ നിന്നും അടയ്ക്ക ച്ചുരണ്ടാനായി കരുതി വച്ചിരുന്ന കത്തി കടന്നെടുടുത്തു അവള്‍ സ്വന്തം തുടയില്‍ ആഞ്ഞു വരച്ചു. തുടയില്‍ നിന്നും രക്തം വാര്‍ന്നു തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ തന്നെ അവളുടെ ബോധം മറഞ്ഞു. വീട്ടില്‍ കൂട്ട നിലവിളിയുയര്‍ന്നു. മുദീസ്തങ്ങള്‍ തത്കാലം പിന്‍വാങ്ങി. '' ഇത് മുന്തിയ ഇനമാ, അല്‍പ്പം ബുദ്ധിമുട്ടേണ്ടിവരും ". മുദീസ് സ്വയം ന്യായീകരിച്ചു.ആ മുറിവുണങ്ങാന്‍ കുറേത്താമസിച്ചു. അവള്‍ക്കു ഒരു അധ്യയനവര്ഷം നഷ്ടപ്പെട്ടു.

രാവിലെ സ്കൂളില്‍ പോകുന്ന വഴിക്ക് ഒറ്റയ്ക്കും, വൈകിട്ട് ഉമ്മയോടൊപ്പവും, ഞാനവളെ സന്ദര്‍ശിക്കുന്നത് പതിവാക്കി. ഒരു ദിവസം മുറിയില്‍ ചെല്ലുമ്പോള്‍ കട്ടിലിനെതിരെ ഹാങ്ങറില്‍ തൂക്കിയിട്ടിരുന്ന ഇളം നീല വര്‍ണത്തില്‍ ധാരാളം ഞൊറികളുള്ള ഫ്രോക്കിനെ അവള്‍ തുറിച്ചു നോക്കുന്നത് ഞാന്‍ പേടിയോടെ ശ്രദ്ധിച്ചു. വീണ്ടും മുദീസ്തങ്ങള്‍ പിശാചിന്റെ രൂപത്തില്‍ എന്റെ മനസ്സില്‍ നിറഞ്ഞു. മുന്‍പ് വിവിധ്ഭാരതിയില്‍ നല്ല ഗാനങ്ങള്‍ വരുമ്പോള്‍ അവള്‍ ഈ ഫ്രോക്കെടുത്തണിഞ്ഞു, ആ ഗാനത്തിനോത്തു ചുവടുകള്‍ വയ്ക്കുന്നത് ഞാനൊളിച്ചുനിന്ന് കണ്ടിട്ടുണ്ട്. ആ ഫ്രോക്ക്‌ അവിടെനിന്നെടുത്തു മാറ്റി നടുത്തളത്തിലെ അലമാരയില്‍ വയ്ക്കുവാന്‍ അവളെന്നോട് പറഞ്ഞു. അല്പദിവസങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പ് പൂശിയ അത്തറിന്റെ മണം നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടില്ലാത്ത ആ ഫ്രോക്ക് അലമാരയില്‍ ഞാന്‍ ഭദ്രമായി ഒതുക്കി വച്ചു. പിന്നീടുള്ള സമയങ്ങള്‍ അവള്‍ പുസ്തകങ്ങോടൊപ്പം കഴിച്ചുകൂട്ടി. ഞാന്‍ നല്‍കിയിരുന്ന കഥാപുസ്തകങ്ങള്‍ അവള്‍ താത്പര്യപൂര്‍വ്വം വായിച്ചു. എനിക്ക് സന്തോഷമായി. ഞങ്ങളുടെ ബന്ധം കുറച്ചുകൂടി ദൃഢമായി. കൃത്യം ഒരു വര്ഷം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അവള്‍ വയസ്സറിയിച്ചു. പിന്നീടുള്ള അവളുടെ ശുശ്രൂഷകളെല്ലാം ഉമ്മ ഏറ്റെടുത്തു.

വര്‍ഷങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അവളുടെ ചിത്തഭ്രമകഥകളെല്ലാം ഞങ്ങള്‍ വീട്ടുകാര്‍ മറന്നു. പക്ഷെ അവള്‍ക്കു മറക്കാന്‍ കഴിയാത്ത തരത്തില്‍ ആ വലിയ മുറിവിന്റെ തഴമ്പ് അവളെ ഇടയ്ക്ക് അസ്വസ്ഥയാക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

പക്ഷേ, അയല്‍പ്പക്കങ്ങള്‍ ആരുംതന്നെ അക്കാര്യങ്ങള്‍ മറന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവളെ പെണ്ണ് കാണാന്‍ വന്നവരെല്ലാം തന്നെ അവളുടെ ചിത്തഭ്രമ കഥ കേട്ട് മടങ്ങിപ്പോയി. അവള്‍ ആ സമയങ്ങളിലെല്ലാം തന്നെ വായന അധികമാക്കി. ചില അപകടങ്ങള്‍ ചിലരെ മാറ്റിമറിക്കും. ചിലരെ അത് എഴുത്തുകാരാക്കും, ചിലരെ ചിന്തകരാക്കും, ചിലരെ വിപ്ലവകാരിയാക്കും.

ഒടുവില്‍ സ്വന്തമായി ഒപ്പിടാന്‍ പോലുമറിയാത്ത ഒരു ഗള്‍ഫുകാരനുവേണ്ടി, ബി.എ റിസള്‍ട്ടിനായി കാത്തു നിന്ന സബീനയ്ക്ക് കഴുത്തു നീട്ടികൊടുക്കേണ്ടി വന്നു.

എന്റെ ചിന്തകള്‍ക്ക്, അല്പം ഇടവേള നല്കാനെന്നവണ്ണം അവളെന്നോട് ചോദിച്ചു.

പോകുന്നതിനു മുന്‍പ് എനിക്കൊരുപകാരം ചെയ്തു തരണം.

എന്താ ?

കേള്‍ക്കാന്‍ സുഖമുള്ള കുറച്ചു വാക്കുകള്‍ പറഞ്ഞുതരണം.

അല്ലെങ്കില്‍ ഇപ്പോള്‍ തന്നെ പറഞ്ഞു തരൂ, ചൂടോടെ ഞാനിപ്പോള്‍ തന്നെ അത് ഈ പേപ്പറില്‍ പകര്‍ത്താം. അങ്ങനെയാവുമ്പോള്‍ ബൈഹാര്ട്ടക്കാന്‍ എളുപ്പമായിരിക്കും.

എന്തിനാണത് ?

അതിജീവനത്തിനു വേണ്ടി, പിടിച്ചുനില്‍ക്കാന്‍ വേണ്ടി.

കാര്യമെന്താണ് ?

മലയാളിയും, മലയാളവും ഒരുപാട് മാറിപ്പോയി !

എങ്കിലെഴുതിക്കോളൂ . . .

'സദാചാരം' എന്ന് തലക്കെട്ടായി എഴുതിയ ശേഷം അതിനു താഴെ ഒരു വരവരയ്ക്കൂ.

കഴിഞ്ഞെങ്കില്‍ നമ്പര്‍ ഒന്ന് എന്നതിന് നേരെ 'കന്യകാത്വം' എന്നെഴുതിക്കോളൂ.

ആഹാ . . . . ! കൊള്ളാമല്ലോ ( അവളുടെ ആത്മഗതം. ).

നില്‍ക്കൂ, എന്നാല്‍ രണ്ടാമത്തേത് ഞാന്‍ തന്നെ പറയട്ടെ എന്താണന്നു.

ഉം , പറയൂ . . .

പതിവ്രത

ഉഗ്രന്‍ !

തീര്‍ന്നില്ല, ഇനി ഒന്ന് കൂടി ബാക്കിയുണ്ട്.

പറയൂ . . . .

കന്യാചര്‍മം. . . . .

ബലെഭേഷ് !

അടുത്ത നിമിഷം അവളുറക്കെ ചിരിച്ചു. ഞാനും ചിരിച്ചു, പിന്നെയും ഇരുവരും ചിരിച്ചു. ഞാന്‍ ചിരി നിര്‍ത്തിയേടത്തു നിന്നും, അവളുടെ ചിരി ഒരു നിലവിളിയായി പരിണമിക്കുന്നത് ഞാനറിഞ്ഞു. പിന്നീടത്‌ വനാന്തരത്തില്‍ ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരു ദീനരോദനമായി മാറുന്നത് വേദനയോടെ ഞാന്‍ നോക്കിയിരുന്നു.

പിന്നെ കിടക്ക വിട്ടെഴുന്നേറ്റപ്പോള്‍ അവള്‍ എന്റെ മൂര്‍ദ്ധാവില്‍ ചുംബിക്കാന്‍ മറന്നില്ല.

പഴയ ശീലങ്ങള്‍ അതുപോലെ , കുട്ടിക്കാലത്ത് പിണങ്ങിയശേഷം ഇണങ്ങുമ്പോള്‍ നിറകണ്ണുകളോടെ ഞങ്ങള്‍ പരസ്പരം ചെയ്യാറുള്ളത്.

അവള്‍ കോണിയിറങ്ങി താഴേക്കു പോയി. അകന്നകന്നു പോകുന്ന കാലൊച്ചകളോടൊപ്പം മുറിയില്‍ അതുവരെ തങ്ങിനിന്നിരുന്ന സുഗന്ധവും കുറഞ്ഞു തുടങ്ങി. പകരം പഴയ പുതലിച്ച ഗന്ധം മുറിയാകെ നിറഞ്ഞു.

രാത്രി പെട്ടന്ന് ഉറക്കത്തില്‍ നിന്നും ഞെട്ടിയുണര്‍ന്നു. നിശബ്ദമായ പച്ഛാത്തലത്തില്‍ ആ ക്ലോക്ക് വീണ്ടും മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഇല്ല അത് വെറും തോന്നലായിരുന്നു. കോണിയിറങ്ങി താഴെ വന്നു ചുവട്ടിലെ പടിയില്‍ തലയ്ക്കു കൈയും കൊടുത്തിരുന്നു. എല്ലാവരും ഉറക്കത്തിലാണ്. എല്ലാവരും എന്നുപറയാനായി ഇവിടെ ആരുമില്ല. ഇപ്പോള്‍ അവശേഷിക്കുന്നത് ഉമ്മയും അടുക്കളക്കാരിയും മാത്രം. ഹുസൈനും, ആമിനയുമെല്ലാം അവരവരുടെ വാസസ്ഥലത്തെത്തി അവരുടെ ജോലികളില്‍ മുഴുകിയിട്ടുണ്ടാവും. എന്നില്‍ നിന്നും മാത്രമെന്തേ ഉറക്കം ഇങ്ങനെ വിട്ടു നില്‍ക്കുന്നത്. മുന്‍പൊക്കെ ഇങ്ങനെയുള്ള രാത്രികളില്‍ ഉറങ്ങാനൊരു സൂത്രം പ്രയോഗിക്കാറുണ്ട്. നമ്മുടെ സീരിയസ്സായ പ്രണയങ്ങളില്‍, കാമുകിയോട് ചില ഡയലോഗുകള്‍ നമ്മള്‍ പറയാറില്ലേ, അതുപോലെ ഏതെങ്കിലും സംഭാഷണങ്ങള്‍ മനസ്സിലേക്ക് കൊണ്ട് വരും, പിന്നെ ഒരു കഥ പോലെ അതിനെ വിപുലീകരിക്കും. പേജുകള്‍ മറിയുന്തോറും ഉണര്‍വിന്റെ കവാടങ്ങള്‍ പതിയെ പതിയെ അടഞ്ഞു വരുന്നതുപോലെ, സംഭാഷണങ്ങള്‍ നമ്മുടെ കണ്ണുകളില്‍ നിദ്രയുടെ വലനെയ്യും.

കോണിച്ചുവട്ടില്‍ പെട്ടെന്ന് വിളക്ക് തെളിഞ്ഞു, തലയുയര്‍ത്തി നോക്കുമ്പോള്‍ അവശേഷിച്ച മങ്ങിയ മൈലാഞ്ചി ചിത്രങ്ങളോട് കൂടിയ സബീനയുടെ പാദങ്ങള്‍ അടുത്തേക്ക് വരുന്നു. ഭൂതകാലത്തിലെ നല്ല ദിനങ്ങളുടെ ഓര്‍മ്മയുടെ തണലില്‍ ആ കാലുകളിലെ ഞരമ്പുകള്‍ മയങ്ങിക്കിടക്കുകയാണന്നു തോന്നി.

എന്താ ഉറക്കം വരുന്നില്ലേ ?

കിടക്കാന്‍ നോക്കുമ്പോള്‍ കോണിച്ചുവട്ടില്‍ ആളനക്കം കണ്ടു, അതാ ഇങ്ങോട്ട് പോന്നത്.

നീ ഇവിടുണ്ടായിരുന്നോ, വീട്ടില്‍ പോയില്ലേ ?

ഇല്ല , അമ്മായിക്ക് നല്ല സുഖമില്ല, ഞാനടുത്തുവേണമെന്നു പറഞ്ഞു.

ബാപ്പ വീട്ടില്‍ തനിച്ചല്ലേ ?

ഉം, ഇടയ്ക്ക് ബാപ്പയെ ഒറ്റയ്ക്ക് വിടുന്നത് നല്ലതാണ്. കരയട്ടെ, ഉള്ളിലുള്ള വിങ്ങലുകളെല്ലാം കരഞ്ഞു തീര്‍ക്കട്ടെ. അത് കാണാന്‍ എനിക്ക് വയ്യ, സ്വയം ശപിച്ചുപോകും, ജീവിതം അവസാനിപ്പിച്ചാലെന്തെന്നു തോന്നിപ്പോകും.

കബീറിന് ശരിക്കുമെന്താ പറ്റീത്, ആരും ഒന്നും വ്യക്തമായി പറഞ്ഞില്ല, നീയും ഒരൊഴുക്കന്‍ മട്ടിലാണ് എന്നോടക്കാര്യം പറഞ്ഞത്.

കഴിഞ്ഞതിന്റെ മുന്‍പത്തെ തതവണ നാട്ടില്‍ വന്നപ്പോള്‍ ഒരു ചങ്ങാതിയെ കാണണമെന്ന് പറഞ്ഞു കണ്ണൂര്‍ക്ക്‌ പോയിരുന്നു. ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞാ മടങ്ങിയത്. പിന്നീട് അബൂക്ക ഫോണ്‍ ചെയ്തപ്പഴാ കാര്യം അറിഞ്ഞത്. മുന്‍പ് ട്രാവല്സില്‍ കൂടെ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന ഒരിഷ്ടക്കാരി കണ്ണൂരുണ്ടത്രെ. പിന്നീടു സൌദീന്നു ഫോണ്‍ വരുമ്പോഴൊക്കെ ഞാന്‍ അധികം സംസാരിക്കാതെ ഫോണ്‍ കട്ട് ചെയ്യാന്‍ ശ്രമിക്കും. കഴിഞ്ഞ തവണ ലോഹ്യം നടിച്ചു അടുത്തുകൂടാന്‍ ഒരുപാട് ശ്രമിച്ചു, കിടക്കറയില്‍ വച്ച് മാറി കിടക്കാന്‍ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു. ലീവ് തീരുന്നതുവരെ ആള് നാട്ടില്‍ നിന്നില്ല, പോയി.

നല്ലത് നമ്മുടെ കുടുംബത്തില്‍ നിനക്കെങ്കിലും കഴിഞ്ഞല്ലോ, ഇത്രയെങ്കിലും പ്രതികരിക്കാന്‍.

നീയവളെപ്പോയിക്കണ്ടിരുന്നോ ?

ഇല്ല, അതിന്റെ ആവശ്യമുണ്ടെന്നു തോന്നിയില്ല , എന്തിനാ ഒരാള്‍ക്ക് വേണ്ടി രണ്ടുപേര്‍ പിടിവലികൂടുന്നത്, അവള്‍ക്കാ വിധിച്ചിട്ടുള്ളത്, അവള്‍ കൊണ്ടുപോയ്ക്കൊട്ടെ.

ആമിന ഇത്തവണ നാട്ടില്‍ വന്നപ്പോള്‍, എന്നോടല്‍പ്പം അകലം പാലിക്കുന്നത്‌ പോലെ അനുഭവപ്പെട്ടു, അവള്‍ കരുതുന്നുണ്ടാവും, ഈയുള്ളവള്‍ അഹങ്കാരിയാണന്നു. എല്ലാവരും കരുതിക്കോട്ടെ, വേണമെങ്കില്‍ നിങ്ങള്‍ക്കും അങ്ങനെക്കരുതാം.

പുറത്തു മഞ്ഞു അതിന്റെ അടുത്ത കയ്യങ്കളിക്ക് കോപ്പ് കൂട്ടുന്നു. തണുപ്പ് കൂടിക്കൂടിവരുന്നു.

അപ്പോള്‍ പുറത്തു ഒരു പക്ഷിയുടെ ചിലമ്പല്‍ കേട്ടു, ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിക്കുന്നു എന്ന് മനസ്സിലാക്കി അവള്‍ പറഞ്ഞു.

അത് ആ പക്ഷിയുടെതാണ്, ആ വെളുത്ത പക്ഷിയുടെ , വലിയമ്മ ഇടയ്ക്ക് പറഞ്ഞു തന്നിരുന്നു. രാത്രി, വെളുത്തതുണി ഏതു വീടിന്റെ മുറ്റത്തു ഉണങ്ങാനിട്ടിരുന്നാലും ആ വീടിനെ നോക്കി ആ പക്ഷി ശപിക്കുമത്രെ .

നീയത് വിശ്വസിക്കുന്നുണ്ടോ ?

ഏതു ?

ആ വെളുത്ത പക്ഷിയുടെ കഥ.

അതെ ചിലതൊക്കെ നാം വിശ്വസിച്ചേ മതിയാകൂ. നില നില്‍പ്പിനു വേണ്ടിയെങ്കിലും. പടിയടച്ചു പിണ്ഡം വയ്ക്കപ്പെടാതിരിക്കാന്‍ നാം വിശ്വാസിയാണന്നു അഭിനയിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കണം. എല്ലാവരുടെയുള്ളിലും ഒരു അവിശ്വാസിയുണ്ട്, അതിനെ മെരുക്കി തളച്ചിടാന്‍ നൂറ്റാണ്ടുകള്‍ക്കു മുന്‍പേ ആരോ നമ്മളെ ശീലിപ്പിച്ചു.

ഉറക്കം വരുന്നില്ലേ സബീന ?

ഇല്ല ഇന്നിനി ഉറക്കമില്ല.

ഹുസൈനും എന്നോട് ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല, എന്താ ഭര്‍ത്താവിനെ ഉപേക്ഷിച്ച സ്ത്രീയോട് മിണ്ടിയാല്‍ ആകാശം ഇടിഞ്ഞു വീഴുമോ ?

അവള്‍ വീണ്ടും പരിഭവം പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.

പക്ഷെ ഞാന്‍ മറ്റേതോ ചിന്തയിലായിരുന്നു.

കുട്ടിക്കാലത്ത് സബീനാ നീയും ആരോടും അധികം മിണ്ടിയിരുന്നില്ല. എന്നോട് മാത്രമായിരുന്നല്ലോ നീ അല്‍പ്പമെങ്കിലും സ്വാതന്ത്ര്യം എടുത്തിരുന്നത്. ഇടയ്ക്കിടെ ഞാനുള്ളപ്പോള്‍ നീ മുകളിലെ മുറിയിലേക്ക് കയറിവരുമായിരുന്നു. വെറുതെ റേഡിയോയുടെ ബാന്ഡ് നീക്കി നീ സമയം പോക്കുമായിരുന്നു. ചിലപ്പോള്‍ ഞാന്‍ പുറകിലൂടെ വന്നു നിന്നെ കെട്ടിപ്പിടിക്കും, ചിലപ്പോള്‍ ചന്തിയില്‍ ഒരു നുള്ള്, ചിലപ്പോള്‍ കഴുത്തിനുപിന്നില്‍ ഒരു ചുടു നിശ്വാസത്തിന്റെ സ്പര്‍ശനം അനുഭവപ്പെട്ടപോലെ നീ തല ചരിച്ചു എന്നെ നോക്കാറുണ്ട്.

നഗരത്തിലെങ്ങനാ ഒറ്റയ്ക്ക് കഴിയുന്നത്‌ ,

അതൊക്കെ ശീലമായിപ്പോയി സബീനാ, ഞാന്‍ മാത്രമല്ല , നഗരത്തില്‍ ഒരുപാടുപേര്‍ ഒറ്റയ്ക്ക് താമസിക്കുന്നുണ്ട്. തിരക്കിനിടയില്‍ ആര്‍ക്കും ഒറ്റപ്പെടല്‍ തോന്നാറില്ല. ചിന്തിക്കാന്‍ നേരമുണ്ടെങ്കിലല്ലേ ഒറ്റയ്ക്കുള്ള ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് വേവലാതിയുള്ളൂ. ഒറ്റയ്ക്ക് താമസിക്കുന്ന ഒരുപാട് മലയാളികളെ എനിക്കറിയാം, അതില്‍ പത്രപ്രവര്‍ത്തകരുണ്ട്, എഴുത്തുകാരുണ്ട്‌, ഉദ്യോഗസ്ഥരുണ്ട്, ജീവിതത്തിന്റെ നാനാ തുറകളിലുള്ളവരുണ്ട്. ചിലര്‍ക്ക് ഒറ്റയ്ക്കുള്ള ജീവിതം സന്തോഷമുള്ളതാണ്, ചിലര്‍ക്ക് നരകതുല്യവും .

ഞാന്‍ കൂടെ വരട്ടെ, വേലക്കാരിയോ, സ്റ്റെനോഗ്രാഫറോ, ഏതു വേഷം വേണമെങ്കിലും കെട്ടാന്‍ തയ്യാറാ. ഞാനിവിടെ നിന്നാല്‍ മരിച്ചു പോകും . . . . .

ബാപ്പ ഒറ്റയ്ക്കാവില്ലേ സബീനാ.

അത് കേട്ടപ്പോള്‍, ഏതോ ചിന്തയില്‍ നിന്നും ഉണര്ന്നെന്നവണ്ണം അവള്‍ എന്റെ മുഖത്തേയ്ക്കു പകച്ചു നോക്കി.

അല്‍പനേരത്തെ മൗനം,

ചിലപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ബാപ്പയെയും, ബാപ്പയുടെ അവസ്ഥയും മറന്നുപോകുന്നു.

പുറത്തു പക്ഷിയുടെ കരച്ചില്‍ അകന്നകന്നുപോകുന്നത് ഞങ്ങളറിഞ്ഞു.

ഇപ്പോഴെവിടെയാണ് പുതിയ താവളം, വെറുതെ അറിയാനായി ചോദിച്ചതാ,

ഒരു ചങ്ങാതിയുടെ പുതിയ മാസികയുടെ വര്‍ക്കുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞ മൂന്നു മാസമായി കേരളത്തില്‍ തന്നെയാണ്. കഴിഞ്ഞയാഴ്ച തിരികെപ്പോകാന്‍ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. ബോംബയിലെ എന്റെ പഴയ ലാവണത്തിലേക്ക് തന്നെ. ഞാന്‍ വരും സബീനാ , ഇനി ഉമ്മയെന്ന വേരുകൂടി ബാക്കിയുണ്ടല്ലോ ഇവിടെ.

ആര്‍ക്കും ഞാന്‍ പ്രതീക്ഷ നല്‍കുന്നില്ല സബീന, ബന്ധങ്ങളും, അതിന്റെ വിലകളും, വിഹ്വലതകളും ഞാനന്നെ മറന്നു കഴിഞ്ഞു. ചിലപ്പോള്‍ ഇനിയുള്ള ജീവിതം അതിനുള്ള പരിശീലനക്കളരിയായിരിക്കാം. ജീവിതമെന്ന കളരിയില്‍ ശിശിര കാലത്തിനുമുണ്ടല്ലോ അതിന്റെ വേഷം കെട്ടുവാനുള്ള അവസരം.

ഡിസംബറിലെ തണുപ്പിനെ കൂടുതല്‍ കഠിനമാക്കിക്കൊണ്ട്, അതിരാവിലെ തണുത്തകാറ്റ് മുറിയിലേക്ക് ആഞ്ഞുവീശി. ജനല്‍പ്പാളികള്‍ രണ്ടും വലിയ ശബ്ദമുണ്ടാക്കിക്കൊണ്ട്‌ അടഞ്ഞു. സബീന വലതുമാറില്‍ തലവച്ചുറങ്ങുന്നു. ഇന്നലെ എപ്പോഴാണുറങ്ങിയതെന്നറിയില്ല. പുതപ്പു വലിച്ചു മാറും കഴുത്തും മറച്ചുകൊടുത്തു , കുറച്ചുകൂടി ചേര്‍ത്തുകിടത്തി.

വീണ്ടും വീണ്ടും ലക്ഷ്മിറാണിയെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകളുടെ കിരുകിരുപ്പ്‌. അവള്‍ എന്നില്‍ നിന്നും വിടപറഞ്ഞുപോയത് ഏതെങ്കിലും അപകടത്തിലെക്കാണോ. തീര്‍ച്ചയായും അവളുടെ ഉടലിന്റെ ഉഷ്ണമേഘലകള്‍ അവളെ ഏതെങ്കിലും കിടക്കകളിലേക്കാനയിക്കും. അവിടെ രതി വൈകൃതങ്ങള്‍ താണ്ഡവമാടാതിരിക്കട്ടെ. ഇതൊരു പ്രാര്‍ത്ഥനയാണ്, അവളുടെ ശരീരത്തിനും, മനസ്സിനും ദീര്‍ഘകാലത്തേക്ക് ബോധിക്കുന്ന ഒരിണയെ അവള്‍ക്കു ലഭിക്കട്ടെ എന്ന ഒരു പ്രാര്‍ത്ഥന. ശരിക്കും ഇതൊരു പ്രാര്‍ത്ഥന മാത്രമല്ല. അവളെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകളില്‍ നിന്നും വിടുതല്‍ നേടാനുള്ള മനസ്സിന്റെ ഒരു വെമ്പല്‍ മാത്രം. വയിച്ചു തീരാത്ത കഥയെ ശുഭപര്യവസാനിയാക്കി വിടുതല്‍ നേടുന്ന മനസ്സിന്റെ ഒരു സൂത്രം പോലെ ഇതും അക്ഷരാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ഒരു രക്ഷപ്പെടല്‍ തന്നെ.

പല ശരീരങ്ങളിലും പല രീതിയിലാണ് പ്രവേശിക്കേണ്ടത്. ചിലതില്‍ ആദ്യമേ അഗ്നിയെ പ്പോലെ പൊടുന്നനെ പ്രവര്‍ത്തിക്കണം, ചിലതിനെ ഇളം കാറ്റായി തഴുകി പിന്നെ കാറ്റായി മാറി പിടിച്ചുലക്കണം, മഴ കാത്തുകിടക്കുന്ന ഭൂമിയില്‍ പുതുമഴപോലെ വന്നു പെഴ്തോഴിയണം ചിലതില്‍, അവിടെ രതി ഗന്ധം മണ്ണിന്റേതാണ്. എല്ലാം തരുകയും പിന്നെ തിരിച്ചെടുക്കുകയും ചെയ്യുന്ന മണ്ണിന്റേതു. ചിലതിനു മൃദുസ്പര്‍ശനം മാത്രം മതിയാവും കല്യാണസൌഗന്ധികം പോലെ പൂത്തുലയാന്‍. അവിടെ രതി വൈകൃതങ്ങള്‍ക്ക് സ്ഥാനമില്ല. നാഭിച്ചുഴിയില്‍ വിയര്‍പ്പു കണങ്ങള്‍ക്ക് പകരം കസ്തൂരി മണക്കും. മുലക്കണ്ണുകള്‍ രതിയുടെ പാലാഴിയായി മാറും. അധരങ്ങള്‍ എല്ലാം നല്‍കുന്ന പാനപാത്രം, അവിടെ നാം കേള്‍ക്കുന്നത് അപ്സരസ്സുകളുടെ ലാസ്യഗാനം മാത്രം. അപ്പോള്‍ അവര്‍ പരസ്പരം ഒരു തെളിനീരുറവയായി മാറുന്നു. ഉടയാടകള്‍ ആ അരുവിയില്‍ വീണൊഴുകുന്ന വനപുഷ്പങ്ങളും.

റാണിയുമായുള്ള അവസാനത്തെ സംഗമമായിരുന്നു അന്ന്. അന്നാദ്യമായി അവളോട്‌ വയസ്സ് ചോദിച്ചു, അഴിഞ്ഞുലഞ്ഞ തലമുടി വാരിക്കെട്ടുമ്പോള്‍ ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു അവള്‍. എന്തെ ഇങ്ങനെ ഒരു പുതിയ ചോദ്യം എന്ന മട്ടില്‍.

ഒരു കുട്ടിയൊക്കെയായി നമുക്കൊരുമിച്ചു കഴിഞ്ഞുകൂടെ എന്നാവും സാര്‍ ചിന്തിക്കുന്നത് അല്ലെ.

നോക്കൂ സാര്‍, മറ്റു സ്ത്രീകളെപ്പോലെ എനിക്കും ഉണ്ട് അങ്ങനെയുള്ള ആഗ്രഹങ്ങള്‍. പക്ഷേ, അതിനുള്ള സമയം ഇനിയും ആയിട്ടില്ലെന്നാ എനിക്ക് തോന്നുന്നത്, ഞാനിപ്പോഴും നിങ്ങളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട ഇരുപത്തിരണ്ടുകാരി സുന്ദരിപ്പെണ്ണല്ലേ .

അടുത്തയാഴ്ച ഞാന്‍ പോകുന്നു, ഇനി കുറച്ചു ദിവസത്തെ വിദേശ പര്യടനം. ഈയുള്ളവള്‍ ഇസഡോറ ഡങ്കനെപ്പോലെയോ , പ്രൊതിമ ബേഡിയെപ്പോലെയോ വലിയ നര്‍ത്തകിയല്ലെങ്കിലും, ഞാനര്‍ഹിക്കുന്ന പരിഗണന എന്റെ ആഡിയന്‍സ് എനിക്ക് നല്‍കുന്നുണ്ട്. ഒരു പുതുമുഖ സംഗീതഞ്ജന്റെ താളത്തിനൊത്തു ഞാന്‍ ചുവടുകള്‍ വയ്ക്കും. ഒപ്പം എയ്റോബിക്സില്‍ ഞാന്‍ എന്റെ കഴിവ് തെളിയിക്കും. ഇന്നലെ മുതല്‍ റിഹേഴ്സല്‍ തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞു. അയാളുടെ സംഗീതത്തിന് ഒരു പ്രിമിറ്റീവ് തലം കൂടിയുണ്ടാന്നാണ് പട്ടേല്‍ സാറിന്റെ അഭിപ്രായം.
ഞാനതൊന്നു ചെയ്തു കാണിക്കട്ടെ.

നിശാവസ്ത്രത്തില്‍ അവള്‍ ചുവടുകള്‍ വച്ചപ്പോള്‍ അംഗചലനങ്ങള്‍ വളരെ മനോഹരമുള്ളതായി തോന്നി. ഇടയ്ക്ക് ശൃംഗാര ഭാവത്തോടെ അവളുടെ വെളുത്തു നീണ്ട വിരലുകള്‍ കൊണ്ട് എന്റെ കവിളില്‍ തലോടി. അപ്പോള്‍ ഒരേ സമയം ആ നൃത്ത ശില്പ്പത്തിലെ കഥാപാത്രവും പ്രേക്ഷകനുമായി ഞാന്‍ മാറുകയായിരുന്നു.

ഞാനിറങ്ങുമ്പോള്‍ സബീന മുന്‍വശത്തെ പടിവരെ അനുഗമിച്ചു, അവളോട്‌ ഒന്നും പറയാന്‍ തോന്നിയില്ല. പക്ഷെ ഒരു കുറ്റബോധത്തിന്റെ കലമ്പല്‍ മനസ്സില്‍ ബാക്കി നില്‍ക്കുന്നു. ഞാനടക്കം എല്ലാവരും അവളെ പലരീതിയില്‍ ദുരുപയോഗം ചെയ്തുവോ. വയസ്സറിയിക്കുന്നതിനു മുന്‍പ് അവളെ പ്രാപിക്കാന്‍ മുദീസ്തങ്ങള്‍ ഒരു ശ്രമം നടത്തിയിരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ നിരന്തരമായ ശ്രദ്ധ കാരണം അയാള്‍ക്കതിനു കഴിഞ്ഞില്ല. പിന്നെ കൌമാര കൌതുകങ്ങള്‍ പൂര്‍ണമായും മാറുന്നതിനു മുന്‍പ് അവളുടെ ഭര്‍ത്താവുദ്യോഗം വഹിച്ച പെണ്‍കോന്തനായ കബീര്‍. ഇതാ ഇപ്പോള്‍ ഞാനും, അല്പനെരമെങ്കിലും ഞാനവള്‍ക്ക് സുരക്ഷിതത്വ ബോധം നല്‍കിയോ, അതോ അവളെ വീണ്ടും നിരാശയുടെ പടുകുഴിയില്‍ തള്ളിയോ, ആലോചിക്കുമ്പോള്‍ ഒന്നും വേണ്ടായിരുന്നു, ഇങ്ങോട്ട് വരേണ്ടിയിരുന്നില്ല എന്നിപ്പോള്‍ തോന്നുന്നു.

ഗേറ്റ് കടന്നു പുറത്തിറങ്ങി, മതിലിനു മുന്നിലൂടെ ഒഴുകുന്ന കൈത്തോടിനു മുകളിലെ ചെറിയ പാലത്തില്‍ നിന്ന് കൊണ്ട് ഞാന്‍ മുറ്റത്തേക്കു വെറുതെ പാളി നോക്കി, അവള്‍ വാതില്‍ക്കല്‍ത്തന്നെ നില്‍ക്കുന്നു. പിന്നെ താഴെ വെള്ളത്തില്‍ കളിക്കുന്ന ചെറു മീനുകളെയും, ചേമ്പിന്‍ കൂട്ടത്തിനിടയിലെ പൊന്തകളില്‍ നിന്നും കൈകള്‍ പുറത്തിട്ടിരിക്കുന്ന ഞണ്ടുകളെയും നോക്കി ഞാന്‍ നിന്നു. എന്റെ സ്വാര്‍ത്ഥതയ്ക്കും അവളുടെ ദൈന്യതയ്ക്കും ഇടയിലെ കലികാല നിമിഷങ്ങളെ എങ്ങനെ തള്ളിനീക്കുമെന്ന ചിന്തയോടെ ഞാന്‍ വെറുങ്ങലിച്ചു നിന്നു.

ഞാന്‍ തിരികെ വീണ്ടും ഗേറ്റുകടന്നു മുന്‍വാതില്‍ക്കലെത്തി. അവള്‍ പടികടന്നു മുന്നില്‍ വന്നു നിന്നു. എന്നില്‍ വീണ്ടും കുറ്റകരമായ നിശബ്ദത. അവളില്‍ നിന്നുള്ള ചോദ്യങ്ങളെ ഭയന്ന് പുറത്തേക്ക് മിഴികള്‍ പായിച്ചു.

ഞാന്‍ നിങ്ങളെ പ്രതീക്ഷിക്കട്ടെ,

ഈ ചോദ്യം മൂന്നാം തവണയാണ് അവളില്‍ നിന്നും. ഇത്തവണ ആ ശബ്ദത്തില്‍ അല്‍പ്പം ആര്‍ദ്രത നിറഞ്ഞിരുന്നു.

ചില കാര്യങ്ങള്‍ കഥകള്‍ പോലെ മറക്കണം, വായിക്കുമ്പോള്‍ മാത്രം വികാരവിവശരായി, മടക്കി കഴിയുമ്പോള്‍ എല്ലാം മറന്നു സ്വാര്‍ത്ഥത നിറഞ്ഞ മനസ്സുമായി ഒരു മടക്ക യാത്ര.

എന്തേ, എഡിറ്റു ചെയ്തു എഡിറ്റു ചെയ്തു അവളുടെ ജീവിതത്തെ പടച്ചവന്‍ ഒരു കഥപോലെയാക്കിത്തീര്‍ക്കുന്നത്. അവളുടേത്‌ മാത്രമല്ല എന്റെ ജീവിതവും എല്ലാവര്ക്കും ഒരു കഥ പോലെയായി തീര്‍ന്നിരിക്കുന്നു.

ആലോചിച്ചു നില്‍ക്കെ കവലയില്‍ ബസ് വന്നതറിയിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ഹോണ്‍ മുഴങ്ങി. ഞാന്‍ നടത്തത്തിനു വേഗം കൂട്ടി. മുതുകില്‍ അല്പം തണുപ്പനുഭവപ്പെട്ടു. ധൃതിയില്‍ പകുതിയുണങ്ങിയ ഉടുപ്പുകള്‍ ബാഗില്‍ വാരിയിടുകയായിരുന്നു.

© Copyright
All rights reserved

vazhiyambalathil oru poovu by thabarakrahman is licensed under a

Creative Commons Attribution-Noncommercial-No Derivative Works 2.5 India License.
Production in whole or in part without written permission is prohibited
Please contact: thabarakrahman@gmail.com

പന്ത്രണ്ടാം നമ്പര്‍ മുറിയിലെ സുന്ദരി

2010-09-07T04:07:00.000-07:00

"വാക്കുകളും പ്രവൃത്തികളും കൊണ്ട് പാപങ്ങല്‍ വാരിക്കൂട്ടുന്നവരാണ് എപ്പോഴും പ്രാര്‍ത്ഥനകളില്‍ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുന്നത്. ഇതൊന്നും ഇല്ലാത്തവന്റെ ജീവിതം തന്നെ ഒരു പ്രാര്‍ത്ഥനയാണ്. "

റയില്‍വേസ്റ്റേഷനില്‍ ഞാന്‍ നില്ക്കുമ്പോള്‍ , പ്ലാറ്റ്ഫോമില്‍ നീണ്ടു നിവര്‍ന്നു കിടന്നിരുന്ന വൃദ്ധന്‍ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു തന്റെ കുപ്പിയില്‍ നിന്നും രണ്ടു കവിള്‍ വെള്ളം കുടിച്ചിട്ട് എങ്ങോ നോക്കി ആത്മഗതമെന്നോണം പറയുമ്പോള്‍ എനിക്കയാളെ ശ്രദ്ധിക്കാതിരിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. പക്ഷെ അയാളുടെ വാക്കുകളുടെ അര്‍ത്ഥങ്ങളിലേക്കും, അര്‍ദ്ധവിരാമങ്ങളിലേക്കും ഊളിയിട്ടിറങ്ങുവാന്‍ മറ്റൊരു ആധിയുമായി നിന്ന എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. അല്ലെങ്കില്‍ എന്റെ മനസ്സ് എനിക്ക് ഒരു കൈവിട്ട കളിയായി മാറിയിരുന്നിരിക്കണം.

കാലം എത്ര പെട്ടന്നാണ് നമ്മില്‍ നിന്നും ചില ഓര്‍മകളെ പറിച്ചെറിയുന്നത്. പക്ഷേ ഇത് അങ്ങനെ എന്നെ വിട്ടുപോകുമെന്നു എനിക്ക് സമാധാനിക്കാന്‍ കഴിയുന്നില്ല. ചൂളം വിളിച്ചെത്തുന്ന തീവണ്ടിയെപ്പോലെ അവയെന്റെ മസ്തിഷ്കത്തെ ഞെരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും. ശാന്തിതേടി വനാന്തരങ്ങളില്‍ അലഞ്ഞാലും, സ്വസ്ഥത തേടി വിജനമായ പാതയിലൂടെ നടന്നു നീങ്ങിയാലും അതെന്നെ പിന്തുടര്‍ന്ന് കൊണ്ടേയിരിക്കും ചിലപ്പോള്‍ അതെന്റെ അവസാനം കണ്ടേ മടങ്ങുകയുള്ളൂ . ഏതായാലും ഈ അസ്വസ്ഥത എന്റെ ഷെമിയില്‍ നിന്നും എനിക്ക് മറച്ചുപിടിച്ചേ മതിയാകൂ. അവളുടെ ഉദരത്തില്‍ കൈകാലിളക്കുന്ന എന്റെ രണ്ടാമത്തെ കുഞ്ഞിനെ ഓര്‍ത്തെങ്കിലും.

ഞാന്‍ എല്ലാത്തവണയും ചെയ്യാറുള്ളതുപോലെ പ്ലാറ്റ്ഫോമിലെ ആളൊഴിഞ്ഞ മൂലയിലെ ബെഞ്ചില്‍ സ്ഥാനം പിടിച്ചു. പെട്ടന്ന് വന്ന കാറ്റ് പ്ലാറ്റ് ഫോമിലെയും ബെഞ്ചിനു പിന്നില്‍ അട്ടിയിട്ടിരിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്ന പാര്സലുകളുടെ മുകളിലെയും പൊടിയെ മേല്‍പ്പോട്ടുയര്‍ത്തി. പിന്നെ കുറച്ചുനേരം അവിടമാകെ പൊടിയുടെ താണ്ഡവം. എനിക്കവിടെനിന്നും എഴുന്നേറ്റു പോകുവാന്‍ തോന്നിയില്ല. ആരോ പിടിച്ചിരുത്തിയപോലെ, അതല്ല ആരെങ്കിലും ആ ബെഞ്ചിനോട് എന്നെ ചെര്‍ത്തുകെട്ടിയിരിക്കുകയാണോ. കുറച്ചുനേരമെങ്കിലും ചലനമറ്റു ഞാനാവിടെത്തന്നെയിരുന്നു.

ഈശ്വരാ എന്റെ ഉണ്ണിയെ കാക്കണേ, എന്റെ ഉള്ളില്‍ വീണ്ടും ആധിയായി. അവനെ വീണ്ടും പോലീസ് കൊണ്ടുപോയികാണുമോ. ആദ്യത്തെതവണ ബാജി വക്കീലിനെയും കൂട്ടി അവനെ ജാമ്യത്തിലിറക്കാന്‍ ചെല്ലുമ്പോള്‍ ഇന്‍സ്പെക്ടര്‍ താക്കീതിന്റെ സ്വരത്തില്‍ പറഞ്ഞിരുന്നു. വിളിക്കുമ്പോള്‍ വീണ്ടും വരണം, ഇല്ലെങ്കില്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് വരുത്താനറിയാം. ഈശ്വര അവന്റെ ജീവിതമെന്തേ ഇങ്ങനെ പാളം തെറ്റി യോടുന്നത്. ജോലി സംബന്ധമായി അഭയാര്‍ത്ഥികളെപ്പോലെ നഗരത്തില്‍ വന്നടിയുന്ന എന്നെപ്പോലെയുള്ള സുഹൃത്തുക്കള്‍ക്ക് തുച്ഛമായ തുകയ്ക്ക് റൂം നല്‍കുന്നതാണോ അവന്‍ ചെയ്യുന്ന തെറ്റ്. സാമാന്യം ഭേദപ്പെട്ട ലോഡ്ജ്, തരക്കേടില്ലാത്ത നോര്‍ത്തിന്ത്യന്‍ ഭക്ഷണമുള്‍പ്പെടെയുള്ള മെസ്സ്. ഏതു നഗരത്തില്‍ചെന്നാലും ഉണ്ണിയെപ്പോലുള്ളവരെ കണ്ടുമുട്ടണേയെന്നാണ് എന്റെ പ്രാര്‍ത്ഥന.

പലപ്പോഴും എന്റെ വാത്സല്യം ഉണ്ണിയുടെ അച്ഛനെ ഒര്മയിലെത്തിക്കുമെന്നു ഉണ്ണി ഇടയ്ക്കിടെ പറയാറുണ്ട്‌. അപ്പോഴൊക്കെ അവനെ ഞാന്‍ എന്നോട് ചേര്‍ത്തുനിര്‍ത്തും. ഒരിക്കല്‍ ഉണ്ണിയുടെ മുടിയില്‍ തലോടി എന്റെ ഉണ്ണി എന്നെ എട്ടാന്നു വിളിക്കൂ മോനെ എന്ന് പറയുമ്പോള്‍, എന്റെ കണ്ണുകള്‍ പൊടുന്നനെ സജലങ്ങളായി. അതവന്‍ കണ്ടുവോ, കണ്ടിരിക്കണം, അതല്ലേ അവന്റെ കണ്ണുകളും സജലങ്ങളായത്.

റിസപ്ഷനില്‍ എന്നും കൊണ്ടുവൈക്കാറുള്ള പൂക്കളുടെ അതെ പ്രസന്നതയോടെയേ ഞാനവനെ എന്നും കണ്ടിട്ടുള്ളൂ. ലോബിയില്‍ റൂമിനായി വെയ്റ്റ് ചെയ്യുന്നവര്‍ ഉണ്ണി കസ്റ്റമേഴ്സിനെ സ്വീകരിക്കുന്ന രീതിയെ സാകൂതം നോക്കിയിരിക്കുന്നതിനെ ഞാന്‍ പലപ്പോഴും ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതൊക്കെ ഉണ്ണിക്കു മാത്രമായുള്ള പ്ലസ് പോയിന്റുകളാണ്. ഒരുപക്ഷെ ഉണ്ണിയുടെ ജീവിതത്തിനു മാത്രം അവകാശപ്പെടാവുന്നവ. ചില അത്യാവശ്യ ഘട്ടങ്ങളില്‍ റിസപ്ഷന്‍ എന്നെ ഏല്‍പ്പിച്ചു ഉണ്ണി വീട്ടിലേക്കു പോകുമ്പോള്‍ അവന്‍ തിരികെ വരുന്നതുവരെ എനിക്ക് വിറയലാണ് .
എനിക്കിതൊന്നും പരിചിതമല്ലല്ലോ. നമ്മില്‍ നിന്നെന്തെങ്കിലും അപാകതകള്‍ സംഭവിച്ചാല്‍ അത് ഉണ്ണിയെ ബാധിക്കില്ലേ.

പക്ഷേ, പ്രതീക്ഷിക്കാതെ ചില ദുരന്തങ്ങള്‍ ഇഴഞ്ഞെത്തുകയാണ്. ഒച്ചിനെപ്പോലെ വളരെ മുന്പെങ്ങോ ഉണ്ണിയുടെ ജീവിതം നോക്കി ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങിയതാവാം. അല്ലെങ്കില്‍ പെട്ടന്നു പാമ്പിനെപ്പോലെ കടന്നെത്തിയതാവാം.

മാസാന്ത്യത്തിലെ അവധി ദിവസങ്ങളില്‍ എന്റെ മകന്‍ അഭിയോടൊപ്പം മ്യൂസിയത്തിലെ നടപ്പാതയിലൂടെ നടന്നു നീങ്ങുമ്പോള്‍ അനിയന്ത്രിതമായ സ്വാതന്ത്ര്യത്തോടെ ഓര്‍മകളുടെ തള്ളിക്കയറ്റം എന്നിലുണ്ടാകാറുണ്ട്. അപ്പോഴൊക്കെ ഞാന്‍ അറിയാതെ അഭിയെ എന്റെ ഉണ്ണീ എന്ന് വിളിച്ച സന്ദര്‍ഭങ്ങളും ഉണ്ട്. ഒരു പഞ്ഞിക്കഷണം കാറ്റില്‍ പതിയെ പറന്നു നീങ്ങുന്നതുപോലെ ഞാനാ സ്വാതന്ത്ര്യം നുകരും. പക്ഷെ ഇപ്പോള്‍ ഒരു തീക്കാറ്റുപോലെയാണല്ലോ അവനെക്കുറിച്ചുള്ള ഓര്‍മ്മകള്‍ എന്നെ വേട്ടയാടുന്നത്. ഇല്ല എന്റെ ഉണ്ണി ഒരു തെറ്റും ചെയ്തിട്ടില്ല. അവനാ ആത്മഹത്യയില്‍ യാതൊരു പങ്കുമില്ല. വെറും ഒരു സംശയത്തിന്റെ പേരിലാണല്ലോ പോലിസ് അവനെ വേട്ടയാടുന്നത്. ഇല്ല ഞാന്‍ കരുതുന്നത് തന്നെയാണ് ശരി എന്റെ ഉണ്ണിക്കു ആ പെണ്‍കുട്ടിയുമായി ഒരു ബന്ധവുമില്ല.

മുന്‍പുള്ള അവധിയാത്രയില്‍ വീട്ടില്‍ചെന്നു ഷെമിയുമായി പറഞ്ഞു ചിരിക്കാനായി ഉണ്ണിയെക്കുറിച്ചും , മെസ്സിലെ പാചകക്കാരന്‍ ഉസ്മാനെക്കുറിച്ചും ഞാന്‍ ചില തമാശകള്‍ മെനഞ്ഞുണ്ടാക്കാറുണ്ട്. ഇത്തവണയും പതിവുപോലെ അവള്‍ ചോദിക്കും ഉണ്ണിയെക്കുറിച്ചുള്ള പുതിയ വിശേഷങ്ങള്‍. ഞാനെന്താണവളോട് പറയേണ്ടത്. അവര്‍ക്ക് സുഖമാണന്നു ഒറ്റവാക്കിലൊതുക്കാമോ. പക്ഷേ അവള്‍ എന്റെ മുഖത്തുനിന്നും എല്ലാം വായിച്ചെടുക്കും. ഉണ്ണിക്കു സംഭവിച്ച ദുരന്തത്തെപ്പറ്റി എനിക്കവളോട് പറയേണ്ടി വരില്ലേ. ഇന്നെന്റെ ട്രെയിന്‍ വരാതിരുന്നെങ്കിലെന്നു ഞാന്‍ ചിന്തിച്ചുപോയി. അക്കാരണം പറഞ്ഞെങ്കിലും അവളോട്‌ ഫോണ്‍ ചെയ്തു യാത്രമാറ്റിവച്ചു അവളില്‍ നിന്നും തത്കാലം രക്ഷപ്പെടാമല്ലോ. പക്ഷേ ട്രെയിന്‍ വന്നാലോ യാന്ത്രികമായിത്തന്നെ ഞാനതില്‍ കയറിപ്പറ്റും. ചിലപ്പോള്‍ നമ്മള്‍ എംബഡെഡ് സിസ്റ്റം പോലെയാണ്. ചില പ്രവൃത്തികള്‍ നേരത്തേ പറഞ്ഞു വച്ചതുപോലെ നമ്മില്‍ നിന്നും സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും.

ഇലകള്‍ പൊഴിഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരിക്കും അത് നമ്മില്‍ മൃതിഗന്ധം ഉണര്ത്തിയാലും ഇല്ലെങ്കിലും.

"നാമെപ്പോഴും അലെര്ട്ടായിരിക്കണം", ഇപ്പോഴത്തെ ചെറുപ്പക്കാര്‍ പലപ്പോഴും പറയാറുള്ളത് ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഉണ്ണിയുടെ കാര്യത്തിലെന്നല്ല ഏതു സുഹൃത്തുക്കളുടെ കാര്യത്തിലും എനിക്കതിനു കഴിയാറില്ല. ഇത്ര സമയം മുതല്‍ ഇത്ര സമയം വരെ അല്ലെങ്കില്‍ ഇത്ര വര്ഷം എന്നാ കാലയളവില്‍ ഒരു സുഹൃദ്ബന്ധത്തെ പരിമിതപ്പെടുത്താന്‍ ഞാനിഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല. ഉണ്ണിയുടെ കാര്യത്തില്‍ സംഭവിച്ചത് എനിക്ക് ഉള്‍ക്കൊള്ളാന്‍ കഴിയുന്നില്ല. ഉപാധികളോടെയുള്ള സുഹൃദ്ബന്ധം എപ്പോഴും യാന്ത്രികം തന്നെയാണ്. ഒരു യന്ത്രത്തോട്‌ നമുക്കുണ്ടാവുന്ന മനോഭാവം. വയസ്സുകാലത്ത് താങ്ങാകുന്ന ചാരുകസേരയോ, ഊന്നുവടിയോ പോലെയല്ലല്ലോ യന്ത്രസാമഗ്രികള്‍. അവ തുരുമ്പിക്കുമ്പോള്‍, പണിമുടക്കുമ്പോള്‍ നാം അവയെ വലിച്ചെറിയുന്നു, ഏകാന്തതയുടെ മൂലകളിലേക്ക്. നമുക്കെങ്ങനെ മറ്റുള്ളവരുടെ മനസ്സുകളിലേക്ക് കൂടുതല്‍ ആഴ്ന്നിറങ്ങാന്‍ കഴിയും. അവ ആഴിപോലെ അഗാധമായിരിക്കും, ചിലപ്പോള്‍ കാറ്റിനെപ്പോലെ ദുരൂഹതയുള്ളത്, ചിലപ്പോള്‍ ആകാശം പോലെ അനന്തമായ ചിന്തകളാല്‍ മേഘാവൃതമായത്, ചിലപ്പോള്‍ അഗ്നിയെപ്പോലെ നമ്മെ ഭസ്മീകരിക്കാന്‍ പോന്നവ, മഴപോലെ മനോഹരമായതിനെ നമുക്ക് തിരഞ്ഞുപിടിക്കാന്‍ കഴിയില്ലല്ലോ.

എന്നിലെതോ അശുഭ ചിന്തകള്‍ ഭൂതാവേശം പോലെ കടന്നു വരുന്നു. ആ ചിന്തകളുമായി ഉറക്കിത്തിലാഴുമ്പോള്‍, സ്വപ്നങ്ങളായി അവയെന്നെ വേട്ടയാടുന്നു. അതൊക്കെ എങ്ങനെ എന്റെ ഷെമിയെ പറഞ്ഞുമാനസ്സിലാക്കണമെന്നു എനിക്കറിയില്ല. കഴിഞ്ഞ തവണ നാട്ടിലെത്തിയപ്പോള്‍ രാത്രി ഉറക്കത്തില്‍ നിന്നും ഞാന്‍ ഞെട്ടിയുണര്ന്നിരുന്നു. ഉണ്ണിയെ അനേകം ബൂട്ടിട്ട കാലുകള്‍ തറയിലിട്ടു ഞെരിക്കുന്നു. ഞാനവരെ തടയാന്‍ വൃഥാ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്. അതാ ഒരുവന്‍ എന്റെ നെഞ്ചില്‍ തോക്കിന്റെ പാത്തികൊണ്ടിടിക്കുന്നു. നെഞ്ചിന്‍കൂട് ഞെരിയുന്ന ശബ്ദം, എന്റെ നിലവിളികള്‍ ആരുടേയും കാതുകളില്‍ വീഴുന്നില്ല. വര്‍ത്തമാനകാല കാലവര്‍ഷം പോലെ അവ വൃഥാ കടലില്‍ ഒഴുകി അവസാനിക്കുന്നു. ഷെമി വച്ചുനീട്ടിയ ഒരു ഗ്ലാസ് വെള്ളം കുടിച്ചിട്ട് ഞാന്‍ ആരോടെന്നില്ലാതെ പുലമ്പി, എനിക്ക് ജീവിക്കണം, ഉണ്ണിക്കും ജീവിക്കണം, പക്ഷെ ഉണ്ണിയില്ലാത്ത ഒരു ജീവിതചിത്രം എനിക്ക് ഓര്‍ത്തെടുക്കാന്‍ കഴിയുന്നില്ല. തൊട്ടടുത്തു കിടന്നുറങ്ങുന്ന എന്റെ മകന്റെ നെറുകയില്‍ തലോടി ഞാന്‍ പുലമ്പിക്കൊണ്ടിരുന്നു, മോനെ അഭീ, നിനക്കൊരു ഏട്ടനുണ്ട്, അങ്ങുദൂരെ . . . . .

ഏതെങ്കിലും തുടര്ച്ചകളിലെ അര്‍ദ്ധവിരാമാമാണോ ഓരോ മനുഷ്യജന്മവും. മുറിഞ്ഞും, തുടര്‍ന്നും, ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ചെറു പുഴകള്‍ പോലെ ഓരോരോ ജന്മങ്ങള്‍. അടര്ന്നും വീണ്ടും തളിത്തും അവ നീങ്ങിക്കൊണ്ടെയിരിക്കുന്നു. ഇപ്പോള്‍ മനസ്സല്‍പ്പം ശാന്തമാണ്, ഉണ്ണിക്കു ആ സംഭവത്തില്‍ യാതൊരു പങ്കുമില്ല എന്ന് ഞാന്‍ സ്വയം സമാധാനിക്കുന്നത് കൊണ്ടാകാം അത്. ഇന്ന് തീവണ്ടി കടന്നു പോകുന്ന വഴികളിലെ മനോഹര ദൃശ്യങ്ങള്‍ എന്നെ ഉന്മത്തനാക്കില്ല. കടുത്ത മഞ്ഞുപടം പോലെ ചിന്തകള്‍ എന്റെ തലച്ചോറില്‍ പടര്‍ന്നു കയറിക്കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. വീട്ടിലെത്തുന്നതിനു മുന്‍പേ ഒന്നുഷാറായേ പറ്റൂ. മകനോട്‌ വിശേഷങ്ങള്‍ ചോദിക്കുന്നതുമുതല്‍ ഷെമിയോടുള്ള പെരുമാറ്റങ്ങളിലും വരെ അസ്വാഭിവികത കയറിവരരുത്. വന്നാല്‍ത്തന്നെ, തന്നെ അലട്ടുന്ന യാതൊരു പ്രശ്നവും ഇപ്പോള്‍ തന്നിലില്ല എന്ന് സ്വയം നടിക്കാനെങ്കിലും കഴിയണം. നാട്യങ്ങളുടെ മുഖംമൂടികള്‍ ഒന്നൊന്നായി ഉത്പാദിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു ചെറു യന്ത്രമായി ഞാനിപ്പോള്‍ മാറിയേ മതിയാകൂ. അത് നിലനില്‍പ്പിന്റെ പ്രശ്നമാണ്, അല്ലെങ്കില്‍ അടുത്ത ലീവിനെത്തുന്നതുവരെ അവളുടെ മനസ്സ് നിറയെ ആധിയായിരിക്കും. ഇതുവരെ ഒരു പെറ്റിക്കേസുപോലും ആരോപിക്കപ്പെടാത്ത ഞാന്‍ ഉണ്ണിക്കുവേണ്ടി നിരന്തരം പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലും കോടതിയിലും കയറിയിറങ്ങുന്നത് അവളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അത്ര അഭിലഷണീയമല്ലാത്ത കാര്യമാണന്നു അവള്‍ സദാ ഓര്മപ്പെടുത്തികൊണ്ടിരിക്കും.

രണ്ടു ദിവസമായി ചെയ്തു തീര്‍ക്കേണ്ട പല ജോലികളും കുഴ മറിഞ്ഞു കിടക്കുകയാണ്. അക്കൌണ്ട്സ് ക്ലിയര്‍ ചെയ്യണം. റിപ്പോര്‍ട്ട് ഹെഡ് ആഫീസിലേക്ക് മെയില്‍ ചെയ്യണം. അങ്ങനെ ഒന്നിന് പിറകെ ഒന്നായി ജോലികളുടെ ബാഹുല്യം തന്നെയുണ്ട്‌. നല്ല ഉറക്ക ക്ഷീണമുണ്ട്, പക്ഷെ എങ്ങനെ ഉറക്കം വരും, സമാധാനമായി ഒരിറക്ക് വെള്ളം കുടിക്കാന്‍ കഴിയാത്ത അവസ്ഥയില്‍ ഉറക്കത്തെക്കുറിച്ച് വേവലാതിപ്പെട്ടിട്ട് കാര്യമില്ല. ഏതായാലും ട്രെയിനെത്തിയാല്‍ ഒന്നുറങ്ങാന്‍ ശ്രമിച്ചുനോക്കാം.

ഉണര്‍വിന്റെ നിമിഷങ്ങളില്‍ എപ്പോഴും ജാഗ്രത്തായിരുന്ന എന്റെ മനസ്സിപ്പോള്‍ വൈരുദ്ധ്യങ്ങള്‍ക്ക് നടുവിലാണ്. അത് തുഴ നഷ്ടപ്പെട്ട ചെറുവള്ളം പോലെ അലഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഒരു ചെറുകാറ്റിനു വേണമെങ്കില്‍ ഇപ്പോള്‍ എന്നെ തകര്‍ക്കാം. ഇപ്പോള്‍ മഴപെയ്യുമ്പോള്‍ ഉള്ളു കുളിര്‍ക്കാറില്ല, നിലാവുപോലും പേടിപ്പെടുത്തുന്ന പ്രകാശ പ്രളയമായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഒടുവില്‍ ഇല മുഴുവനും കൊഴിഞ്ഞു ആരാലും തിരിച്ചറിയാന്‍ കഴിയാതെ അസ്ഥിത്വം നഷ്ടപ്പെട്ടു വീണ്ടും ഒരു പുനര്‍ ജന്മത്തിനായി കാത്തുനില്‍ക്കുന്ന മരം പോലെ . അല്ല വൃക്ഷങ്ങളില്‍ തന്നെ എത്ര ജന്മങ്ങള്‍ തന്നെ ഉടലെടുക്കുന്നു. പക്ഷികളായും, അറിയപ്പെടാത്ത മറ്റു ജന്മങ്ങളായും. ഇതാ ഇപ്പോള്‍ ഈ റയില്‍വേ സ്റ്റേഷനില്‍ ഞാന്‍ ഒറ്റക്കിരിക്കുന്നു. തീപിടിച്ച മനസ്സുമായി. ഉണ്ണിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട സംഭവങ്ങളിലേക്ക് മനസ്സിനെ മേയാന്‍ വിടുമ്പോഴും ചെന്നെത്തുന്നിടങ്ങളിലെല്ലാം വാതിലുകലടയുന്നു. ഉണ്ണിയേ തനിയെ വിടാന്‍ വയ്യ, അവനെ വീണ്ടെടുക്കണം, എന്റെ പഴയ ഉണ്ണിയായിത്തന്നെ.

ഇന്ന് ട്രെയിന്‍ കൃത്യസമയം പാലിക്കുകയാണെങ്കില്‍ രാത്രി പതിനൊന്നു മണിക്ക് മുന്നേ വീട് പറ്റാം. വീട്ടിലെത്തിയാലുടന്‍ അരമണിക്കൂര്‍ അവളുടെ പരാതികള്‍ കേള്‍ക്കാന്‍ നീക്കിവെയ്ക്കണം. അതെപ്പോഴും പതിവുള്ളതാണ്. ആ സമയത്ത് ഞാന്‍ അലസമായോ മറ്റോ ആണ് അത് കേള്‍ക്കുന്നതെങ്കില്‍, എനിക്ക് സ്നേഹം കുറഞ്ഞു വരുന്നു എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു മുഖം വീര്‍പ്പിക്കല്‍ പതിവ് വേറെ. പതിവുപോലെ മുകള്‍ നിലയില്‍ താമസിക്കുന്ന, മധ്യവയസ്കരായ ദമ്പതികളെക്കുറിച്ചാവും ആദ്യത്തെ പരാതി. അപ്പോള്‍ ഉറപ്പായും ഏതെങ്കിലും ലൈറ്റിനു പിറകില്‍ ഒളിച്ചിരുന്നു ഗൌളി ചിലച്ചിരിക്കും, അല്ലെങ്കില്‍ അന്ധകാരത്തില്‍ നിന്നും വിഷാദഗാനം പോലെ കൂമന്‍ മൂളിത്തുടങ്ങും. ഒന്നുമില്ലെങ്കില്‍ എന്റെ മൊബൈല്‍ ഫോണിലേക്കുള്ള എസ് എം എസ് ബെല്‍ മുഴങ്ങും. അപ്പോള്‍, കണ്ടോ കണ്ടോ ഞാന്‍ പറഞ്ഞത് പൂര്‍ണമായും സത്യമാണ്, എന്ന് പറഞ്ഞവള്‍ സ്വയം ന്യായീകരിക്കും.

ഞാനൊരു ശാന്തനായ കേള്‍വിക്കാരനാണന്നു വിവാഹത്തിന്റെ ആദ്യ നാളുകളില്‍ത്തന്നെ അവള്‍ക്കു ബോധ്യപ്പെട്ടതാണ്. അവളുടെ ധാരണയെ തിരുത്താന്‍ ഞാന്‍ മിനക്കെട്ടതുമില്ല. അല്ലെങ്കില്‍ത്തന്നെ സ്ത്രീകളോട് മസില് പിടിച്ചിട്ടു ഒരു കാര്യവുമില്ല. അത് അരക്കിട്ടുറപ്പിക്കുന്ന തരത്തിലായിരുന്നു പിന്നീടുള്ള അവളുടെ പെരുമാറ്റവും. ചെറിയ ചില നിര്‍ബന്ധങ്ങളൊഴിച്ച് ഉള്ളില്‍ വെറും പാവമാണവള്‍. മുകള്‍ നിലയില്‍ താമസിക്കുന്ന ദമ്പതികള്‍ പരസ്പരം എപ്പോഴും വഴക്കാണത്രെ. അതും വളരെ ഉച്ചത്തില്‍. അവര്‍ വീടന്വേഷിച്ച്‌ വരുമ്പോഴേ ഞാനവള്‍ക്ക് മുന്നറിയിപ്പ് നല്‍കിയിരുന്നതാണ്. അവര്‍ ഒരു വായാടി സ്ത്രീയാണന്നു. എനിക്ക് മിണ്ടിയും പറഞ്ഞും ഇരിക്കാന്‍ ഒരാളെ കിട്ടുന്നതില്‍ ഇക്കക്കെന്താ ഇത്ര ദെണ്ണം എന്നായിരുന്നു അതിനുള്ള അവളുടെ മറുപടി.

ഇപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ചെന്നലുടന്‍ അവരെ ഒഴിപ്പിക്കണമെന്ന പരാതിയാണവള്‍ക്ക്. ഒരു വര്‍ഷത്തെ കോണ്‍ട്രാക്ട് പൂര്‍ത്തിയാവട്ടെ എന്ന് പറഞ്ഞു ഞാവളെ സമാധാനിപ്പിക്കും. വാക്കുകൊണ്ടും പ്രവൃത്തികൊണ്ടും ഓരോരുത്തര്‍ അവരവരുടെ ഹീന സാമ്രാജ്യം കെട്ടിപ്പടുക്കുമ്പോള്‍, ഇവിടെ ഞങ്ങളുടെ ലോഡ്ജില്‍ ഒരു നിശബ്ദ ജീവിതം പെയ്തൊഴിഞ്ഞു കൂടൊഴിഞ്ഞു പോയ കാര്യം ഞാനവളെ എങ്ങനെ പറഞ്ഞു ബോധിപ്പിക്കും. ശബ്ദകോലാഹലങ്ങള്‍ ഭൂമിയില്‍ ആധിപത്യം സ്ഥാപിക്കുമ്പോള്‍, മൌനമായ നിലവിളികള്‍ ഭൂമിയുടെ അഗാധതയില്‍ ചവിട്ടി താഴ്ത്തപ്പെടുന്നു.

ട്രെയിന്‍ വന്നു, എന്തോ കയറാന്‍ തോന്നിയില്ല, പ്ലാറ്റ്ഫോമിലുണ്ടായിരുന്ന രണ്ടു മൂന്നു പേര്‍ തിരക്കിട്ട് വണ്ടിയില്‍ കയറിപ്പറ്റി. ട്രെയിന്‍ എന്നെക്കൂടാതെ സ്റ്റേഷന്‍ വിടുന്നു എന്ന യാഥാര്‍ത്ഥ്യത്തെ അംഗീകരിക്കാന്‍ കഴിയാത്ത മനസ്സുമായി ഞാന്‍ ചിന്തയിലാണ്ടിരുന്നു. ആംബുലന്‍സിന്റെ ഡോര്‍ അടയുന്ന ശബ്ദം, പിന്നെ അതിന്റെ സൈറന്‍, ഒരു മുരള്ച്ചപോലെ കാതുകള്‍ക്ക് ചുറ്റും കറങ്ങിനടക്കുന്നു. ഞാന്‍ എഴുന്നേറ്റു, തിരിച്ചു എന്റെ ലോഡ്ജിലേക്ക് പോണോ, അതോ സെന്ഹുവിന്റെ ലോഡ്ജിലേക്ക് പോയി അവനുമായി സംസാരിച്ചിരിക്കണോ. നടക്കാന്‍ ഭാവിക്കുമ്പോള്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു , ഒരുവന്‍ കുടിച്ചു ലെക്കുകെട്ട്, ഇപ്പോള്‍ വീഴും എന്ന നിലയില്‍ തൂണും പിടിച്ചു നില്‍ക്കുന്നു. അവനെ പതിയെ ബെഞ്ചില്‍ താങ്ങിയിരുത്തി, ഞാന്‍ നടത്തത്തിനു വേഗം കൂട്ടി.

ലോഡ്ജില്‍ മുറിയെടുക്കാന്‍ ഗെയ്റ്റ് കടന്നു വരുമ്പോള്‍ ആ പെണ്‍കുട്ടി ഊമയാണന്നു ഞാനൊട്ടും പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല, ഉണ്ണി വീട്ടിലേക്കു പോയിരിക്കുകയായിരുന്നു. രജിസ്ടരില്‍ ഒപ്പുവാങ്ങി താക്കോല്‍ അവളെ ഏല്‍പ്പിക്കുമ്പോള്‍ അവള്‍ ആത്മഹത്യക്ക് മുതിരുമെന്ന് ഞാന്‍ കരുതിയതേയില്ല. ദൈവത്തിന്റെ ഇമ്മാതിരി കളികളെക്കുറിച്ച് ഞാന്‍ വിമര്‍ശനബുദ്ധിയോടെ ആലോചിച്ചുപോയി. നാലു ദിവസത്തോളം അവള്‍ ഇവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. നമ്മുടെ വിചാര ലോകങ്ങള്‍ക്കപ്പുറത്ത് എന്തെല്ലാം സങ്കീര്‍ണതകളിലൂടെയാണ്‌ മനുഷ്യമനസ്സു നിരന്തരം കടന്നുപോകുന്നത്. ഇനിയും അതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചാല്‍ എനിക്ക് ഭ്രാന്ത് പിടിക്കുമെന്നായി. ഞാന്‍ യന്ത്രികമായിത്തന്നെ എന്റെ ലോഡ്ജിലെക്കുള്ള ഗേറ്റു കടന്നു ചെന്നു. റിസപ്ഷനില്‍ ഉണ്ണി തലകുമ്പിട്ടിരിക്കുന്നു. എന്നില്‍ വീണ്ടും അശുഭ ചിന്തകളുടെ തിരയിളക്കം. ഞാന്‍ അവന്റെ മുഖം മെല്ലെയുയര്‍ത്തി. കുറ്റബോധത്തോടെ അവന്‍ എന്നെ നോക്കി വാവിട്ടുകരഞ്ഞു. ഒരു കത്ത് എന്നെ എല്പ്പിച്ചശേഷം അവന്‍ വീണ്ടും എങ്ങോ നോക്കിയിരുന്നു.

വടിവൊത്ത അക്ഷരത്തില്‍ ജീവനുള്ള കുറെ അക്ഷരങ്ങള്‍. എന്റെ ഹൃദയത്തെ കീറിമുറിക്കാന്‍ പോന്നവ.

സ്നേഹത്തോടെ, പ്രണയത്തോടെ ഉണ്ണിക്ക്‌,
എന്നില്‍ നിന്നുള്ള ഈ ഒളിച്ചോട്ടം എന്തിനെന്നനിക്കറിയില്ല. എന്തായാലും ഞാനീ നഗരം വിടുകയാണ്, നമ്മള്‍ വളരെ നേരം സംസാരിച്ചിരുന്ന മരച്ചുവടുകളും, അവിടത്തെ ബഞ്ചും, എന്നെ വല്ലാതെ വേട്ടയാടുന്നു. അവസാനമായി ഉണ്ണിയെ കാണുവാനാണ് ഞാനിവിടെ മുറിയെടുത്തത്. ഉണ്ണിയില്‍ നിന്നും ഒരു ചുടു ചുംബനം ഞാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
പക്ഷെ അതെങ്ങനെ ഉണ്ണിയെ പറഞ്ഞു മനസിലാക്കണമെന്നനിക്കറിയില്ല . ഉണ്ണീ എനിക്ക് വിട നല്‍കുക, നമ്മുടെ സ്വപ്നങ്ങള്‍ക്കും.

പ്രണയപൂര്‍വ്വം
റാണി റോബര്‍ട്ട്‌ .

എന്റെ കൈകളിലൂടെ വിയര്‍പ്പോഴുകി കത്തിലെ അക്ഷരങ്ങള്‍ നനഞ്ഞു കുതിര്‍ന്നു. എന്റെ ഉണ്ണീ എന്ന ഉള്ളിലുറഞ്ഞുപോയ നിലവിളിയോടെ ഞാന്‍ സോഭയിലേക്ക് തളര്‍ന്നിരുന്നു.

കണ്ണ് തുറന്നു നോക്കുമ്പോള്‍ പതിവുപോലെ ഉസ്മാന്‍ ഞങ്ങള്‍ക്കുള്ള ചായയുമായി മൂളിപ്പാട്ടും പാടി കടന്നുവരുന്നു.

ജമീലഅസ്ലംഖാന്റെ മിശ്ര വിവാഹം

2010-05-28T00:03:00.001-07:00

Islam is a good religion,

But Muslims are bad followers

- Bernard Sha -

വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ജമീലാഅസ്‌ലംഖാന്‍ തന്റെ മൊബൈലില്‍

തന്റെ മുന്നില്‍ ഇരുന്നുകൊണ്ടു തന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കുതന്നെ ഉറ്റുനോക്കികൊണ്ടിരുന്ന മാര്യേജ് ബ്യൂറോ മാനേജരുടെ ചാര്‍ജറിന്റെ പിന്‍ കണക്ട് ചെയ്തു. രജിസ്ടരിലെ ഓരോ പ്രൊഫൈലും മറിച്ചുനോക്കുമ്പോള്‍ ആദ്യമൊക്കെ അവള്ക്ക് കുറ്റബോധം തോന്നിയെങ്കിലും, പിന്നെ പിന്നെ തന്റെ തീരുമാനത്തോട് അവള്ക്ക് താതാത്മ്യം പ്രാപിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞു . മൂന്ന് ദിവസമായി അവള്‍ ഈ ഓഫീസ്സില്‍ കയറിയിറങ്ങാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട്. അപ്പോഴൊക്കെ തന്റെ ഭര്‍ത്താവ് അസ്ലംഖാന്റെ ബന്ധുക്കളോ, പരിചയക്കാരിലാരെങ്കിലുമോ ഇവിടെയുണ്ടാകും. അസ്ലംഖാന്റെ കുടുംബത്തിലെ രണ്ടുമൂന്നു പെണ്‍കുട്ടികള്‍ക്ക് ഈ അടുത്തുതന്നെ വിവാഹം ഉണ്ടായിരിക്കും. ആ വിവാഹ കുടുംബ സദസ്സുകളില്‍ താന്‍ ഒരു പരിഹാസപാത്രമായി അവരുടെ വെടിവട്ടങ്ങളില്‍ നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുമെന്നോര്‍ത്തപ്പോള്‍ അവള്ക്ക് കരച്ചിലടക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. വീട്ടില്‍ചെന്നു നിലക്കണ്ണാടിക്കു മുന്നില്‍ തന്റെ ദുഃഖം ഘനീഭവിച്ച മുഖം നോക്കി അവള്‍ നിര്‍വികാരയായി നിന്നു. ആ മുറിയില്‍ നിന്നപ്പോള്‍ അസ്ലംഖാനുമായുള്ള ആദ്യരാത്രി അവളുടെ ചിന്തകളില്‍ കലമ്പല്‍ കൂട്ടിയപ്പോള്‍ ഉണ്ടായ നിരാശ അവളെയാകെ പൊള്ളിച്ചു. നഷ്ടബോധങ്ങളുടെ കടവാവലുകള്‍ തൂങ്ങിയാടുന്ന ആ വലിയ മുറി അവള്‍ എന്നെന്നേക്കുമായി വലിച്ചടച്ചു പുറത്തേക്കിറങ്ങി.

ജമീലയുടെ മുന്‍പിലേക്ക് കോസ്മെറ്റിക് ക്രീമുകളുടെ പായ്കറ്റുകള്‍ നിരത്തിവയ്ക്കുന്നതിനിടയില്‍ ഓരോ ക്രീമിന്റെയും ഉപയോഗക്രമത്തെപറ്റി കടയിലെ സെയില്‍സ് ഗേള്‍ ജമീലയോട് വാതോരാതെ വിവരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. വിവിധതരം കോസ്മെറ്റിക് പായ്കറ്റുകള്‍ കണ്ടു ജമീല ആശയകുഴപ്പത്തിലായി. നാളെ മേര്യെജ് ബ്യൂറോയില്‍ തന്നെ കാണാന്‍ വരുന്ന പുരുഷന്‍ ആരായിരുന്നാലും അക്ഷരാര്‍ത്ഥത്തില്‍ അതൊരു പെണ്ണുകാണല്‍ ചടങ്ങ് തന്നെയല്ലേ എന്ന് ജമീല ബില്ല് പേ ചെയ്യുന്നതിനിടയില്‍ ഓര്‍ത്ത്‌ ചിരിച്ചു പോയി. വീട്ടിലേക്കുള്ള ബസ് യാത്രയില്‍ തന്റെ ഭര്‍ത്താവ് അസ്ലംഖാന് അയക്കാന്‍ പോകുന്ന രജിസ്റ്റേര്‍ഡ് പോസ്റ്റില്‍ എഴുതേണ്ട മുഖവുരയെക്കുറിച്ചും തന്റെ തീരുമാനത്തെ സാധൂകരിക്കുന്ന വാചകങ്ങളെക്കുറിച്ചും അവള്‍ ഗൌരവമായിത്തന്നെ ചിന്തിച്ചു. പിന്നെ ഇതിലെന്തുഗൌരവമിരിക്കുന്നു എന്നോര്‍ത്തു ചിരിക്കുകയും ചെയ്തു. ആറു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കുമുന്‍പ് ചെയ്യേണ്ട കാര്യത്തെ ഇത്രയും കാലം നീട്ടികൊണ്ട് പോയതില്‍ അവള്ക്ക് തന്നോട് തന്നെ പുച്ഛം തോന്നി. പേര്ഴ്സു തുറന്നു ടിക്കറ്റിനായി കശുകൊടുക്കുന്നതിനിടയില്‍ പേര്ഴ്സിലെ ചെറിയ കണ്ണാടിയില്‍ പ്രതിഫലിച്ചു നിന്ന തന്റെ മുഖത്തെ അവള്‍ ഒന്നു കൂടി തറപ്പിച്ചു നോക്കി. ഇല്ല ഇപ്പോഴും തന്നെ കണ്ടാല്‍ ആരും, തന്നെ മുപ്പതു കഴിഞ്ഞവളാണന്നു പറയില്ലന്നോര്‍ത്തു അവള്‍ സ്വയം സമാധാനിച്ചു. നാളെ ഖാദര്‍ മുസ്ലിയാരുടെ കാര്‍മികത്വത്തില്‍ തന്റെ ജമാആത്തിലെ രണ്ടു സാക്ഷികള്‍ മുന്‍പാകെ താന്‍ തന്റെ ഭര്‍ത്താവ് അസ്ലംഖാനെ കാരണങ്ങള്‍ നിരത്തി മോഴിചോല്ലുമ്പോള്‍ അവരില്‍ നിന്നുണ്ടാകുന്ന പുരുഷസഹജമായ സംശയത്തിന്റെ ചാട്ടുളി നോട്ടങ്ങളെക്കുറിച്ചോര്‍ത്തപ്പോള്‍ അവളുടെ മനസ്സാകെ കലങ്ങിമറിഞ്ഞു. ഇതുവരെ സംഭരിച്ചുവച്ചിരുന്ന ധൈര്യമെല്ലാം ചോര്ന്നുപോകുന്നതായി അവള്ക്ക് തോന്നി. കോസ്മെറ്റിക് പയ്ക്കറ്റിന്റെ കവറില്‍ തെരുപ്പിടിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്‌ അവള്‍ അസ്തമയ സൂര്യനെ നോക്കിയിരുന്നു.

എന്തിനാണ് പേടി, ഒന്നുമല്ലെങ്കിലും മറ്റു മുസ്ലിം ഭവനങ്ങളിലെ പെണ്‍കുട്ടികളെ അപേക്ഷിച്ച് തനിയ്ക്കല്‍പ്പം വിദ്യാഭ്യാസം കൂടുതലായി തന്നെയുണ്ട്‌. വിവാഹത്തിനു മുന്‍പേ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ കുത്തിക്കുറിക്കുന്ന സ്വഭാവവും കൈമുതലായുണ്ട്‌. അപ്പോള്‍ താനല്‍പ്പം ധൈര്യം സംഭാരിച്ചേ പറ്റൂ. നമ്മുടെ നരകം നാം സ്വയം തീര്‍ക്കുന്നതാണ്. അതില്‍ നിന്നും എനിക്ക് കുതറി മാറിയെ മതിയാകൂ. ജീവിതത്തിലെ ഓരോ അഞ്ചുവര്‍ഷവും കാത്തിരിപ്പിന്റെ മേഘപാളികള്‍ കൊണ്ട് മൂടാന്‍ ഏതായാലും ഇനി ഞാന്‍ തയ്യാറാകില്ല. ഹേ ! തിരമാലകളെ നിങ്ങള്‍ മുത്തമിട്ട ഈ മണല്‍ത്തരികളിലൂടെ സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ നെയ്തു നടന്നവളാണ് ഞാന്‍. ഇതാ ആ ഞാന്‍ തന്നെ ആ സ്വപ്നങ്ങളെ കുഴിച്ചു മൂടിയ മുറിയുടെ ജനല്‍കമ്പികള്‍ ഇളക്കി നിങ്ങള്ക്ക് നേരെ വലിച്ചെറിയുന്നു. അങ്ങനെയെങ്കിലും ഞാന്‍ എന്റെ അത്മരോക്ഷത്തിനു ശാന്തി തേടട്ടെ.

ഇടയ്ക്കിടെ ജമീലയുടെ ദിവാസ്വപ്നങ്ങളില്‍ ഒരു നടപ്പാത കയറി വരാറുണ്ട്. അതെ! ഇരുവശവും പിങ്ക് നിറത്തിലും, മഞ്ഞനിറത്തിലും, ചുവന്നനിറത്തിലും പൂക്കള്‍ പൊഴിക്കുന്ന മരങ്ങള്‍ ഇടതൂര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്ന ഏതാണ്ട് വിജനമായ നടപ്പാത. വില്‍ഫ്രെഡ്നുള്ള മറുപടിക്കത്തില്‍ അക്കാര്യം അയാളോട് സൂചിപ്പിച്ചിരുന്നു. അയാളത് തമാശയായി ചിരിച്ചുതള്ളുമെന്നുള്ള കരുതലോട് കൂടിത്തന്നെ. പടിഞ്ഞാറന്‍ രാജ്യങ്ങളില്‍ ചില ഗ്രാമങ്ങളെ തമ്മില്‍ ബന്ധിപ്പിക്കാനായി ഇത്തരം നടപ്പാതകള്‍ ധാരാളമുണ്ടെന്നു പിന്നീട് ഫോണ്‍ ചെയ്തപ്പോള്‍ അയാള്‍ പറഞ്ഞിരുന്നു.

ഒരിക്കല്‍ ഫോണ്‍ സംഭാഷണത്തിനിടയില്‍ താന്‍ വച്ചു നീട്ടിയ ഓഫര്‍ സ്വീകരിക്കാത്തതില്‍ ഇപ്പോള്‍ കുറ്റബോധം തോന്നുന്നുണ്ടോയെന്നു ഒട്ടും നിനച്ചിരിക്കാതെ അയാള്‍ ചോദിച്ചു. ഒരുനിമിഷം മറുപടി പറയാന്‍ കഴിയാതെ കുഴങ്ങിയ താന്‍, ഉടന്‍ തന്നെ സംയമനം വീണ്ടെടുത്തു അയാളോട് ചോദിച്ചു, വില്‍ഫ്രെഡ് എന്തെ ഇതുവരെ വിവാഹിതനാകാത്തത് എന്ന്.

അങ്ങനെ വാദപ്രതിവാദങ്ങളിലൂടെ പലപ്പോഴും ഞങ്ങളുടെ സംഭാഷണങ്ങള്‍ അലമ്പാകാറാണു പതിവ്. പക്ഷെ ഒരിക്കല്‍ അയാള്‍ സീരിയസ്സായിതന്നെ വീണ്ടും ചോദിച്ചു, എന്തേ ഭര്‍ത്താവുണ്ടായിട്ടും ഇങ്ങനെ വിധവയെപ്പോലെ നാട്ടില്‍ കഴിഞ്ഞു കൂടുന്നത്, ഞാന്‍ വിസ അയക്കട്ടെ കയറിപ്പോരുന്നോ. ഒന്നുമല്ലെങ്കിലും ഞാന്‍ തന്റെ കവിതകളുടെ കടുത്ത ആരാധകന്‍ കൂടിയല്ലേ. അപ്പോള്‍ തിമിര്‍ത്തു പെയ്യുന്ന മഴയിലേക്കിറങ്ങി നിന്ന് മുകളിലേക്ക് കൈകളുയര്‍ത്തി ഉറക്കെ കരയണമെന്നു തോന്നി എനിക്ക്.

വില്‍ഫ്രെഡ് നെ പരിചയപ്പെടുന്നത് അഞ്ചു വര്ഷം മുന്നേയാണ്‌. അതെ ഗള്‍ഫ് വോയ്സ് മാസികയിലെ എന്റെ കവിതയിലെ വരികളിലൂടെ അയാള്‍ എന്നിലെക്കടുക്കുകയായിരുന്നു. കലാകാരന്മാരുടെയും, കലകാരികളുടെയും വികാരവിചാരങ്ങള്‍ക്ക് തീവ്രത കൂടുതലാണന്നും അത് താങ്കളുടെ കവിതയില്‍ ധാരാളമുണ്ടെന്നുമെന്നുള്ള ഒറ്റ വാചകമായിരുന്നു, അയാളുടെ ആദ്യത്തെ കത്തില്‍.

ഹാളിലെ ജനലിനോട്‌ ചേര്‍ത്തിട്ട കട്ടിലില്‍ ദൂരേക്ക്‌ വരിവച്ചുനീങ്ങുന്ന ദേശാടനപക്ഷികളെ നോക്കിക്കൊണ്ട്‌ കിടക്കുന്ന അലസസായാഹ്നങ്ങളില്‍ ചിലപ്പോഴൊക്കെ അയാളുടെ ഫോണ്‍കോള്‍ എന്നെത്തെടിയെത്തെറുണ്ട്. ഒരിക്കല്‍ അയാളുടെ ചടുല സംഭാഷണത്തില്‍ ലയിച്ചു ഉറക്കെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അയാളോട് ചോദിക്കുകയുണ്ടായി, നിങ്ങളുടെ സംഭാഷണങ്ങളിലെ വികാരവിചാരങ്ങള്‍ക്കും തീവ്രത കൂടുതലാണന്നു. ഫോണ്‍ കട്ട് ചെയ്യുമ്പോള്‍ ചെറിയ നഷ്ടബോധം തോന്നി. പക്ഷെ ഒരുതരം കുറ്റബോധം എന്നിലുണ്ടാകുന്നതും ഞാനറിഞ്ഞു. അറിഞ്ഞോ അറിയാതയോ ഞാന്‍ അയാളെ എന്നിലെക്കടുപ്പിക്കുകയാണോ. അവിവാഹിതനായ ഒരു യുവാവിനെ വിവാഹിതയായ തന്നിലെക്കടുപ്പിക്കുന്നത്തിലെ വൈരുധ്യമോര്‍ത്തല്ല. വിവാഹം കഴിഞ്ഞിട്ട് ഇന്നേക്ക് പത്തു വര്ഷം, വിവാഹം കഴിഞ്ഞിട്ട് തന്റെ ഭര്‍ത്താവ് അസ്ലംഖാന്‍ നാട്ടി വന്നു പോയിട്ട് ഇന്നേക്ക് ആറു വര്ഷം പൂര്‍ത്തിയാവുന്നു. അതെ ഇന്നെന്റെ പത്താം വിവാഹവാര്ഷികമാണ്. ഇന്നോ നാളെയോ വരാവുന്ന തന്റെ ഭര്‍ത്താവിന്റെ ഫോണ്‍ കോളിലെങ്കിലും പ്രണയ നിര്‍ഭരമായി അദ്ദേഹം രണ്ടു വാക്ക് സംസാരിക്കുമോ ആവോ.

ഉച്ചമയക്കത്തിലായിരിക്കുമ്പോള്‍ പുറത്തു പാദസരത്തിന്റെ കിലുക്കം കേട്ട് ഞെട്ടിയുണര്‍ന്നു. കതകു തുറന്നു നോക്കുമ്പോള്‍ സബീന മുന്നില്‍ നില്‍ക്കുന്നു. എന്റെ നാത്തൂന്‍, എത്രയോ നാളുകളായി അവളിവിടെ വന്നിട്ട്. കുറെ നാളുകളെങ്കിലും എനിക്ക് കൂട്ടായിരുന്നവള്‍. അസ്ലം ഖാന്റെ തറവവാട്ടു വീട്ടില്‍ നിന്നും ആരുംതന്നെ ഇപ്പോള്‍ തന്റെ വീട്ടിലേക്കു വരാറില്ല. അസ്ലം ഖാന്റെ വീട്ടില്‍ പ്രതീക്ഷിക്കാതെ ഏതെങ്കിലും അതിഥികള്‍ എത്തിയാല്‍ കിടക്കാന്‍ സ്ഥലമില്ലാതെ വരുമ്പോള്‍ രാത്രിയാവുമ്പോള്‍ സബീന എന്റെ വീട്ടിലെക്കോടിയെത്താറുണ്ട്. ഈയിടെയായി അങ്ങനെയുള്ള സന്ദര്‍ഭങ്ങളില്‍ പോലും അവള്‍ ഇവിടെ വരാറില്ല.

അസ്ലംഖാനുപോലും അറിഞ്ഞുകൂടായിരുന്നു എനിക്ക് എഴുതുന്ന ശീലമുണ്ടെന്നു. പക്ഷെ അസ്ലം ഖാന്‍ വിദേശത്തേക്ക് പോയ ശേഷമുള്ള ഒരു രാത്രിയില്‍ സബീന അത് കണ്ടുപിടിക്കുകയുണ്ടായി. പലപ്പോഴും പുലര്‍ച്ചെ മൂന്നു മണിക്ക് എഴുന്നെല്‍ക്കാനായി അലാറം വയ്ക്കാറുണ്ടെങ്കിലും അതിനും പതിനഞ്ചു മിനുട്ട് മുന്‍പേ ഞാന്‍ എഴുന്നെല്‍ക്കാറുണ്ട്. ഒരുനാള്‍ അലാറം കേട്ട് അവള്‍ എഴുന്നേറ്റു നോക്കുമ്പോള്‍ ടേബിള്‍ ലാമ്പിന്റെ വെളിച്ചത്തില്‍ എഴുതിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന എന്നെ കണ്ടു പേടിച്ചു പോയി. ഇതൊന്നും അവള്‍ക്കു പരിചിതമായിരുന്നില്ല. പതിയെ ഞാനവളെ പുസ്തകങ്ങളുടെ അത്ഭുത ലോകത്തെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു. എഴുതുമ്പോഴുള്ള നിര്‍വൃതികളെക്കുറിച്ചും ഞാനവളോട് വാചാലയായി. ഒരു ചൂയിന്ഗം ചവച്ചുകൊണ്ട് ഞാന്‍ എഴുതിതീര്‍ക്കുന്ന പേജുകള്‍ കണ്ടപ്പോള്‍ അവള്‍ക്കത്ഭുതമായി.

അവള്‍ എന്റെ സൌഹൃദ വലയത്തില്‍ നിന്നും തെന്നിമാറാന്‍ തുടങ്ങിയ ദിവസം എനിക്കിപ്പോഴും ഓര്‍മയുണ്ട്. എന്റെ ഉമ്മ എന്നോടൊപ്പം കുറച്ചുനാള്‍ താമസിക്കണമെന്നുള്ള ആഗ്രഹത്തോടെ എന്നോടൊപ്പം അല്പദിവസം നില്‍ക്കുകയും എന്റെ മടിയില്‍ കിടന്നു തന്നെ ഉമ്മ എന്നോട് വിട പറയുകയും ചെയ്ത ദിവസം. ഉമ്മയുടെ മയ്യിത്ത് കിടത്താനായി ഞാനും സബീനയും കൂടി മുറി വൃത്തിയാക്കുകയായിരുന്നു. എന്റെ പുസ്തക ശേഖരത്തില്‍ തസ്ലീമ നസ്രിന്റെയും, സല്‍മാന്‍ റുഷ്ദിയുടെയും പുസ്തകങ്ങള്‍ കണ്ടത് മുതല്‍ അവളെന്നോട് അപരിചിതയെപ്പോലെ പെരുമാറാന്‍ തുടങ്ങി.

എന്തോ പറയാനെന്ന മട്ടില്‍ അവള്‍ മുന്നില്‍ നില്‍ക്കുന്നു. അകത്തു കയറാന്‍ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അവള്‍ കൂട്ടക്കുന്നില്ല. ഞങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ മൌനത്തിന്റെതായ ഒരു മതില്‍ ഇടക്കെപ്പോഴോ ഉയര്‍ന്നത് ഞാനറിഞ്ഞിരുന്നു. അവള്‍ക്കു പടച്ചവന്‍ സൌന്ദര്യം വാരിക്കോരി കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ അതിനൊത്ത് തലക്കകത്ത് ഒന്നും തന്നെയില്ല. ചിലപ്പോള്‍ അവളെ കാണുമ്പോള്‍ പാവം തോന്നും.

എന്റെ ഇക്കാനെയും ഞങ്ങളെല്ലവരെയും നാണം കെടുത്താനായിട്ടാണോ നെന്റെ ഭാവം. മൊഴി ചൊല്ലാനായി ഒരുത്തി ഇറങ്ങിയിരിക്കുന്നു, ഹറാം പിറന്നോള്.

അവളില്‍ നിന്നും ഇങ്ങനെയൊരു സംഭാഷണം പെട്ടെന്ന് ഞാന്‍ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല. എന്റെ തീരുമാനം നാട്ടില്‍ പാട്ടായിരിക്കുന്നു. ഇനി അല്പം സൂക്ഷിച്ചേ മതിയാവൂ. ചില നേരങ്ങളിലെങ്കിലും മനുഷ്യശബ്ദം വളരെ അരോചകമായി തോന്നാറുണ്ടെന്ന സത്യം അംഗീകരിക്കാന്‍ ഞാന്‍ മനസ്സിനെ ശാസിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് മഴപെയ്തു കുടയെടുക്കട്ടെയെന്നു ചോദിക്കുന്നതിനു മുന്‍പേ അവള്‍ മഴയിലേക്കിറങ്ങിയിരുന്നു.. ഇന്നലെ പെയ്ത മഴയില്‍ വഴിയരുകിലെ മാവിന്റെ വലിയ ചില്ല താഴ്ന്നു വഴിക്ക് കുറുകയായി ഒരു കംമാനം സൃഷ്ട്ടിച്ചിരിക്കുന്നു. അതിനിടയിലൂടെ അവള്‍ നടന്നു മറയുന്നത് നോക്കി ഞാന്‍ നിന്നു.

എങ്കിലും അസ്ലംഖാന്റെ കുടുംബത്തില്‍ നിന്നും തനിക്കെതിരെ എറിയുന്ന ആദ്യത്തെ കല്ല്‌ താനേറെ വാത്സല്യത്തോടെ കണ്ട സബീനയുടെ വകയായതില്‍ അല്‍പ്പം വിഷമം തോന്നാതിരുന്നില്ല.

നന്നായി തലവേദനിക്കുന്നു. നെറ്റിയില്‍ നിറയെ ബാം പുരട്ടി തലയണയില്‍ മുഖമമര്‍ത്തി കമിഴ്ന്നു കിടന്നു. വേദന മാറി ഉറക്കത്തിലേക്ക് ആണ്ടിറങ്ങണമെന്ന ഉദ്യെശ്യത്തോട് കൂടി തന്നെയാണ് അങ്ങനെ കിടന്നത്. വേദന മാറി, പക്ഷെ ഉറക്കം മാത്രം വന്നില്ല. ഇപ്പോള്‍ വില്‍ഫ്രെഡ് വിളിച്ചിരുന്നെങ്കിലെന്നു ആഗ്രഹിച്ചുപോയി. ചിലപ്പോഴൊക്കെ ഞാന്‍ അയാളുടെ ഫോണ്‍ സംഭാഷണങ്ങളെ അതിയായി ആസ്വദിച്ചിരുന്നു. അയാളുടെ പതിയെയുള്ള സംഭാഷണം കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ പ്രണയനിര്‍ഭരമായി ആരോ കവിളില്‍ തലോടുന്നതായി തോന്നും. അതെ! എന്റെ മുഖം അയാളുടെ കൈകുമ്പിളിലൊതുക്കി എന്റെ കണ്ണുകളില്‍ ഉറ്റു നോക്കി അയാള്‍ എന്നോട് സംസാരിക്കുന്നതായി തോന്നും. അങ്ങനെയുള്ള സന്ദര്‍ഭങ്ങളില്‍ ഞാന്‍ ഏതെങ്കിലും കവിത ചോല്ലുവാനായി അയാളോടപേക്ഷിക്കും. വില്‍ഫ്രെഡ് എന്റെ കവിത തന്നെ വളരെ താളാത്മകമായി ചൊല്ലുമ്പോള്‍ ശരീരം മുഴുവന്‍ പൂത്തുലയുന്നതായി അനുഭവപ്പെടും. ഞാന്‍ അയാളില്‍ കണ്ട ക്വാളിറ്റി, അയാള്‍ ഇതുവരെ തന്റെ സംഭാഷണമദ്ധ്യേ അയാളുടെ ലൈംഗികാവശ്യം എന്നോട് അവതരിപ്പിച്ചിട്ടില്ല എന്നുള്ളകാര്യമാകുന്നു. അതിനു പകരം അയാള്‍ എന്നെ അയാളുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വിളിക്കുകയാണ്‌ ചെയ്തത്.

ഇന്നലെ സ്വപ്നത്തില്‍ നിറയെ കരിമ്പനക്കൂട്ടങ്ങളായിരുന്നു. കരിമ്പനകള്‍ക്ക് മുകളില്‍ നിന്നിരുന്ന മഴമേഘങ്ങള്‍ കാറ്റില്‍ മാറിപ്പോകുന്നത് കണ്ടു. അപ്പോള്‍ ഉയര്‍ന്നു പൊങ്ങിയ ചുട്ടുപഴുത്ത മണല്‍ എന്റെ മേലാകെ മൂടുന്നതായി എനിക്ക് തോന്നി. ഞാന്‍ പിടഞ്ഞെണീറ്റു. എനിക്കെങ്ങനെ എന്റെ ഇച്ഛാശക്തിയെ കുഴിച്ചുമൂടാന്‍ കഴിയും.

നാളെ ഭാരത് ബന്ദാണ്. എല്ലാ പാര്‍ട്ടികള്‍ക്കും, എല്ലാ പിന്തിരിപ്പന്‍ സംഘടനകള്‍ക്കും, എന്തും കാണിക്കുവാനുള്ള സുവര്‍ണാവസരം. എനിക്കെതിരെ രോക്ഷാകുലരായി നില്‍ക്കുന്ന അസ്ലംഖാന്റെ കുടുംബത്തിനും, മറ്റുള്ളവര്‍ക്കും, എന്നെ ചുട്ടെരിക്കാന്‍ പറ്റിയ അവസരമായും അത് മാറാം. രാഷ്ട്രീയ പ്രേരിതമെന്ന നിലയില്‍ കേസ് തേഞ്ഞു മഞ്ഞു പോകാനും സാധ്യതയുണ്ട്. സൂക്ഷിച്ചേ മതിയാകൂ.

ഏതായാലും എഴുതാനിരിക്കണം. കതകെല്ലാം ഭദ്രമായി പൂട്ടി, എഴുത്തുമുറിയില്‍ വന്നിരുന്നു. ജനല്‍ മാത്രം തുറന്നിട്ടു. എഴുതുമ്പോള്‍ ഇന്ദ്രിയാനുഭൂതി. എല്ലാ ഇന്ദ്രിയങ്ങളും ഉണര്‍ന്നെണീക്കുന്നു. ചടുലമായ വാക്കുകള്‍, അവയെന്നെ പ്രണയിക്കുന്നു. ഞാനവയേയും. വിരല്‍ നോവുന്നതുവരെ ഞാന്‍ വാക്കുകളെ, വാക്യങ്ങളെ തലോടിക്കൊണ്ടിരിക്കും. ഒടുവിലാ പേജുകള്‍ വായിക്കുമ്പോള്‍ ഒരു ജന്മ സാഫല്യം. വാക്കുകള്‍, വാക്യങ്ങള്‍ അവയെന്നെ താരാട്ടിയുറക്കുന്നു.

പാതിരാ പ്രസംഗം കേള്‍ക്കാനായി, (അല്ല അവര്‍ അവരുടെ മസ്തിഷ്കങ്ങളെ ഫ്രീസറില്‍ വയ്ക്കുവാനായി എന്ന് പറയുന്നതാവും ശരി) പെണ്ണുങ്ങള്‍ വരിവച്ചു നീങ്ങുന്നത്‌ കാണാം. ഏറ്റവും പിറകിലായി സബീനയുമുണ്ട്. ജനലിനരികില്‍ ഇരുന്നു എഴുതുന്ന എന്നെ കണ്ടപാടെ അവള്‍ വഴിയരുകില്‍ നിന്നും ഒരു കല്ലെടുത്ത് എന്റെ നേര്‍ക്കെറിഞ്ഞു. പക്ഷെ അത് ഉന്നം തെറ്റി അതിരില്‍ ഇണചേര്‍ന്നു നിന്ന പട്ടികള്‍ക്ക് നേരെയാണ് കൊണ്ടത്‌. വീണ്ടും കല്ലെടുക്കാന്‍ തുനിഞ്ഞ അവളെ ആരോ വിലക്കി കൂട്ടികൊണ്ടുപോകുന്നതും കണ്ടു.

തിരക്കുകളുടെ നടപ്പുദീനങ്ങല്‍ക്കൊടുവില്‍ മച്ചിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു, ഓ ! എന്റെ എഴുത്ത് മുടങ്ങുന്നല്ലോ, എന്നോര്‍ക്കുമ്പോള്‍ മനസ്സിന്റെ ആഴങ്ങളില്‍ നിന്നും ഒരു വേദന എന്നെ കാര്‍ന്നു തിന്നാറുണ്ട്. എന്നവസാനിക്കും ഈ തിരക്കുകള്‍, ഒരു നിശ്ചയവുമില്ലായിരുന്നു. ഇടയ്ക്കിടെ തിരക്കൊഴിഞ്ഞ നിമിഷങ്ങള്‍ വരുമെന്ന പ്രതീക്ഷയില്‍ സഞ്ചിയില്‍ തിരുകിവയ്ക്കുന്ന പുസ്തകങ്ങള്‍ ഒരു കടങ്കഥ പോലെ എന്നെ നോക്കി ചിരിക്കുന്നു. ഉമ്മ വിടപറയുന്നതുവരെ തിരക്കുതന്നെയായിരുന്നു. ഉമ്മയുടെ പരിചരണം, ഉമ്മയെ കാണാനെത്തുന്ന ബന്ധുക്കളുടെ ബാഹുല്യം, വല്ലാത്ത ബഹളമയമായിരുന്നു കുറച്ചുകാലം. ഉമ്മ പോയി, എല്ലാം ശാന്തം. പക്ഷെ അശാന്തത എന്നും എന്റെ കൂടപ്പിറപ്പായിരുന്നു. ഒരു സത്യം പറയട്ടെ, തീപിടിച്ച മനസ്സുമായിട്ടാണ് ഞാന്‍ ദിവസങ്ങള്‍ തള്ളിനീക്കുന്നത്. അസ്ലം ഖാന്റെ കുടുംബത്തില്‍ എല്ലാ അംഗങ്ങളും ആരെയോ ബോധ്യപ്പെടുത്താനെന്നവണ്ണം വേഷങ്ങള്‍ കെട്ടുന്നു. മൌലൂധു പാരായണവും, മതപ്രസംഗ കാസറ്റുകളുമായി അവര്‍ രാത്രികളെ മഹാബോറാക്കുന്നു. അസ്ലം ഖാന്റെ വീട്ടിലാണ് അത് പ്ലേ ചെയ്യുന്നതെങ്കിലും അതിന്റെ ശബ്ദ വീചികള്‍ ജനല്‍ വഴി എന്നെ ആക്രമിക്കുന്നു. ഈ ഇയര്‍ ഫോണും പണ്ഡിറ്റ്‌ ജസ് രാജിന്റെയും, കുന്നക്കുടിയുടെയം റെക്കോര്‍ഡ്‌കളും ഇല്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ ഞാന്‍ ഇവിടെത്തന്നെ ആത്മഹത്യ ചെയ്യേണ്ടി വരുമായിരുന്നു. ജനങ്ങളെ എത്ര സമര്‍ത്ഥമായാണ് മത മേലധികാരികള്‍ മുതലാക്കുന്നത്. പാവങ്ങള്‍ ആട്ടിന്‍ പറ്റത്തെപ്പോലെ തെളിക്കപ്പെടുന്നു. എന്നിക്കറിയാം ഇവരൊക്കെ ആത്മീയതയിലെ കള്ളനാണയങ്ങളാണന്നു.

പക്ഷെ ആ ശാന്തതതക്ക് അധികമായുസുണ്ടായില്ല. വില്‍ഫ്രെഡ്ന്റെ ഫോണ്‍ കോളുകള്‍ അതിനു മേല്‍ ചിറകുവിടര്‍ത്തി എന്നെ മോഹിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. പിന്നെ അശാന്തമായ മനസ്സോടെ വില്‍ഫ്രെഡ് നെ കുറിച്ചുള്ള ദിവാസ്വപ്നങ്ങളില്‍ മുഴുകി. അപ്പോഴും എഴുത്ത് എന്റെ കൈപ്പിടിയിലോതുങ്ങാതെ തെന്നി മാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

ഇതാ ഇപ്പോള്‍ ഉമ്മയുടെ ആണ്ടറുതി വന്നിരിക്കുന്നു. ആ വരവറിയിച്ചുകൊണ്ട് കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷത്തെപ്പോലെ ഇത്തവണയും ഉമ്മയുടെ തസ്ബീഹിലെ (തസ്ബീഹു - ജപമാല) ആ മുത്തുകള്‍ വീടിന്റെ പല ഭാഗത്തായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

ഞാനവയെ ശ്രദ്ധിക്കാറില്ല. ആദ്യദിവസങ്ങളില്‍ ചെറിയ കൌതുകത്തോടെ അവയെ ഒന്ന് നോക്കും, അവയുടെ നിറങ്ങള്‍ക്ക് എന്തെങ്കിലും തരത്തിലുള്ള വ്യത്യാസം വന്നിട്ടുണ്ടോയെന്നറിയാന്‍ മാത്രം. പക്ഷേ, എന്നെ നിരാശയാക്കികൊണ്ട് അവ ആ കടുംവര്‍ണ്ണത്തില്‍ തന്നെ നിലനില്‍ക്കുന്നു. ഞാനൊരിക്കലും അവയെടുത്ത് സൂക്ഷിച്ചു വയ്ക്കാറില്ല. തൂത്തെറിഞ്ഞാലും പോകാതെ അവ കുറച്ചു ദിവസം വീടിന്റെ പരിസരത്തുതന്നെയുണ്ടാകും. അസ്ലം ഖാന്റെ മൂത്ത സഹോദരിയുടെ ആണ്‍ മക്കള്‍ കൌതുകത്തോടെ അവയെടുത്ത് കീശയിലിടുന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. ഉമ്മയില്‍ അന്തര്‍ലീനമായിരുന്ന ചില അന്ധവിശ്വാസങ്ങളുടെ ഭാഗമായിരുന്നു ആ മുത്തുകളെന്നതിനാല്‍ ഞാനവയില്‍നിന്നും കഴിവതും അകലം പാലിച്ചു. എന്നിലൂടെ അടുത്ത തലമുറയിലേക്കു ഉമ്മയുടെ അന്ധവിശ്വാസങ്ങള്‍ പകര്‍ച്ചവ്യാധി പോലെ പടരുമോ എന്നാ ഭയത്തോടെ. എന്റെ കിടപ്പ് മുറിയിലും, വായനാമുറിയിലുമുള്ള അവയുടെ കടന്നുകയറ്റമാണ് എന്നെ പ്രകോപിതയാക്കുന്നത്. അവ ചിലന്തികളായി രൂപാന്തരം പ്രാപിച്ചു എന്റെ സര്‍വ സ്വാതന്ത്ര്യങ്ങള്‍ക്കുമേലും വല കെട്ടുന്നതുപോലെ എനിക്കനുഭാവപ്പെടും. അതെ ! വളരെ വളരെ പഴക്കമേറിയ ചിലന്തിവലകള്‍.

അസ്ലം ഖാന്റെ കുടുംബവീട്ടില്‍ സബീനയുടെ വിവാഹത്തിനുള്ള ഒരുക്കങ്ങള്‍ നടക്കുകയാണ്. എല്ലാ അംഗങ്ങളും വീട് വൃത്തിയാക്കുന്ന തിരക്കിലാണ്. സാധനങ്ങള്‍ എല്ലാം വലിച്ചുവാരി പുറത്തിട്ടിരിക്കുന്നത് ജനലിലൂടെ നോക്കിയാല്‍ കാണാം. അസ്ലം ഖാന്റെ മരുമകന്‍ ഹാളില്‍ നിന്നും ഒരു വലിയ പെയിന്റിങ്ങ് ചുമന്നു കൊണ്ട് പുറത്തെ ചുമരില്‍ ചാരി വയ്ക്കുന്നത് കാണാം. ചിത്രങ്ങളെന്നോ പെയിന്റിങ്ങുകളെന്നോ പറയാനായി ആ ഒന്ന് മാത്രമേ അവിടെയുള്ളൂ. അതെ തീ പിടിച്ചു മുങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു പായ് ക്കപ്പല്‍, അതാണ്‌ അതിലെ വിശേഷപ്പെട്ട ചിത്രം. ജീവിതത്തിന്റെ നശ്വരതയെക്കുറിച്ചു എപ്പോഴും ബോധാവാനായിരിക്കാന്‍ വേണ്ടിയാണ് ആ പെയിന്റിംഗ് ഹാളില്‍ തന്നെ സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നതെന്ന്, അസ്ലം ഖാന്റെ ഇസ്ലാമിക് ഹിസ്റ്ററിക്കു പഠിക്കുന്ന മരുമകന്‍ സെയ്ത് ഇടയ്ക്കിടെ വമ്പു പറയാറുണ്ട്‌. എന്തിനാണ് ഇവര്‍ ഇങ്ങനെ അന്ധകാരത്തില്‍ കഴിയുന്നത്‌ എന്നാണു ഞാനെപ്പോഴും ആശങ്കയോടെ ഓര്ക്കാറുള്ളത്. പേടിച്ചു പേടിച്ചു ഇവര്‍ ജീവിതത്തെ നരകതുല്യമാക്കികൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഞാന്‍ എന്റെ പക്കലുള്ള രാധാ കൃഷ്ണ ലീലയുടെ മ്യൂറല്സ് , ഫ്രെയിം ചെയ്തു തൂക്കാന്‍ കഴിയാതെ അലമാരയില്‍ സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുകയാണ്. വളരെ താത്പര്യത്തോടെ വില്‍ഫ്രെഡ്നോട് പറഞ്ഞു വരുത്തിച്ചതാണത്. ചുവരില്‍ തൂക്കാന്‍ ഒരു ധൈര്യക്കുറവ്. പ്രകടമായതരത്തില്‍ ഞാന്‍ മതനിരാസം കൊണ്ടുനടക്കുന്നവളാണന്നുള്ള ഖ്യാതി ഉണ്ടാവാന്‍ സാധ്യതയുണ്ട്. ചിലപ്പോള്‍ വീട്ടുതടങ്കലില്‍ ആകാനും.

എന്റെ ഒരു കവിതയാണ് വില്‍ഫ്രെഡ്ന് എന്നിലേക്ക്‌ ചേക്കേറുവാന്‍ പ്രചോദനമായതെന്നു ഒരിക്കല്‍ എനിക്കുള്ള കത്തില്‍ എഴുതി കണ്ടു. അതെ വില്‍ഫ്രെഡ് നിങ്ങള്‍ എനിക്കൊരു ദേശാടന പക്ഷിയെപ്പോലെയാണ്. ഇന്നത്തെ കൌമാരക്കാരെപ്പോലെ പെട്ടെന്നുള്ള ഒരു ഫാസിനേഷന്‍ കാരണമായി നിങ്ങള്‍ എന്നോടടുത്തതായിരിക്കാം. എന്തായാലും വില്‍ഫ്രെഡ് താങ്കളെ ഞാന്‍ നേരിട്ട് കാണുന്നതുവരെ താങ്കളെനിക്കൊരു ദേശാടനപ്പക്ഷിതന്നെയാണ്. വില്‍ഫ്രെഡ് ഞാന്‍ പലപ്പോഴും ബ്രഹ്മ മുഹൂര്‍ത്തത്തില്‍ ത്തന്നെയുണരുന്നു. അതെ വില്‍ഫ്രെഡ് , എന്നെയും, അസ്ലം ഖാനെയും, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ബന്ധുക്കളെയും, ഇന്നാട്ടിലെ സകല തെമ്മാടികളെയും തമ്മില്‍ വേര്‍തിരിക്കുന്ന മാനസിക ഔന്നത്യത്തിന്റെ രാസപ്രക്രിയകള്‍ നടക്കുന്ന സമയം. വില്‍ഫ്രെഡ് ഒരിക്കല്‍ താങ്കള്‍ എന്നെ ഉപദേശിച്ചില്ലേ, എല്ലാം ഇട്ടെറിഞ്ഞിട്ടു എഴുതി ജീവിക്കുവാനായി. പക്ഷെ വില്‍ഫ്രെഡ് എഴുത്ത് എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഒരു ജീവിതോപാധിയല്ല. എന്റെ മാനസിക സംഘര്‍ഷങ്ങളെ ചുട്ടെരിക്കുവാനായി മനസിന്റെ ചുടലക്കളത്തില്‍ ഞാന്‍ സൂക്ഷിച്ചുവച്ചിട്ടുള്ള തീനാളാമാകുന്നു എനിക്ക് എഴുത്ത് എന്നത്. . ശ്ലീലാശ്ലീലങ്ങളുടെ അതിര്‍വരമ്പില്‍ നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഏതു നന്മ ഏതു തിന്മ എന്ന് ഞാന്‍ പതറിപ്പോയിട്ടുണ്ട്. അപ്പോഴൊക്കെ എനിക്ക് എന്റേതായ ശരികള്‍ കരുത്തു പകര്‍ന്നിട്ടുണ്ട്. ഞാന്‍ എഴുത്തുകാരിയാണ്എന്നറിഞ്ഞപ്പോള്‍ എന്റെ കുടുംബക്കാര്‍ എനിക്ക് ചാര്‍ത്തിത്തന്ന ഒരു പേരുണ്ട്. അതെന്താണന്നു അറിയാമോ വില്‍ഫ്രെഡിന് . "ഹറാം പിറന്നോള് ". അതായത് ഒരു മേത്ത ചെക്കനും ഒരു ഹിന്ദു പെണ്ണിനും, അല്ലെങ്കില്‍ ഒരു ഹിന്ദു ചെക്കനും മേത്ത പെണ്ണിനും (അത് ക്രിസ്ത്യാനിയും ആവാം) ഉണ്ടായ സന്തതി. ചിലപ്പോള്‍ തോന്നും ഈ കുറ്റ പ്പെടുത്തലുകളായിരിക്കും എനിക്ക് കരുത്തു പകരുന്നതെന്ന്. ഈ കുറ്റപ്പെടുത്തലുകള്‍ ആയിരിക്കാം എന്നെ നിലനിര്‍ത്തുന്നതെന്ന്.

പക്ഷെ ഈയിടെയായി താങ്കളാണ് എന്നെ ജീവിക്കാന്‍ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത്. എങ്ങനെയൊക്കെയോ താങ്കളുടെ ഫോണ്‍ കോളുകള്‍ അതിനു കാരണമായിത്തീരുന്നുണ്ട്. ഞാന്‍ ചിലപ്പോള്‍ ദിവാസ്വപ്നങ്ങളില്‍ മുഴുകുന്നു. അതിനു ശേഷം ഗാഢമായി ഉറങ്ങുന്നു. ചിലനേരങ്ങളില്‍ നേര്‍ത്ത ചിന്തകളില്‍ ഞാന്‍ കുടുങ്ങിപ്പോകാറുണ്ട്‌. അനാവശ്യമായ ചില ലോല ചിന്തകളില്‍. ചിലപ്പോള്‍ ആള്‍കൂട്ടത്തില്‍ ഒറ്റപ്പെട്ടുപോകാറുണ്ട്. അപ്പോഴൊക്കെ താങ്കളെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകള്‍ എനിക്ക് കരുത്തേകും. ചിലപ്പോള്‍, കൌരവപ്പടയുടെ നടുവില്‍ ഒറ്റപ്പെട്ടുപോയ ഭീമനെപ്പോലെ. അതെ! ഇടയ്ക്കൊക്കെ ഭീമന്‍ ഒരു ഒറ്റപ്പെട്ട ദുഃഖമായി എന്റെ ചിന്തകളില്‍ പടരാരുണ്ട്. സ്ത്രീകളായ എഴുത്തുകാരെയെല്ലാം മഹാഭാരതത്തിലെ ധീരരായ കഥാപാത്രങ്ങളോടാണ് ഞാന്‍ ഉപമിപ്പിക്കാറുള്ളത് . യുദ്ധാവസാനം വരെ പൊരുതി നിന്നശേഷം അവസാനം വിധിക്ക് കീഴടങ്ങുന്നവരെപ്പോലെ, അവര്‍ അവസാനം വ്യവസ്ഥിതിക്കു കീഴടങ്ങുന്നു.

ഒരു സ്ത്രീക്ക് ഭീമനെപ്പോലെ കരുത്തുണ്ടാകുമോ. പക്ഷെ മാനസികമായി ഞാന്‍ കരുത്തര്‍ജിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ചിരപരിചിതമായ ആചാരങ്ങളെയെല്ലാം മനസ്സില്‍ നിന്നും പറിച്ചെറിയുമ്പോള്‍ വില്‍ഫ്രെഡ് ഞാന്‍ മാനസികമായി കരുത്താര്‍ജിക്കുന്നുണ്ട്. അസ്ലംഖാന്റെ കുടുംബത്തില്‍ നിന്നും അനുസരണയില്ലാത്തവള്‍ എന്നുള്ള പരാതി കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ വളരെയധികം സ്വതന്ത്രയായവള്‍ എന്ന് മനസ്സില്‍ അഭിമാനം തോന്നുന്നു.

ബുക്സ്ററാളില്‍ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങുമ്പോള്‍ മഴ തോര്‍ന്നിരുന്നു. ഉത്സവകാല, ഉറൂസ് ശബ്ദകോലാഹലങ്ങള്‍ക്കെല്ലാം അല്പം അറുതി വന്നിരിക്കുന്നു. ഇനി നാടല്‍പ്പം ശാന്തമായിരിക്കും. വായിക്കാനും, ചിന്തിക്കാനും, എഴുതാനും പറ്റിയ സമയങ്ങള്‍. പുതിയ പുസ്തകങ്ങള്‍ കുറച്ചധികംതന്നെ വാങ്ങി. ശബ്ദങ്ങളെ എനിക്ക് ഭയമാണ്. അത് സഹിഷ്ണുതയില്ലാത്തവന്റെ പക്കല്‍ നിന്നും വരുന്ന നേരിയ ശബ്ദമായാല്‍പ്പോലും.

ബസ്റ്റോപ്പിലേക്ക് നടക്കുമ്പോഴാണ് കണ്ടത്. സെയ്തു അവിടെ സായാഹ്നപ്പത്രം വായിച്ചുകൊണ്ട് നില്‍ക്കുന്നു. അവന്‍ മുഖമുയര്‍ത്തി എന്നെയൊന്നു നോക്കി. അവന്റെ നോട്ടം എന്നെ ചൂളിക്കുമെന്നു കരുതിയിട്ടാവണം അവജ്ഞയുള്ള ഒരു പരിഹാസം അവന്‍ മുഖത്ത് ഒളിപ്പിച്ചിരുന്നു. പിന്നെ അവന്‍ ആകാംഷയോടുകൂടി പത്രത്തിലേക്ക് നോട്ടമെറിഞ്ഞു. അവന്‍ ആ ഗോസിപ്പുകള്‍ വായിക്കുകയല്ല ഐസുപോലെ നുണയുകയാണന്നു എനിക്ക് തോന്നി. ഇന്ന് ജങ്ങ്ഷനില്‍ അവന്റെ നേതാവിന്റെ തീപ്പൊരി പ്രസംഗമുണ്ട്. അതിനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പിലാണ് അവന്റെ സുഹൃത്തുക്കള്‍. അവര്‍ സ്റ്റേജിനു മുന്‍വശം ടാര്പോളില്‍ വലിച്ചുകെട്ടുന്നുണ്ട്. സ്റ്റേജില്‍ സിംഹാസനം പോലുള്ള കുറച്ചു കസേരകള്‍. പുറത്തു ചുവന്ന കളറില്‍ നൂറുകണക്കിന് കസേരകള്‍. അവയൊക്കെ വെറും കസേരകളായി എനിക്ക് തോന്നിയില്ല. തെരുവിന്റെ പലമൂലകളിലായി കുത്തേറ്റും, വെട്ടേറ്റും ചോരയൊലിപ്പിച്ചു പിടയുന്ന കുറെ ശരീരങ്ങളായി എനിക്ക് തോന്നി. ഞാന്‍ നടത്തത്തിനു വേഗത കൂട്ടി. അവന്റെ നേതാവ് വരുന്നതിനു മുന്‍പ് സ്ഥലം കാലിയാക്കണം. അല്ലെങ്കില്‍ ബസ്, ട്രാഫിക്കില്‍ കുടുങ്ങി ഇന്നത്തെ ദിവസം ബോറാകാന്‍ സാധ്യതയുണ്ട്.

ബസ്സില്‍ കയറിയിരുന്നു കണ്ണുകളടച്ചു. പുറത്തുള്ള കാഴ്ചകളെല്ലാം പതിവു കാഴ്ചകള്‍. സിറ്റി, വീട് എന്നിങ്ങനെ എത്രയോ ദിവസങ്ങളായി ഈ വഴിയിലൂടെ യാത്ര ചെയ്യുന്നു. ചിലപ്പോള്‍ പ്രകൃതിയോടു പോരുത്തപ്പെടാനെന്നവണ്ണം കണ്ണടച്ചിരുന്നു ശ്വസനക്രിയ ചെയ്യാറുണ്ട്. ഓരോ ഋതു ഭേദങ്ങളിലും പ്രകൃതി വ്യത്യസ്തമായിരിക്കും. പക്ഷേ ഈയിടെ ഋതുഭേദങ്ങളോരോന്നും ഓരോ ദുരന്തങ്ങളുമായാണല്ലോ കടന്നുവരുന്നത്. അങ്ങനെയുള്ള വാര്‍ത്തകളുടെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് കഴിയുന്നതും ഇറങ്ങിചെല്ലാതിരിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കും. തലക്കെട്ടുകളില്‍ ഒന്ന് കണ്ണോടിക്കുക മാത്രമേയുള്ളൂ. ചിലപ്പോള്‍ അവയൊക്കെ എന്റെ അസ്ഥിത്വത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നതായി തോന്നും. എന്റെ നിലനില്‍പ്പിനെ പരിഹസിച്ചുകൊണ്ട്‌, എന്നെ ഘോര ഘോരം പ്രഹരിക്കുന്നതായി തോന്നും. പിന്നെ എന്താണിങ്ങനെ എന്താണിങ്ങനെ എന്ന് ഞാന്‍ സ്വയം ചോദിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കും. ഗുല്‍മോഹര്‍ മരങ്ങളുടെ ചുവട്ടില്‍ പോഴിഞ്ഞുകിടക്കുന്നത് അതിന്റെ തന്നെ പുഷ്പങ്ങള്‍ തന്നെയായിരിക്കണമെന്ന് മനസ്സ് പറയും. അല്ലാതെ അവയ്ക്ക് പകരമായി ആ മരച്ചുവടുകളില്‍ രക്തത്തുള്ളികള്‍ നിറഞ്ഞ ബാലിക്കല്ലുകള്‍ വരരുതെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചുപോകും.

അകലെ നിന്നും അറവുമാടുകളുടെ ദീനരോദനം കേള്‍ക്കാം. കുറച്ചു കഴിയുമ്പോള്‍, അവയുടെ പച്ച ചാണകത്തിന്റെയും, രക്തത്തിന്റെയും മണം മുറിയിലേക്ക് വരാന്‍ സാധ്യതയുള്ളതിനാല്‍ ജനാലകള്‍ അടച്ചിട്ടു. ദേശാടന പക്ഷികളുടെ മനോഹരമായ സഞ്ചാര കാഴ്ചകള്‍ തന്നിരുന്ന ജാനാലകളെ ഇതുപോലെ ഇടയ്ക്കിടെ അടച്ചിടേണ്ടി വരുന്നതില്‍ ദുഖം തോന്നി. നിരന്തരമായി വെട്ടിമുറിക്കപ്പെട്ട മൃഗ ശരീരങ്ങള്‍ തൂങ്ങിയാടുന്ന ആ മരച്ചില്ലകളുടെ അവസ്ഥ എന്തായിരിക്കും. മരവിച്ച ആത്മരോദനങ്ങളുമായി അവ അകാല ചരമത്തിലേക്ക് കൂപ്പുക്കുത്തുകയാവാം. മനസ്സു ശുഷ്കമാവാതെ സൂക്ഷിക്കാന്‍ എന്താണ് വഴി. വായനതന്നെ. അനന്തമായ ഭൂപ്രദേശങ്ങളിലൂടെ ഒരു സങ്കല്‍പ്പയാത്ര. തീര്‍ത്ഥയാത്ര പോകുന്ന മേഘങ്ങളെപ്പോലെ, എവിടെയെങ്കിലും പെയ്തോഴിയാനായി ഒരു യാത്ര.

വായിച്ചുകൊണ്ട് കിടക്കുമ്പോഴാണ് ഫോണ്‍ ബെല്ലടിച്ചത്, അസ്ലം ഖാന്‍, വില്‍ഫ്രെഡ് , ആരായിരിക്കാം മറുതലക്കല്‍. അസ്ലം ഖാന്‍ തന്നെ, ഒരു ചിലമ്പിച്ച ശബ്ദം ദൂരെ നിന്നെങ്ങോ വന്നു പിന്നെ ഉച്ചസ്ഥായിയിലെത്തിയത് പോലെ അസ്ലം ഖാന്‍ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി. താനെന്തെങ്കിലും പറയുന്നതിന് മുന്‍പേ ശരവര്ഷങ്ങള്‍ തൊടുത്ത പോലെ അയാള്‍ സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. എന്താണ് നിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം. എന്നെയും എന്റെ കുടുംബത്തിനെയും താറടിക്കുന്ന നിന്റെ ഈ സ്വഭാവം നീ നിര്ത്തിക്കോളണം. വായിച്ചും എഴുതിയും നിനക്ക് ഭ്രാന്തായോ. എല്ലാം അപ്പപ്പോള്‍ ഞാന്‍ അറിയുന്നുണ്ട്. . . . . . . . . . . . . . . !

ആത്മസംയമനം പാലിക്കാന്‍ ശക്തി തണമേയെന്ന പ്രാര്‍ത്ഥനയോടെ ഞാന്‍ അസ്ലം ഖാനോട് സംസാരിക്കാന്‍ ആരംഭിച്ചു.

അറിയാം എനിക്ക്, നിങ്ങള്‍ എല്ലാം അറിയുന്നുണ്ടെന്ന്. നിങ്ങള്‍ പറയുന്നതു പോലെ ഞാന്‍ ഒരു നിരീശ്വരവാദിയല്ല. ഞാന്‍ അന്ധവിശ്വാസി അല്ലാത്ത ഒരു ദൈവ വിശ്വാസിയാണ്. എന്നെയും നിങ്ങളുടെ കുടുംബത്തെയും തമ്മില്‍ വേര്‍തിരിക്കുന്ന അതിര്‍ വരമ്പ് അവിടെയാണ്. ഒരു പുഷ്പത്തെ കണ്ടാല്‍, ഒരു ചിത്രശലഭത്തെ, ഒരു പക്ഷിയെ ഒക്കെ കണ്ടാല്‍. എനിക്കവയെ ആസ്വദിക്കാനും അതെ സമയം ദൈവത്തെ ക്കുറിച്ച് ഓര്‍ക്കുവാനും അറിയാം. നിങ്ങള്‍ എനിക്കുണ്ടെന്ന് പറയുന്ന ഭ്രാന്ത് ഇതാണെങ്കില്‍ ഞാന്‍ അതില്‍ അഭിമാനം കൊള്ളുന്നു.,

അറിയില്ലേ! വൃക്ഷം നാട്ടവനാണ് അതിന്റെ ഫലം തിന്നുവാന്‍ ആദ്യം അര്‍ഹതയുള്ളത്, അവന്റെ ആയുസ്സ് അനുവദിക്കുകയാണങ്കില്‍. അവനതു വേണ്ടങ്കില്‍ പക്ഷികള്‍ കൊണ്ട് പോകും. അല്ലെങ്കില്‍ അത് മണ്ണിനോട് ഇഴുകിച്ചേര്‍ന്ന് അതിന്റെ ജന്മം സഫലമാക്കും. കുറച്ചു നാളുകളായി ഈ ചിന്തകള്‍ എന്നെ വേട്ടയാടുന്നുണ്ട്‌. ഒരു ഇഴുകിച്ചേരല്‍ ഞാനും കൊതിക്കുന്നുണ്ട്‌.

നിങ്ങള്‍ എപ്പോഴാണ് ഫോണ്‍ കട്ട് ചെയ്യുന്നതെന്ന് എനിക്കറിയില്ല. അതുകൊണ്ട് ഞാന്‍ തന്നെ ആദ്യം ഫോണ്‍ കട്ട് ചെയ്യുന്നു.

ഫോണ്‍ സ്വിച്ച് ഓഫ്‌ ചെയ്തപ്പോള്‍ എന്തോ തൊണ്ടയില്‍ തടഞ്ഞപോലെ , ഒരിറക്ക് വെള്ളത്തിനായി ദാഹിച്ചു കൊണ്ട് ഹൃദയം അമിതവേഗത്തില്‍ മിടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ചാര് കസേരയില്‍ നീണ്ടു നിവര്‍ന്നിരുന്നു. ശക്തിയായി ശ്വാസം ഉള്ളിലേക്ക് വലിച്ചെടുത്തു. മഴത്തവളകള്‍ ചിലസമയത്ത് ഉണ്ടാക്കുന്നത്‌ പോലെയുള്ള ശബ്ദം ശ്വാസകോശത്തില്‍ നിന്നും പുറപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. സിറപ്പ് കൈക്കലാക്കി അളവൊന്നും നോക്കാതെ വായിലേക്കൊഴിച്ചു കണ്ണടച്ചു കിടന്നു.

അല്പമൊന്നു മയങ്ങിയോ ആരോ മനസ്സിലിരുന്നു പാടുന്നപോലെ തോന്നുന്നു.

കാലമേ, പ്രണയകാലമേ,
നീ പൂക്കാതിരിക്കുക.
നിന്‍ അധരം ചുവക്കാതിരിക്കുക.
മാറിടം ചുരക്കാതിരിക്കുക.
കാരണം,
വേര്‍പാടിനുശേഷം
മറവിയുടെ അന്ധകാരം.
വിഷുക്കാലമേ, കണിപ്പൂക്കളെ,
നിങ്ങള്‍ തന്നതും പ്രണയകാലം.
അതിനാല്‍
നിങ്ങളും പൂക്കാതിരിക്കുക.

ഇഷ്ടമില്ലാത്ത വാക്കുകള്‍ ചിലപ്പോള്‍ മനസ്സിലേക്ക് കയറിയിറങ്ങി നടക്കാറുണ്ട്. വില്‍ഫ്രെഡ്നെ പ്രണയിച്ചു തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ ഈ വാക്കുകളെ ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ നിന്നും പറിച്ചെറിഞ്ഞതാണ്. പക്ഷെ ഇഷ്ടമില്ലാത്ത ഗാനങ്ങള്‍ എവിടെ നിന്നെങ്കിലും നമ്മെ ശല്യപ്പെടുത്താന്‍ എത്തുന്നതുപോലെ ഇവയും ഈയിടെയായി എന്നെ വല്ലാതെ വേദനിപ്പിക്കുന്നു. മനസ്സില്‍ ഒരുതരം വിജനത ബാക്കിയാക്കി അവ കടന്നുപോകുന്നു. ക്ഷണിക്കപ്പെടാത്ത സന്ദര്‍ശകര്‍ കതകില്‍ മുട്ടുന്ന പോലെ അവയെന്നെ നിരന്തരം തുരത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. സന്തൂര്‍ വാദനത്തിന്റെ എക്സൈറ്റ്മെന്റിലൂടെ മനസ്സ് ഹിമാലയാരോഹണം നടത്തുമ്പോള്‍ എല്ലാം തകര്‍ത്തെറിയാന്‍ വരുന്ന ചപ്പടാച്ചി ഗാനങ്ങള്‍ പോലെ അവ എന്നെ കൊല്ലാക്കൊലചെയ്യുന്നു . ഈ കാലഘട്ടവും ശബ്ദങ്ങളും എന്നെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നു. ഇതാ വീണ്ടും ഉറക്ക ഗുളികകള്‍ വിഴുങ്ങാന്‍ ഞാന്‍ നിര്‍ബന്ധിതയാകുന്നു. നല്ലൊരു ഉറക്കത്തിനു വേണ്ടിയല്ല, അബോധത്തിന്റെ ആഴക്കയങ്ങളിലേക്ക് അവയെന്നെ വലിച്ചെറിയാന്‍ വേണ്ടിത്തന്നെ. മനസ്സ് ഇപ്പോള്‍ ഇരുള്‍ നിറഞ്ഞ വനാന്തരത്തിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്നു. പുറത്തു ചെറിയ ശബ്ദം കേള്‍ക്കുന്നുവോ ആരാണ് നടന്നു വരുന്നത്. കുഞ്ഞിക്കാലുകളാണോ, അതോ വില്‍ഫ്രെഡ് ആയിരിക്കുമോ ! അറിയാന്‍ കഴിയുന്നില്ല, ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ താലോലിച്ച കുഞ്ഞുങ്ങളെ, എന്റെ വില്‍ഫ്രെഡെ നിങ്ങളിലേക്ക് എനിക്ക് തിരിച്ചുവരുവാന്‍ കഴിയുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. എന്നെ ആ ഗാനം തുരത്തിയോടിക്കുന്നു, ഈ ഭൂമിയില്‍ നിന്നുതന്നെ. ഇതാ ഇപ്പോഴും മനസ്സിലിരുന്നു ആരോ മന്ത്രിക്കുന്നു.

കാലമേ
പ്രണയകാലമേ
നീ പൂക്കാതിരിക്കുക.
പൂക്കാതിരിക്കുക . . . . . . !

സത്രം സ്കൂളിലെ പ്രാവുകള്‍ ( part -8 )

2010-01-30T22:23:00.000-08:00

മോഹഭംഗങ്ങളുടെ ഇടനാഴിയില്‍ പകച്ചുനില്‍ക്കുമ്പോഴാണ് പൂച്ചസന്യാസികള്‍ നമ്മെ പിടികൂടുന്നത്. എന്റെ കുട്ടിക്കാലം ദുര്മന്ത്രങ്ങളുടെയും ആഭിചാര ക്രിയകളുടെയും ഇടയിലായിരുന്നു. ഗ്രാമങ്ങളിലെ മുസ്ലിം സിദ്ധന്മാര്‍ ഇതിനു പെരുകേട്ടവരായിരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ നാട്ടില്‍ ആളുകളെ സ്വന്തം വരുതിയില്‍ നിര്‍ത്തിയ ഒരു സിദ്ധനുണ്ടായിരുന്നു,മുടീസ് തങ്ങള്‍ എന്ന പേരിലായിരുന്നു അയാള്‍ അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത്. പേരുപോലെ അയാള്‍ക്ക് മുടിയൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല, ആള്‍ക്ക് സുന്ദരന്‍ കഷണ്ടിയാണ്. എന്റെ കുടുംബത്തിലെ ഏതാണ്ടെല്ലാവരും അയാളുടെ പിറകെ പോയി. പള്ളീക്കാരല്ലേ അന്ധവിശ്വാസത്തിന് വല്ല കുറവുമുണ്ടോ. മുടീസ് വിജയശ്രീലാളിതനായി അവിടെ വിലസിനടന്നു. മണ്ടന്മാര്‍ ഉള്ളിടത്ത് ഏതു തെണ്ടിക്കും വിജയിക്കാമല്ലോ. അല്പം സൂത്രം മാത്രം കയ്യില്‍ മതി. അത് അവസരോചിതമായി ഉപയോഗിക്കാന്‍ അറിയണമെന്നേയുള്ളൂ. കാശും പ്രശസ്തിയും താനേ വരും. അല്ലെങ്കില്‍ സ്വന്തം ശിങ്കിടികള്‍ അത് കൊണ്ടുവരും. എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട വായനക്കാരെ, ഞാനും സുകന്യയുമായുള്ള പ്രണയം അലങ്കോലപ്പെടുത്തിയത് ഈ സിദ്ധനാണ്. ബാപ്പയുടെ നിര്‍ദേശപ്രകാരം സിദ്ധന്‍ അതിനുള്ള പരിപാടികള്‍ തുടങ്ങി.

ഞാന്‍ പുലര്‍ച്ചെ എഴുന്നേല്‍ക്കുമ്പോള്‍ എന്റെ മുറി വെളിയില്‍ നിന്നും പൂട്ടിയിരിക്കുന്നു. ഹാളില്‍ നിന്നും മുടീസ്തങ്ങള്‍ അലറുന്ന ശബ്ദത്തില്‍ എന്നോട് പറയുന്നത് എനിക്ക് വ്യക്തമായി കേള്‍ക്കാം. ഹമുക്കെ നീ അവളുമായുള്ള ഊരുചുറ്റല്‍ ഇന്നത്തോടെയവസാനിപ്പിക്കണം, ഇല്ലങ്കില്‍ ഞാന്‍ ഈ തടികൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ പന്ത് ഓതി ഊതി ജനലിലൂടെ അകത്തെക്കിടും. അത് ഉരുണ്ടു നിന്റെ അടുത്തെത്തിക്കഴിഞ്ഞു മൂന്നാം നാള്‍ നിന്റെ കയ്യിലും കാലിലും ചൊറി പിടിച്ചു നീ ചൊറിഞ്ഞു ചൊറിഞ്ഞു ചാകും, നീ മാത്രമല്ല നെന്റെ കാമുകിയും, പിന്നെ ഞാന്‍ വിചാരിച്ചാല്‍ സകല ഹിന്ദുക്കളെയും നിനക്കെതിരെ തിരിക്കാം. അവരെല്ലാം ചേര്‍ന്ന് നിന്നെ വഴിയിലിട്ടു തല്ലികൊല്ലും. നെനക്കേതാ വേണ്ടതെന്നു നെനക്ക് തീരുമാനിക്കാം. പിന്നെ നീയും അവളും ഒളിച്ചോടി നിക്കാഹു ചെയ്യാന്‍ തീരുമാനിച്ചാല്‍, നെന്റെ ബാപ്പാന്റെ മയ്യത്ത് പോലും നിന്നെ കാണാന്‍ അനുവദിക്കരുതെന്നാണ് നെന്റെ ബാപ്പ പറയുന്നത്, നെന്റെ ബാപ്പാക്ക് ഇങ്ങനൊരു മോനെ വേണ്ടാന്നു. മനസ്സിലായോടാ കള്ളക്കാഫിറെ, പള്ളീപ്പോവാത്തവനെ, നാറീ, ഹറാമി.

ഹറാമി നിന്റെ ബാപ്പയാണന്നു മുടീസിന്റെ മുഖത്തു നോക്കി വിളിക്കാന്‍ എന്റെ നാവു പോന്തിയതാണ്, പക്ഷെ ഞാന്‍ സംയമനം പാലിച്ചു. ചിലപ്പോള്‍ അയാളാ പന്തെടുത്തു എന്റെ തലമണ്ട നോക്കിയെറിഞ്ഞാലോ. എനിക്കല്‍പ്പം പേടി തോന്നാതിരുന്നില്ല. രക്ഷപ്പെടാന്‍ ഒരു മാര്‍ഗവുമില്ല, പഹയന്മാര്‍ മുറി പുറത്തു നിന്നും പൂട്ടിയിരിക്കുന്നു. ഞാന്‍ ഈ സംയമനം പാലിക്കുന്നത് മൂലമാണല്ലോ ഈ പഹയന്മാര്‍ എന്റെ തലയില്‍ പുരകെട്ടി ചായയുണ്ടാക്കുന്നതുവരെയുള്ള അവസ്ഥയില്‍ എന്നെ കൊണ്ടെത്തിച്ചത്. ഇന്ന് രണ്ടിലൊന്നറിയണം എന്ന വാശിയോടെ , വാതിലിനോടു ചേര്‍ന്ന ചെറിയ ജനാല തുറന്നു ഞാന്‍ ഹാളിലേക്കുറ്റുനോക്കി. മുദീസ്തങ്ങളുടെ പിറകിലായി ബാപ്പയും പിന്നെ കുടുംബത്തിലെ എന്റെ ശത്രുക്കളായ ശത്രുക്കളെല്ലാമുണ്ട്. എല്ലാവനും വലിയവായില്‍ ഇളിച്ചു നില്‍ക്കുന്നു. ഞാന്‍ തുണിയില്ലാതെ നില്‍ക്കുകയാണോ, ഇവന്മാര്‍ എന്നെ നോക്കി ഇങ്ങനെ ഇളിക്കാന്‍. ഇനി തുണിയെങ്ങാനും കിടക്കയില്‍ അഴിഞ്ഞു വീണോ, ഞാന്‍ സംശയത്തോടെ താഴേക്ക്‌ നോക്കി. നീ ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഉറപ്പു തരണം അവളെ നീ മറക്കുമെന്ന്, അല്ലെങ്കില്‍ നിന്നെക്കൊണ്ട് അവളെ മറക്കുവാനുള്ള വഴികള്‍ ഞങ്ങള്‍ ചെയ്യും. നീ മുടീസ്തങ്ങളോടാണ് കളിക്കുന്നത് എന്നോര്‍ത്തോ. സൂക്ഷിച്ചോ, നിന്നെ പാഠം പഠിപ്പിക്കാന്‍ എനിക്കറിയാം. എടാ സെയ്ത് ഉമര്‍, ശാഫീ, എടാ ഫാറൂഖേ, ഏവനെങ്കിലും ചെന്ന് എന്റെ ചൂരലിങ്ങെടുത്തോണ്ട് വാടാ ..... ! (തുടരും)

സമയക്കുറവു മൂലമാണ് ഇത്തവണ പോസ്റ്റ്‌ ചെറുതായിപ്പോയത്, സുഹൃത്തുക്കള്‍ ക്ഷമിക്കുക.

സത്രം സ്കൂളിലെ പ്രാവുകള്‍ ( part -7 )

2010-01-07T07:24:00.000-08:00

എന്തെഴുതുന്നതിനുമുന്പും അല്പം തയ്യാറെടുക്കേണ്ടതുണ്ട്. പ്രത്യേകിച്ച് പ്രണയകഥ പറയുമ്പോള്‍. അത് വായനക്കാര്‍ക്ക് ബോറകാത്ത രീതിയിലാകണം. ഇവിടെ സുകന്യ എനിക്ക് കുട്ടിക്കാലത്ത് സമ്മാനിച്ച കഥാപുസ്തകങ്ങള്‍ എന്റെ മുന്നിലുണ്ട്. അതേ! മുന്‍പ് ഞാന്‍ സൂചിപ്പിച്ച അമ്പിളി അമ്മാവന്‍ പുസ്തകങ്ങള്‍. അവയുടെ ഓരോ താളുകള്‍ മറിക്കുമ്പോള്‍, സുകന്യ എന്റെ മുന്പിലിരുന്നു സംസാരിക്കുന്നതായി എനിക്ക് തോന്നും. അതെ ആ പഴയ സ്കൂള്‍ പ്രായത്തിലെ സുകന്യ. കയ്യില്‍ എപ്പോഴും നിറയെ കുപ്പിവളകള്‍ കാണും. നെറ്റിയില്‍ എപ്പോഴും ചന്ദനക്കുറി, ആകെയൊരു ചന്തം തന്നെ. അങ്ങനെ ചുറ്റിക്കറങ്ങി നടക്കുന്ന പ്രായം. ദിവസങ്ങള്‍ കടന്നുപോകുന്തോറും ചങ്ങാത്തം പ്രണയമായി മാറി. അതെ കടുത്ത പ്രണയം. ഒരു ദിവസം പോലും കാണാതിരിക്കാനാവില്ലന്ന അവസ്ഥ. എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം സുകന്യയുമൊത്തുള്ള മണിക്കൂറുകള്‍ വളരെ വിലപ്പെട്ടതായിരുന്നു. ബാപ്പയുടെ മുന്‍കോപം മറന്നുകൊണ്ട് ഉല്ലസിക്കാന്‍, മാനസികമായി ഒന്ന് റിഫ്രെഷാകാന്‍ പറ്റിയ സമയങ്ങള്‍.

നിശബ്ധതക്ക് വിലയുള്ള കാലഘട്ടമായിരുന്നു അന്നത്തേത്. ഇന്നത്തെപ്പോലെ ഒരു വീട്ടില്‍ തന്നെ ഒരുഭാഗത്ത് സീരിയലും, മറ്റൊരു വശത്ത്‌ കുട്ടികളുടെ കമ്പ്യൂട്ടര്‍ ഗെയിമും, വേറൊരു വശത്ത്‌ മൊബൈല്‍ ഫോണില്‍ ഉച്ചത്തില്‍ ആരെയെങ്കിലും ചീത്ത പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഗൃഹനാഥനും കൂടി ശബ്ദകോലഹലങ്ങളുടെ ഒരു യുദ്ധഭൂമി അന്നാരും സൃഷ്ടിച്ചിരുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട് തന്നെ സുകന്യയുടെ വീടും ചുറ്റുപാടുകളും എനിക്ക് വളരെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. വിഷുക്കാലത്ത് കൊന്നപ്പൂക്കളുടെ സമൃദ്ധിയായിരുന്നു, സുകന്യയുടെ വീട്ടുമുറ്റം നിറയെ. സുകന്യയോടപ്പം പറമ്പിലൂടെ നടക്കുമ്പോള്‍ പലതരം പൂക്കളുടെ മണം ഞങ്ങളിലൂടെ കടന്നു പോകും. അവള്‍ ആ പൂക്കളുടെ പേരുകള്‍ എനിക്ക് പറഞ്ഞു തരും. അങ്ങനെ ജൈവ വൈവിധ്യങ്ങളുടെ ലോകത്തേക്ക് അവളെന്നെ കൈപിടിച്ച് നടത്തിക്കും. പറമ്പിനക്കരെയുള്ള കൈത്തോടിനരികിലെ ചായപ്പീടികയില്‍ നിന്നും ഇടയ്ക്കിടെ കാറ്റിന്റെ ഗതിക്കനുസരിച്ച് ശബ്ദം കൂടിയും കുറഞ്ഞും ഒഴികിയെത്തുന്ന സിനിമാ ഗാനങ്ങള്‍ കേട്ടുകൊണ്ട് ഞങ്ങള്‍ മാവിന്‍ ചുവട്ടില്‍ വിശ്രമിക്കും.

അവള്‍ അവളുടെ സ്വപ്നങ്ങളെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കും. എനിക്ക് സ്വപ്നങ്ങളെക്കുറിച്ചൊന്നും പറയാനില്ലായിരുന്നു. വല്ലപ്പോഴും ഒരിക്കല്‍ ഒരു നല്ല സ്വപ്നം കണ്ടാലായി. പേടിയോടുകൂടി ഉറക്കം തുടങ്ങുന്നവന്റെ സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ എന്തായിരിക്കുമെന്ന് വായനക്കാര്‍ക്കൂഹിക്കാമല്ലോ. ഞങ്ങള്‍ ഇരിക്കാറുള്ള മരച്ചുവട്ടില്‍ നിന്നും നോക്കിയാല്‍ പെയ്യാന്‍ വെമ്പി നില്‍ക്കുന്ന മഴമേഘങ്ങള്‍ കുന്നിന്‍ മുകളിലെ ആകാശത്തിലൂടെ പതുക്കെ നീങ്ങുന്നത്‌ കാണാം. ഇടയ്ക്കിടെ കൊറ്റികളും, ദേശാടനപ്പക്ഷികളും പറന്നകലുന്നതും കാണാം. ആ കാഴ്ചകള്‍ കണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍ എന്തെങ്കിലും എഴുതണമെന്നുതോന്നും. പക്ഷെ അപ്പോഴേക്കും പള്ളിയില്‍ നിന്നും ബാങ്കുവിളി കേള്‍ക്കും. പള്ളിയിലേക്ക് ഓടിപ്പോയെപ്പറ്റൂ. പള്ളിയിലെ മുകളിലത്തെ നിലയില്‍ ആളൊഴിഞ്ഞ വശത്തെ തൂണില്‍ ചാരിയിരുന്നു ഞാന്‍ എന്റെ കഥാപ്പാത്രങ്ങളെ മെനഞ്ഞെടുക്കും. അവിടെയിരുന്നുകൊണ്ട് ആ വലിയ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയാല്‍. പള്ളിയുടെ ഖബറിസ്ഥാന്‍ (ശവപ്പറമ്പ്) കാണാം. അവിടെ ധാരാളം മരങ്ങളുണ്ട്. ധാരാളം പക്ഷികള്‍ കൂടുകൂട്ടിയിരിക്കുന്ന വന്മരങ്ങള്‍. ഞാന്‍ അവയെ നോക്കിയിരിക്കും. ഒരു തരം ഗൃഹതുരത്വത്തോട് കൂടി ഞാന്‍ എന്റെ മനസ്സില്‍ കഥ പറയും.

വീട്ടില്‍ എല്ലാവരും ഉറങ്ങിയശേഷം അര്‍ദ്ധരാത്രി രണ്ടുമണിക്കാണ് ഞാന്‍ എഴുതാനിരിക്കുക. പൌര്‍ണമി ദിവസങ്ങളില്‍ ഞാന്‍ കൂടുതല്‍ സമയം എഴുതാനിരിക്കും. നോട്ടുബുക്കില്‍ തന്നെയാണെഴുതുക. കാരണം ബാപ്പയെങ്ങാനും എന്റെ മുറിയിലേക്ക് കടന്നു വന്നാല്‍ ഹോംവര്‍ക്ക് ചെയ്യുകയാണന്നു പറഞ്ഞു തടിതപ്പാമല്ലോ.

നോമ്പ് കാലത്ത് ബാപ്പ എനിക്ക് സ്വസ്ഥത തരില്ല. എല്ലാ മുസ്ലീങ്ങളും നാലുമണിക്ക് ശേഷം അത്താഴം കഴിക്കാനായി എഴുന്നേല്‍ക്കുമ്പോള്‍, ഞങ്ങളുടെ വീട്ടില്‍ മാത്രം ബാപ്പയുടെ നിര്‍ദ്ദേശപ്രകാരം, ഞങ്ങള്‍ക്ക് അര്‍ദ്ധരാത്രി രണ്ടര മണിക്ക് തന്നെ എഴുന്നേറ്റു അത്താഴം കഴിക്കേണ്ടി വരുന്നു. തറാവീഹു നമസ്കാരത്തിനു ശേഷം രാത്രി പതിനോന്നരക്ക് ശേഷമാണ് ഞങ്ങള്‍ ആഹാരം കഴിച്ചു ഉറങ്ങാന്‍ കിടക്കുന്നതെന്നോര്‍ക്കണം.അപ്പോള്‍ രണ്ടര മണിക്ക് എത്രത്തോളമാണ് ആഹാരം കഴിക്കാന്‍ കഴിയുന്നതെന്നും എന്റെ സുഹൃത്തുക്കള്‍ ഓര്‍ക്കണം. വെളുപ്പിന് നാല് മണിക്ക് ശേഷം അത്താഴം കഴിക്കുന്നവരുടെ നോമ്പ് ശരിയായ നോമ്പല്ല എന്നത്രേ ബാപ്പയുടെ അഭിപ്രായം. പിറ്റേന്ന് പകല്‍ മുഴുവന്‍ പട്ടിണിയാണന്നു കൂടി എന്റെ സുഹൃത്തുക്കള്‍ ഓര്‍ക്കണം. പിന്നെ പകല്‍ വീട്ടില്‍ അല്പം വിശ്രമിക്കാന്‍ കൂടി ബാപ്പ സമ്മതിക്കത്തില്ല. പള്ളിയിലേക്ക് ഓടിക്കും.

അങ്ങനെ മൊത്തത്തില്‍ ഞാന്‍ പള്ളിക്കും, മൌലവിമാര്‍ക്കുമെതിരില്‍ കടുത്ത ശത്രുത മനസ്സില്‍ സൂക്ഷിച്ചു. മതേതരമായ ഒരു കാഴ്ചപ്പാടിനായി എന്റെ കണ്ണും മനസ്സും അലഞ്ഞു നടന്നു. എല്ലാ അന്ധവിശ്വാസങ്ങളെയും കുടഞ്ഞെറിയാന്‍ ഞാന്‍ അതിയായി ആഗ്രഹിച്ചു. സ്വസ്ഥത ആഗ്രഹിക്കുന്നവരും, ഇച്ഛാശക്തിയുള്ളവരുമായ എല്ലാ വ്യക്തികളും നോമ്പ് കാലത്തിനെ ഒരു തരം നിസ്സംഗതയോടുകൂടിയേ വരവേല്‍ക്കുന്നുള്ളൂ എന്ന സത്യം ഞാന്‍ വൈകാതെ മനസ്സിലാക്കി. ബാപ്പ പള്ളിയിലേക്ക് എന്നെ ഓടിക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ ആരും കാണാതെ ഒരു പുസ്തകം എന്റെ പോക്കറ്റില്‍ തിരുകും. നമസ്കാരത്തിനു ശേഷം പള്ളിയില്‍ താഴത്തെ നിലയിലിരുന്ന്, ഉസ്താതും പരിവാരങ്ങളും മുഷിപ്പിക്കുന്ന തരത്തില്‍ മൌലൂദു പാരായണം ചെയ്യുമ്പോള്‍ (ആരുടെ പണ്ടാരമടങ്ങാനാണാവോ ഈ മൌലൂദു പാരായണം, എനിക്കിതേവരെ പിടിക്കിട്ടിയിട്ടില്ല) ഞാന്‍ ആരുടേയും കണ്ണില്‍ പെടാതെ അവിടെ നിന്നും രക്ഷപ്പെട്ടു മുകളിലത്തെ നിലയില്‍ ചെന്നിരുന്നു പോക്കറ്റില്‍ തിരുകിക്കൊണ്ടുവന്ന എനിക്കിഷ്ട്ടപെട്ട പുസ്തകമെടുത്തു വായന തുടങ്ങും. ഒരു നോമ്പ് നാള്‍ ഞാന്‍ വായിച്ചത് തോമസ്‌ ആല്‍വാ എഡിസന്റെ ജീവചരിത്രമായിരുന്നു. പക്ഷെ എന്റെ കള്ളക്കളി അധികദിവസം നീണ്ടു നിന്നില്ല. കാരണം അന്ധവിശ്വാസങ്ങള്‍ മാത്രം തലയില്‍ ചുമക്കുന്ന എന്റെ കുടുംബാംഗങ്ങളുടെയും കുടുംബത്തിന്റെ മേല്‍നോട്ടത്തില്‍ നടന്നു കൊണ്ടിരുന്ന പള്ളിയിലെ ജോലിക്കാരുടെയും മുന്‍പില്‍ ഞാന്‍ ഒറ്റപ്പെട്ടു.

എവിടെയും ശബ്ദകോലാഹലം, ഇതില്‍ നിന്നെല്ലാം രക്ഷപ്പെട്ടു പള്ളിയുടെ മുകളിലത്തെ നിലയില്‍ ഒരു മൂലക്കൊതുങ്ങിയിരുന്നു എന്തെങ്കിലും വായിക്കുകയോ എഴുതുകയോ ചെയ്യാമെന്ന മോഹം ഒന്നുകൊണ്ടു മാത്രമാണ് ഞാന്‍ പള്ളിയിലേക്ക് പോകാന്‍ തയ്യാറാകുന്നത് തന്നെ. സത്യം പറഞ്ഞാല്‍ എനിക്ക് പള്ളിയിലേക്ക് പോകാന്‍ അശേഷം താത്പര്യമില്ല. സംഭവിക്കേണ്ടത്‌ സംഭവിച്ചു, ബാപ്പയും പരിവാരങ്ങളും കൂടി മുകളിലത്തെ നിലയിലിരുന്ന് എഴുതുകയും വായിക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന എന്നെ കൈയോടെ പൊക്കി. എന്റെ സുഹൃത്തുക്കളുടെയും, ബന്ധുജനങ്ങളുടെയും മുന്‍പില്‍ വച്ച് ബാപ്പ എന്നെ ചില സന്ദര്‍ഭങ്ങളില്‍ അഭിസംബോധന ചെയ്യാറുള്ള ഒരു പദമുണ്ട് (പട്ടി) ആ പദമുപയോഗിച്ചുകൊണ്ട്‌ ബാപ്പ എന്റെ ചെകിട്ടത്തോന്നു പൊട്ടിച്ചു. കണ്ണില്‍ പൊന്നീച്ച പറന്നു, ഇതിനിടയില്‍ എഡിസന്റെ ജീവചരിത്രം പള്ളി പറമ്പിലേക്ക് പറന്നുപോകുന്നതും ഞാന്‍ കണ്ടു. വ്യക്തി എന്ന നിലയില്‍ എന്റെ സര്‍വ സ്വാതന്ത്ര്യവും വളരെയധികം ഹനിക്കപ്പെടുന്ന അവസ്ഥയില്‍ ഞാന്‍ എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടത് എന്റെ സുഹൃത്തുക്കളെ.

അന്നെനിക്ക് പന്ത്രണ്ടു വയസ്സ് പ്രായം. എനിക്കെന്തുചെയ്യാന്‍ കഴിയും. ഞാന്‍ ഉമ്മയോട് കരഞ്ഞുപറഞ്ഞു തക്കലയില്‍ നിന്നും ഉമ്മയുടെ സഹോദരനെ വരുത്തിച്ചു. നാട്ടിലെ സ്കൂളില്‍ നിന്നും റ്റി.സി, വാങ്ങിച്ചു തമിഴ്നാട്ടിലെ മലയാളം സ്കൂളില്‍ ചേരാനായിരുന്നു എന്റെ ഉദ്ദേശ്യം. അവിടെയാകുമ്പോള്‍ ബാപ്പയുടെ മുന്‍കോപം കാണണ്ട, പള്ളിയിലെക്കോടണ്ട, ഇത്യാദി ഗുണങ്ങളൊക്കെയുണ്ട്. ഉമ്മയുടെ ബാപ്പ തീരെ പള്ളിയില്‍ പോകാത്തയാളായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ അദ്ദേഹം വളരെ പ്ലീസിങ്ങായി എല്ലാപേരോടും നന്നായി ഇടപഴകുമായിരുന്നു. ശരിക്കും എനിക്കൊരു റോള്‍ മോഡലായിരുന്നു അദ്ദേഹം.

എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട വായനക്കാരെ ക്ഷമിക്കുക. ഇതിനിടയില്‍ സുകന്യയുമായുള്ള പ്രണയത്തെക്കുറിച്ച് പറയാന്‍ മറന്നു പോയി. അതിനുമുന്‍പ്‌ ഞങ്ങളുടെ ഇടയില്‍ പ്രചരിച്ചിരുന്ന ജിന്നുകളെക്കുറിച്ചുള്ള കഥകള്‍ പറയണം. ഞങ്ങളുടെ കുടുംബത്തില്‍ (ആലംകോട് കുടുംബമെന്ന ഓമനപ്പേരില്‍ അറിയപ്പെടുന്ന കുടുംബത്തില്‍, അതായത് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ വിവരദോഷികളുടെ കുടുംബം) ആരെങ്കിലും പ്രണയബന്ധത്തില്‍ അകപ്പെട്ടുപോയാല്‍ പിന്നെ കുടുംബാംഗങ്ങള്‍ മൊത്തത്തില്‍ പറയും അവള്‍ക്കു, അവനു ജിന്ന് ബാധയാണന്ന്. പിന്നെ ജിന്നിനെ അകറ്റാനുള്ള മരുന്നും മന്ത്രങ്ങളുമായി വല്ലാത്ത ടോര്ച്ചര്‍ തന്നെ. അത് കാരണം ജീവനില്‍ കൊതിയുള്ളവരാരും തന്നെ പ്രണയബന്ധത്തില്‍ അകപ്പെടാറില്ല. ആരെങ്കിലും അകപ്പെട്ടന്നറിഞ്ഞാല്‍ ആദ്യമായി ചെയ്യുക പ്രണയിച്ചയാള്‍ മറ്റെയാളെ മറക്കാന്‍ വേണ്ടി അയാളറിയാതെ അയാളുടെ തലയിണയില്‍ ചെറിയ ദ്വാരമുണ്ടാക്കി തകിടില്‍ നറുക്കെഴുതി (ബ്ലാക്ക് മാജിക്) അതില്‍ തിരുകി വയ്ക്കും. പിന്നെ നിരന്തരം കൌണ്‍സിലിങ്ങാണ്. അതില്‍ ഒതുങ്ങിയില്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ ദണ്ഡനമുറകളാണ്. ഈ ഹലാക്കിന്റെ ഇടയിലാണ് എന്റെയും സുകന്യയുടെയും പ്രണയം പൂത്തു തളിര്‍ക്കാന്‍ തുടങ്ങിയതും, അത് വളരെയധികം ചര്‍ച്ചാവിഷയമായി പള്ളിയില്‍ വരെയെത്തിയതും. വായനക്കാരെ എന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യം കാത്തുസൂക്ഷിക്കാന്‍ ഞാന്‍ വളരെയധികം കഷ്ടപെട്ടുവെന്നു പറഞ്ഞാല്‍ മതിയല്ലോ, തത്കാലം നിര്‍ത്തട്ടെ. (തുടരും)

സത്രം സ്കൂളിലെ പ്രാവുകള്‍ ( part 6 )

2009-12-12T06:55:00.001-08:00

മനോഹരമായ ശബ്ദത്തില്‍ ഒരു കീര്‍ത്തനം കേട്ടുകൊണ്ടാണ് ഞാന്‍ ഉണര്‍ന്നത്. സുകന്യ പാടുന്നു, ഞങ്ങള്‍ രണ്ടുപേരുടെയും പ്രായത്തെ വെല്ലുവിളിക്കുന്ന മനോഹരമായ ശബ്ദത്തില്‍ സുകന്യ പാടികൊണ്ട് പ്രാവുകള്‍ക്ക് തീറ്റ കൊടുക്കുന്നു. ഹാ! മനോഹരമായ ഒരു വൃന്ദാവനത്തില്‍ ഞാന്‍ വിശ്രമിക്കുന്നതായി എനിക്ക് തോന്നി. കൃഷ്ണനെയും രാധയേയും പോലെ, അല്ലെങ്കില്‍ ലൈലാ മജ്നു ഇത്യാദികളെപ്പോലെ. ഇതിഹാസ കഥാപാത്രങ്ങളുടെ നിറവും നിലാവും പകര്‍ന്നാടിയ മനസ്സുമായി ഞാന്‍ സുകന്യയെ തന്നെ നോക്കിക്കിടന്നു. സുകന്യയുടെ ആദിത്യമര്യാദ പലപ്പോഴും എന്നെ അതിശയിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഇത്രയും കാലത്തെ ഇടവേളയ്ക്കുശേഷവും യാതൊരു അപരിചിതത്വവും തോന്നിപ്പിക്കാതെ ക്ഷമാപൂര്‍വ്വം എന്നെ മൂന്ന് ദിവസത്തില്‍ കൂടുതലായി അവള്‍ സഹിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. എത്ര അടുത്ത ബന്ധുക്കളായാലും ഒരുമണിക്കൂറില്‍ കൂടുതല്‍ ബന്ധു വീടുകളിലെ എന്റെ സന്ദര്‍ശനത്തെ ഞാന്‍ നീട്ടികൊണ്ടുപോകാറില്ല. ഒന്നിനു പിറകെ ഒന്നായി തിരക്കുകളുടെ ഭീമന്‍ ചങ്ങലകള്‍ മനുഷ്യനെ ചുറ്റിവരിഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍ അതിലൊരു കണ്ണിയായി മാറി അവരെ കൂടുതല്‍ വീര്‍പ്പുമുട്ടിക്കുവാന്‍ ഞാന്‍ ഇഷ്ടപ്പെടാറില്ല. വെറ്റില മുറുക്കിമുറുക്കി കോളാമ്പിയില്‍ തുപ്പിനിറച്ചു അതിനേക്കാള്‍ നാറുന്ന വാക്കുകളുമായി വെടിവട്ടം നീട്ടികൊണ്ടുപോകുന്ന തൊപ്പി വച്ചു താടിനീട്ടിയ വിദ്വാന്മാരെ ബാപ്പയുടെ കാലത്ത് ഞാന്‍ ധാരാളം കണ്ടിട്ടുണ്ട്. അവരില്‍ നിന്നും ഒരൊറ്റക്കാര്യം മാത്രമെ എനിക്ക് മനസ്സിലാക്കുവാന്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടുള്ളൂ, അവരുടെ വാക്കുകളും പ്രവൃത്തികളും തമ്മിലുള്ള അഗാധമായ, പരിഹാസ്യമായ വിടവ്, അത് മാത്രം. ആരാണ് പറഞ്ഞത് "സ്ത്രീ ഒരു മരീചികയാണന്ന്". ഇവിടെ സുകന്യ നിഗൂഢതകളില്ലാത്ത ഒരു സ്നേഹസാന്ത്വനമായി എന്നില്‍ നിറഞ്ഞുനില്‍ക്കുന്നു.

ഞാനെപ്പോഴാണ് ഉറങ്ങിയതെന്നോ, സുകന്യ എപ്പോഴാണ് എന്റെ അരികില്‍ നിന്നും എഴുന്നേറ്റു പോയതെന്നോ എനിക്കോര്‍മയില്ല. പക്ഷെ കുറച്ചുനാള്‍ മുന്‍പത്തെ ആ പഴയസ്വപ്നം എന്നെ വീണ്ടും വേട്ടയാടാന്‍ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. അതെ! ആ പഴയ സൂര്യകാന്തിപൂക്കളുടെ സ്വപ്നം തന്നെ. പൂക്കള്‍ നിറഞ്ഞ ആ പൂന്തോട്ടത്തില്‍ നിന്നും ഓരോ ചെടികളായി അപ്രത്യക്ഷ്യമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഇന്നലെ കണ്ട സ്വപ്നത്തില്‍ ഒരു ചെടി മാത്രം അവശേഷിച്ചിരിക്കുന്നതായി ഞാന്‍ കണ്ടു. ഞാന്‍ നോക്കിനില്‍ക്കെ അതിന് രൂപമാറ്റം സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അതിന് കൈകാലുകള്‍ മുളച്ചു, വിടര്‍ന്ന കണ്ണുകളുമായി, സുകന്യായി രൂപാന്തരം പ്രാപിച്ചു എന്റെ മുന്നില്‍ പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ടു നില്ക്കുന്നു. മിഴികളില്‍ സന്തോഷാശ്രുക്കള്‍ നിറച്ചു ഞാന്‍ അവളെ നോക്കിനില്കുമ്പോള്‍ കൈയില്‍ പൂക്കളുമായി അവളെന്നെ മാടി വിളിക്കുന്നു. ഞാനൊരു കൊച്ചുകുഞ്ഞിനെപ്പോലെ അവളിലേക്ക്‌ ഓടി അടുക്കുന്നു.

"ജീവിതം കുറച്ചു കൂടി ദൈര്‍ഘ്യം ഉള്ളതായിരുന്നെങ്കില്‍" പറമ്പിലെ വലിയ ആല്‍മരചുവട്ടില്‍ ഞാനും സുകന്യയും കാറ്റു കൊണ്ടിരിക്കെ ആത്മഗതമെന്നോണം അവള്‍ പറയുന്നതു കേട്ടു. അവളുടെ വാക്കുകള്‍ക്ക് മറുപടി പറയാതെ ഞാനൊന്നു ചിരിക്കുക മാത്രം ചെയ്തു. പക്ഷേ എന്നെ മറ്റൊരു ഭീതി വെട്ടയാടികൊണ്ടിരുന്നു. ചിരിച്ചു തള്ളാവുന്ന നിസ്സാരകാര്യങ്ങള്‍ക്കുപോലും അതികഠിനമായി ദേഷ്യപ്പെട്ടു മൃഗീയമായി എന്നെ തല്ലുന്ന ബാപ്പയെക്കുറിച്ചുള്ള എന്റെ ഓര്‍മ്മകള്‍ അദ്ദേഹം മരിച്ചു മണ്ണടിഞ്ഞിട്ടും എന്നെ വെട്ടയാടികൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ജീവിതത്തിലെ നല്ല മുഹൂര്‍ത്തങ്ങളില്‍ പോലും ചെകുത്താനെ പോലെ ബാപ്പയും അദ്ദേഹത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഓര്‍മകളും എന്നെ ഇപ്പോഴും പിന്തുടരുന്നു. ഒരു വീട്ടില്‍ പിതാവും പുത്രനും രണ്ടു തുരുത്തുകാളായി രൂപാന്തരപ്പെട്ടു. പഠനചിലവുകള്‍ക്കായി കാശിനു ഉമ്മ വഴിയായിരുന്നു ഞാന്‍ ബാപ്പയെ ആശ്രയിച്ചത്. ഉമ്മയുടെ കുടുംബവീട്ടില്‍ നിന്നും ഉപ്പയോ ഉമ്മയുടെ അനുജന്മാരില്‍ ആരെങ്കിലുമോ എത്തി എന്നെ അവിടേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോകുമ്പോള്‍ എനിക്ക് സ്വര്‍ഗം കിട്ടിയ സന്തോഷമായിരുന്നു. പക്ഷെ അതെല്ലാം വെറും രണ്ടോ മൂന്നോ ദിവസത്തേക്കുമാത്രം. അപ്പോഴേക്കും വീട്ടില്‍ നിന്നും ആരെങ്കിലും എത്തിയിട്ടുണ്ടാവും, എന്നെ കൂട്ടികൊണ്ട് ചെല്ലുവാന്‍.

ഞാന്‍ ഏറ്റവും കുറഞ്ഞത്‌ മുപ്പതു തവണയെങ്കിലും നാട് വിടുവാന്‍ ശ്രമം നടത്തിയിട്ടുണ്ടാവും ചെറുപ്പകാലത്ത്. അപ്പോഴൊക്കെ എന്നെ കുറിച്ചോര്‍ത്തു വിലപിക്കുന്ന ഉമ്മയും ഉമ്മയുടെ ബന്ധുക്കളും എന്റെ ഓര്മയിലെത്തും. ബാപ്പ മരിച്ചപ്പോള്‍ ഞാന്‍ കരഞ്ഞില്ല, എനിക്ക് ഒരിക്കലും കരയാന്‍ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. എന്റെ നിസ്സംഗത കണ്ടപ്പോള്‍ ബാപ്പയുടെ ബന്ധുജനങ്ങള്ക്ക് കാര്യം പിടികിട്ടിയിട്ടുണ്ടാവും. ജയില്‍ മോചിതനായി പുറത്തേക്ക് വന്നു നീലകാശത്തെയും വന്മരങ്ങളെയും നോക്കിക്കാണുന്ന ഒരു തടവുപുള്ളിയുടെ മനോഭാവമായിരുന്നു എനിക്ക്. അത്രയ്ക്ക് വൃത്തികെട്ടെ ഒരു നെഗറ്റീവ് എനെര്‍ജിയായിരുന്നു ബാപ്പയില്‍ നിന്നും എല്ലായ്പ്പോഴും എന്നെ ശല്യം ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നത്. തൊട്ടടുത്ത വീടുകളില്‍ കുടുംബം ഒന്നടങ്കം പരസ്പരം സംസാരിച്ചും ചിരിച്ചുല്ലസിച്ചും ജീവിതം ആസ്വദിക്കുമ്പോള്‍ ഇവിടെ എന്റെ വീട്ടില്‍ ഞാന്‍ ചിരിക്കാന്‍ പോലും പേടിച്ചു അടുത്ത ദിവസം നേരം പുലരുന്നതും പ്രതീക്ഷിച്ചു സ്കൂളിലേക്ക് രക്ഷപ്പെടാമെന്ന മോഹത്താല്‍ എന്റെ മുറിയിലെ ജനലിനരികില്‍ പൂര്‍ണ ചന്ദ്രനെ നോക്കി നില്‍ക്കുമായിരുന്നു. അഗാധമായ നെഞ്ചു വേദന അനുഭവപ്പെടും എനിക്കപ്പോള്‍.

ഒരിക്കല്‍ പകല്‍ എനിക്ക് കലശലായ നെഞ്ചുവേദനയും ശ്വാസം മുട്ടും അനുഭവപ്പെട്ടു. എന്നെ ഡോക്ടര്‍ പരിശോധിക്കുന്ന സമയം എന്റെ സുഹൃത്ത് വിജയകുമാര്‍ വിവരം പറഞ്ഞ് വീട്ടിലേക്ക് ഫോണ്‍ ചെയ്തു. അന്ന് ബാപ്പയാണ് ഫോണെടുത്തത്. എനിക്ക് ഭ്രാന്താണന്നു പറഞ്ഞ് ഫോണ്‍ കട്ട് ചെയ്യുകയാണ് ബാപ്പ ചെയ്തത്. പരിശോധന കഴിഞ്ഞു പുറത്തെത്തിയ എന്നോട് വീട്ടിലേക്ക് ഫോണ്‍ ചെയ്ത വിവരം പറയുകയും, വിജയകുമാറിനാണ് ഈ അവസ്ഥയെങ്കില്‍ അയാളുടെ പിതാവ് ടാക്സി പിടിച്ചായാലും ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് പാഞ്ഞെത്തുമായിരുന്നെന്നു കൂടി വിജയകുമാര്‍ എന്നോട് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ എന്റെ നെഞ്ചു വേദന ഇരട്ടിക്കുകയാണ്‌ ചെയ്തത്.

ഒരിക്കല്‍ സുതന്‍ എന്ന പറമ്പില്‍ കിളയ്ക്കാന്‍ വരുന്ന പണിക്കാരന്, ചായ്പ്പിലെ പഴയ സാധനങ്ങളുടെ ഇടയില്‍ നിന്നും ഞാനെഴുതിയ പഴയ കയ്യെഴുത്തു മാസിക കിട്ടി. അത് വായിച്ചിട്ട് സന്തോഷത്തോടു കൂടി അയാള്‍ എന്നെ ക്കുറിച്ച് ബാപ്പയോട് വളരെ ആവേശപൂര്‍വ്വം സംസാരിക്കുന്നതു ഞാന്‍ കേട്ടു. ആ മാസിക അയാളില്‍ നിന്നും വാങ്ങി അതിന്റെ കവറില്‍ ഒന്നു നോക്കിയശേഷം ബാപ്പ അതിനെ ചവറിലേക്ക് വലിച്ചെറിയുന്നത് ഞാന്‍ വേദനയോടെ നോക്കി നിന്നു. ആ പണിക്കാരനുള്ള സഹൃദയത്വം പോലും എന്റെ തന്തക്കില്ലതെപോയതില്‍ ഞാന്‍ അതിയായി വിഷമിച്ചു.

അങ്ങനെയിരിക്കെ ഒരു നാള്‍ ബാപ്പ ഗള്‍ഫിലേക്ക് പോകാന്‍ തീരുമാനിച്ചു, ഹാ! എനിക്കിതില്പരം സന്തോഷം മറ്റൊന്നുണ്ടോ, ഞാന്‍ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ സ്വപ്നങ്ങളുമായി രാത്രികള്‍ കഴിച്ചുകൂട്ടി. ഞാന്‍ ഒരു കടലാസ് കഷണം എടുത്തു അതില്‍ തിരുവനന്തപുരം ജില്ലയില്‍ ഞാന്‍ കാണാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്ന സ്ഥലങ്ങളുടെ ഒരു ലിസ്റ്റ് തയ്യാറാക്കി. ഒന്നു എന്റെ വീട്ടില്‍ നിന്നും വെറും പത്തു കിലോമീറ്റര്‍ മാത്രം ദൂരമുള്ള വെള്ളായണിക്കായാല്‍, മറ്റൊന്ന് വേളിക്കായല്‍ പിന്നെ കോവളം, ശംഖുമുഖം ഇത്യാദി സ്ഥലങ്ങളുടെ പേരുകള്‍ കുറിച്ചുവച്ചു. (അവിടെ ബോട്ടില്‍ യാത്ര ചെയ്യണമെന്ന ആഗ്രഹം എനിക്കുണ്ടായിരുന്നു). പക്ഷെ എന്റെ പ്രതീക്ഷകളെ തകിടം മറിച്ചുകൊണ്ട് നാലു മാസത്തിനുള്ളില്‍ പഹയന്‍ ഗള്‍ഫില്‍ നിന്നും ജോലി മതിയാക്കി തിരിച്ചു പോന്നു. ഞാന്‍ എന്റെ സ്വപ്നങ്ങള്‍ പകര്‍ത്തിയ ആ കടലാസ് കഷണമെടുത്ത് അതില്‍ ഒരു കളിവള്ളമുണ്ടാക്കി ജനലിലൂടെ അതിനെ പെരുമഴയിലേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു. വെളിയില്‍ പെരുമ്പറ കൊട്ടിയ മഴയെക്കാള്‍ വലിയൊരു മഴ എന്റെ ഉള്ളില്‍ പെയ്തടങ്ങി. ഈ മാനസിക പിരിമുറുക്കങ്ങള്‍ വളരെ ചെറുപ്പത്തിലെ തന്നെ എന്നെ ഹൃദ്രോഗിയാക്കുമെന്ന് ഞാന്‍ വല്ലാതെ ഭയപ്പെട്ടു. അപ്പോള്‍ മുതല്‍ ഒരു കാര്യം ഞാന്‍ തീരുമാനിച്ചു, എല്ലാത്തില്‍ നിന്നുമുള്ള മോചനം എന്തെങ്കിലും എഴുതുകയെന്നതാണന്ന്. വീട്ടില്‍നിന്നും മാറിനില്‍ക്കുവാന്‍ എപ്പോഴും ആഗ്രഹിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന ദിനങ്ങളായിരുന്നു ശേഷം എന്റെ ജീവിതത്തില്‍ നിറയെ.

ഇതിനിടയില്‍ എപ്പോഴാണ് ഞാന്‍ സുകന്യയുമായി പ്രണയത്തിലായത് എന്നായിരിക്കും എഴുത്തുകാരും വായനക്കാരും ആയ എന്റെ സുഹൃത്തുക്കള്‍ ആലോചിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്‌ . ഒരു പ്രണയം അങ്കുരിക്കുന്നതിനു സ്ഥലകാലങ്ങളുടെ നീതിബോധങ്ങള്‍ തടസ്സമാകുന്നില്ല ഒരിക്കലും. അത് എപ്പോള്‍ വേണമെങ്കിലും സംഭവിക്കാം. മനുഷ്യരാശിയുടെ നിലനില്‍പ്പിന്റെ അടിസ്ഥാനം തന്നെ ഒടുങ്ങാത്ത പ്രണയദാഹത്തിന്റെ പരിണതിയല്ലേ. എന്റെ പ്രണയവും മാനസിക പിരിമുറുക്കത്തിന്റെ ഏതോ ഇരുള്‍ കയങ്ങളില്‍ വച്ച് പൊടുന്നനെ സംഭവിച്ചു. അതൊരു കഥയാണ്. ഈറനണിഞ്ഞ ഒരു മഴക്കഥ. (തുടരും)

സത്രം സ്കൂളിലെ പ്രാവുകള്‍ ( part 5 )

2009-11-19T01:44:00.000-08:00

സുകന്യാ നീ കത്തെഴുതിയാലും ഇല്ലെങ്കിലും ഞാന്‍ വരുമായിരുന്നു. ഇന്നല്ലെങ്കില്‍ പിന്നീടെപ്പോഴെങ്കിലും, നമ്മള്‍ കണ്ടുമുട്ടുക തന്നെ ചെയ്യും. ചിലപ്പോള്‍ ഞാന്‍ രോഗശയ്യയിലായിരിക്കുമ്പോഴോ അല്ലെങ്കില്‍ മറ്റേതെങ്കിലും നിര്‍ണായക അവസരത്തിലോ. നോക്കൂ, പഴയ കളിക്കൂട്ടുകാരിയുമായിട്ടുള്ള എന്റെ ഈ സന്ദര്‍ശനത്തെ എന്റെ ബന്ധു ജനങ്ങള്‍ ഏതു രീതിയില്‍ കാണുമെന്നതിനെക്കുറിച്ച് എനിക്ക് തെല്ലും ആശങ്കയില്ല. ഈ നൂറ്റാണ്ടില്‍ പോലും അവര്‍ മനുഷ്യനെ ചങ്ങലക്കിട്ടു വളര്ത്തുന്നതിനെക്കുറിച്ചുമാത്രമെ എനിക്ക് ഭയമുള്ളൂ. തീര്ച്ചയായും അവര്‍ നെറ്റിചുളിക്കുമെന്നനിക്കറിയാം. അമുസ്ലിമായ ഒരു സ്ത്രീയുമായുള്ള എന്റെ സംഗമത്തെ ഒരിക്കലും അവര്ക്കു സഹിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞെന്നുവരില്ല. മുസ്ലിങ്ങലടക്കമുള്ള ലോകത്തെ എല്ലാ മതവിഭാഗങ്ങളും, ഈ അണ്ഡകടാഹങ്ങളും മാറ്റത്തിന് വിധേയമായാലും, മാറാത്ത ഒന്നു മാത്രമേ ഈ ഭൂലോകത്തുള്ളൂ, അത് "മാനസികമായി ആരും ഞങ്ങളെ തിരുത്താന്‍ നോക്കണ്ടാ" എന്ന പഴകിപ്പൊളിഞ്ഞ അവരുടെ നിര്‍ബന്ധ ബുദ്ധിയാകുന്നു. എന്തിനാ അവരെമാത്രം കുറ്റം പറയുന്നതു, എന്റെ മകന്റെ അവസ്ഥയും ഏതാണ്ടിതൊക്കെത്തന്നെ .

നോക്കൂ സുകന്യാ ഞാന്‍ തിരികെ ചെല്ലുമ്പോള്‍ എന്റെ മകനും ഭാര്യയും എന്നെ വൃദ്ധസദനത്തിലേക്കയക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് യുദ്ധകാലാടിസ്ഥാനത്തില്‍ ചര്ച്ചനടത്തും. അതിന് കാരണമുണ്ട് , ഞാന്‍ ഇങ്ങനെ തെണ്ടിത്തിരിഞ്ഞുനടന്നു എവിടെങ്കിലും വീണു ചത്തുപോയാലോ, അതവര്‍ക്ക് വന്‍ മിനക്കേടാവില്ലേ , എനിക്കതറിയാം, എല്ലാ കാലത്തിലും മാതാപിതാക്കള്‍ മക്കള്‍ക്ക്‌ ഭാരമാകുന്ന ഒരവസ്ഥയുണ്ട്‌. ഇപ്പോള്‍ മനസ്സിലായില്ലേ ഞാന്‍ എന്തുകൊണ്ടാണ് നീയടക്കമുള്ള എന്റെ സൌഹൃദങ്ങളെ നെഞ്ചേറ്റി ലാളിക്കുന്നതിന്റെ രഹസ്യം.

മകനോട്‌ മുന്‍‌കൂര്‍ അനുവാദം വാങ്ങാതെ പുറപ്പെട്ട ഈ യാത്ര വൃദ്ധ സദനത്തിലെക്കുള്ള എന്റെ യാത്രയുടെ വേഗത കൂട്ടും. അടുത്ത വര്ഷം അവസാനിക്കുന്നതിനുമുന്പുതന്നെ മകന്‍ നല്കിയ ആപ്ലിക്കേഷനില്‍ എനിക്ക് വൃദ്ധ സദനത്തിലേക്ക് അഡ്മിഷന്‍ കിട്ടിയേക്കും. എനിക്കായി ബുക്ക് ചെയ്തിരിക്കുന്ന, ഇപ്പോള്‍ ആ ക്ഷയരോഗി താമസിക്കുന്ന, ജനലുകള്‍ സൂര്യകാന്തിപൂക്കള്‍ നിറഞ്ഞ മുറ്റത്തേക്കു തുറക്കുന്ന, ആ മുറി ഞാന്‍ മകന്റെ കൂടെ പോയി ഒരിക്കല്‍ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. ചുമച്ചു ചുമച്ചു ചുവര്ചാരിയിരിക്കുന്ന ആ മുറിയിലെ അന്തേവാസി ഇടക്കിടെ എന്റെ ഓര്‍മയിലേക്ക് ഓടിയെത്തും.

ഞാനപ്പോള്‍ അയാളോട് പതിയെ ചോദിക്കും " പോകാന്‍ സമയമായില്ലേ ".

തിളക്കം നഷ്ടപെട്ടിട്ടില്ലാത്ത കണ്ണുകളാല്‍ അയാള്‍ എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും. ഒടുവില്‍ സത്രം സ്കൂളിലെ പ്രാവുകളെപ്പോലെ അയാളിരുന്നു കുറുകും. തന്റെ കയ്യിലെ റോട്ടോ ഹെയലാര്‍ വായില്‍ തിരുകി അയാള്‍ രണ്ടു തവണ സ്പ്രേ ചെയ്യും. അനക്കമറ്റിരിക്കുന്ന അയാളെ ഇന്‍ജക്ഷന്‍ നല്‍കുവാനായി അറ്റന്റര്‍മാര്‍ ഇരുകൈകളിലും താങ്ങിയെടുത്ത് കൊണ്ടു പോകുന്നത് ഞാന്‍ ഇടയ്ക്കിടെ സ്വപ്നം കാണാറുണ്ട്.

ഇതെല്ലം കേട്ടുകൊണ്ട് നീ വിഷമിക്കേണ്ട സുകന്യാ, "ഒരു ജീവിതചക്രം എതുരീതിയിലാണ് അവസാനിക്കുന്നതെന്ന് ആര്‍ക്കെങ്കിലും മുന്‍കൂട്ടി പറയുവാന്‍ കഴിയുമോ". ചിലപ്പോള്‍ മുന്‍ധാരണകളെയെല്ലാം തകിടം മറിച്ചുകൊണ്ട് പൊടുന്നനെ ഒരു യാത്ര . . . . . . .

നോക്കൂ അങ്ങ് ആകെ അസ്വസ്ഥനാണന്നു തോന്നുന്നു. ശാന്തനാകൂ, അങ്ങെന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കൂ, ഞാന്‍ അടുത്തു തന്നെയുണ്ട്‌, അങ്ങേക്ക് നല്ല പനിയുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു.

"നോക്കൂ, അങ്ങ് ആ നക്ഷത്രങ്ങളെ നോക്കൂ, "

അവള്‍ എന്റെ വലതു കരം ഗ്രഹിച്ചു ജനലിനു നേരെ ചൂണ്ടി ആകാശത്തേക്ക് കണ്ണുകള്‍ പായിച്ചു.

ഹാ! സുകന്യാ, നീ എന്നെ വീണ്ടും കുട്ടിക്കാലത്തെ ഓര്‍മകളിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോവുകയാണോ?
വിധി ഓര്‍മകളുടെ ഭാണ്ഡങ്ങളും ചുമന്നു, അല്ലെങ്കില്‍ ഓര്‍മ്മകള്‍ വിധിയുടെ ഭാണ്ഡങ്ങളും ചുമന്നു എപ്പോഴും നമ്മെ പിന്തുടര്‍ന്ന് കൊണ്ടേയിരിക്കും. അവ നമുക്കു ചുറ്റും എപ്പോഴും ഒരു വ്യൂഹം തീര്‍ത്തുകൊണ്ടേയിരിക്കും. ചിലപ്പോള്‍ ഒരു കാലാള്‍ പടയാളിയോ, ഒരു അശ്വാരൂഢനോ നമുക്കു നേരെ ഒരു ഒളിയമ്പ് തൊടുത്തേക്കാം. അത് നമ്മുടെ നെഞ്ചിന്‍ കൂട് തകര്‍ത്ത് ഉള്ളിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് ആഞ്ഞുപതിക്കും. അവയുണ്ടാക്കുന്ന അഗ്നിത്തിരകള്‍ നമ്മെ ഭസ്മീകരിച്ചേക്കാം. ചിലപ്പോള്‍ സ്നേഹപൂര്‍വ്വം തലോടിയേക്കാം. ഓര്‍മ്മകള്‍ അങ്ങനെയാണ് സുകന്യാ, അവയ്ക്ക് നമ്മെ കൊല്ലുവാനും, നിലനിര്‍ത്തുവാനും കഴിയും.

വെള്ളം നനച്ച മാര്‍ദ്ദവമുള്ള തുണി അവള്‍ എന്റെ നെറ്റിയില്‍ പതിച്ചുവച്ചു. ആ തുണിയേക്കാള്‍ മാര്‍ദ്ദവമുണ്ട് സുകന്യയുടെ സ്നേഹം കിനിയുന്ന വിരലുകള്‍ക്ക്.
അങ്ങ് ഉറങ്ങിക്കൊള്ളൂ, ഞാനിവിടെയിരുന്നോളാം.
സുകന്യാ ഉറക്കമൊഴിയണ്ടാ, പോയികിടന്നോളൂ.
ഇല്ല , കുറച്ചുനേരം കൂടി ഞാനങ്ങയുടെ അടുത്തിരുന്നോട്ടെ . . . . . . . . (തുടരും)

സത്രം സ്കൂളിലെ പ്രാവുകള്‍ ( part 4 )

2009-11-02T16:45:00.000-08:00

നവംബറിലെ ഏഴിലംപാലകള്‍ പൂത്തു മണം പരത്തിയ ഒരു ദിവസമായിരുന്നു, ഞാന്‍ സുകന്യയുടെ വീട്ടിലെത്തിയത്. മുറിയിലെ ജനലിനു പുറത്തായി പാഷന്‍ ഫ്രൂട്ടിന്റെ വള്ളികള്‍ പടര്ന്നു നിന്നിരുന്നു. സമൃദ്ധമായ ഇലകലോടും, ഇടയ്ക് ഇളം പച്ച നിറത്തിലുള്ള കായ്കളോടും കൂടി അവ വളരെ നയന മനോഹരമായിരുന്നു. ഇടയ്ക്കിടെ ഇളംകാറ്റിലൂടെ എന്നെ തഴുകുന്ന ആ പാലപ്പൂക്കളുടെ മണം എന്നെ വീണ്ടും കുട്ടിക്കാലത്തെ ഓര്‍മകളിലേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു.

കുട്ടിക്കാലത്ത് പാലപ്പൂക്കളുടെ മണവും, യക്ഷിയേയും ചേര്‍ത്ത് നിറം പിടിപ്പിച്ച കഥകള്‍ അവള്‍ എനിക്ക് പറഞ്ഞു തന്നിരുന്നു. എല്ലാം അവളുടെ മുത്തശ്ശി അവള്ക്ക് പറഞ്ഞു കൊടുത്തിട്ടുള്ളവയും, പിന്നെ അവളുടെ വീട്ടില്‍ തപാലില്‍ വരുത്തിയിരുന്ന കഥാ പുസ്തകത്തില്‍ നിന്നുള്ളവയും. പുരാണങ്ങളെ അവലംബിച്ചുള്ള കഥകള്‍ വരാറുള്ള അമ്പിളിഅമ്മാവന്‍ പോലുള്ള കഥാപുസ്തകങ്ങള്‍ എന്റെ വീട്ടില്‍ എനിക്ക് നിഷിദ്ധമായിരുന്നു. അതെ! രാജ വസ്ത്രങ്ങള്‍ ധരിച്ചു, കയ്യില്‍ വാളുമായി തോളില്‍ വേതാളത്തിനേയും ചുമന്നുകൊണ്ട് കാട്ടിലൂടെ യാത്രചെയ്യുന്ന വിക്രമാദിത്യന്റെ ചിത്രങ്ങള്‍ അച്ചടിച്ചുവന്നിരുന്ന ആ പുസ്തകങ്ങള്‍ ഞാന്‍ വായിക്കുന്നതു കാണുമ്പോള്‍ അവധിക്കു വീട്ടിലുണ്ടാകാറുള്ള ബാപ്പ കാറ്റത്തെ കടല്‍ പോലെ രൌദ്രനാകും.

ഒരിക്കല്‍ എന്റെ പക്കല്‍ നിന്നും ആ പുസ്തകങ്ങള്‍ പിടിച്ചുവാങ്ങി ബാപ്പ കിണറ്റിലെറിഞ്ഞു. ബാപ്പ വീട്ടില്‍ നിന്നും പോകുന്നതുവരെ കാറ്റത്തെ കാറ്റാടി മരം പോലെ എന്റെ മനസ്സു അസ്വസ്ഥമാവും. ദേഷ്യം വന്നാല്‍ കണ്ണുകാണാത്ത രാക്ഷസനാകുന്നു ബാപ്പ . ബാപ്പ വീട്ടില്‍ നിന്നും പോകുന്നതുവരെ മുള്ളില്‍ വീണ ഇലപോലെയാണ് എന്റെ അവസ്ഥ. ഭര്‍ത്താക്കന്മാരെ സഹിക്കുന്ന ഭാര്യമാര്‍ക്കും കൂടി നോബല്‍ സമ്മാനം കൊടുക്കുന്നുവെങ്കില്‍ അതെന്റെ പാവം പിടിച്ച ഉമ്മയ്ക്കയിരിക്കണം ആദ്യം കൊടുക്കേണ്ടത്.

ബാപ്പയുടെ മുന്കൊപത്തെ പറ്റി നന്നായറിയാവുന്ന ബാപ്പയുടെ സഹോദരങ്ങള്‍ ഉമ്മയോട് പലപ്പോഴും ഒരു കാര്യം പറയുന്നതു ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. ഉമ്മയുടെ സ്ഥാനത്ത്‌ മറ്റേതെങ്കിലും സ്ത്രീയായിരുന്നെങ്കില്‍ ബാപ്പയ്ക്ക് വീണ്ടും വീണ്ടും വിവാഹം കഴിക്കാനേ നേരം ഉണ്ടാവുകയുള്ളൂ എന്ന്. കാരണം ഉമ്മയ്ക്കല്ലാതെ മറ്റാര്‍ക്കും ബാപ്പയുടെ മുന്‍കോപം വളരെക്കാലം സഹിക്കാന്‍ കഴിയില്ലായെന്നു ബാപ്പയുടെ ബന്ധുക്കള്‍ക്കും, എനിക്കും നന്നായറിയാം.

ആ പിന്നെ പറഞ്ഞു വന്നത് ബാപ്പ പുസ്തകം പിടിച്ചുവാങ്ങി കിണറ്റിലെറിഞ്ഞ കാര്യം.

വെള്ളത്തില്‍ കുതിര്‍ന്നു വെയിലേറ്റു തിളങ്ങി നിസ്സഹായവസ്ഥയിലായ ആ പുസ്തകം നോക്കി നില്‍ക്കെ എന്റെ കുഞ്ഞു മനസ്സില്‍ വലിയ നിരാശയുണ്ടായി. ഇനി സുകന്യയോടെന്തു സമാധാനം പറയും. തൊട്ടുപിറകെ എന്നെയും ബാപ്പ കിണറ്റിലേക്കെറിയുമോയെന്നു ഭയപ്പെട്ടു ഞാന്‍ സുകന്യയുടെ വീട്ടിലേക്ക് ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു. കിതച്ചുകൊണ്ട് ഓടി വന്ന എന്നെ അവള്‍ സാന്ത്വനിപ്പിച്ചു. എന്റെ കരങ്ങള്‍ രണ്ടും ഗ്രഹിച്ചു ഇതാ, ഇതുപോലെ അവള്‍ എന്റെ മുഖത്തേക്കു നോക്കിയിരുന്നു.

കഥ പറയുന്നതിനിടക്ക് വീണ്ടും വീണ്ടും ഞാന്‍ കുട്ടിക്കാലത്തേക്ക് പോകുന്നതിനു എഴുത്തുകാരും, വായനക്കാരും ആയ എന്റെ സുഹൃത്തുക്കള്‍ എന്നോട് ക്ഷമിക്കുക. കാരണം, ആത്മാംശങ്ങളുടെ രക്തം നിറച്ച തൂലിക ചലിപ്പിക്കാതെ ആര്ക്കും കഥയെഴുതാന്‍ കഴിയില്ല എന്ന് ഞാന്‍ കരുതുന്നു. ഒരിക്കലും ഒരു കഥയും സര്‍വമംഗളമായി ഭവിക്കാറില്ലല്ലോ.

കുട്ടിക്കാലത്ത്‌ ഇരുവരും പളുങ്കുപാത്രം പോലുള്ള മനസ്സില്‍ പരസ്പരം സ്നേഹം നിറച്ചുവച്ചു. പരസ്പരം കലഹിക്കുമ്പോഴും
തമ്മിലുള്ള സ്നേഹത്തിന്റെ ആഴം ഇരുവരും അറിഞ്ഞിരുന്നു. ഇപ്പോഴിതാ ഈ ജീവിത സായാഹ്നത്തില്‍ വളരെ സുതാര്യമായി ഞങ്ങളത് മനസിലാക്കുന്നു. തീര്ച്ചയായും വീണ്ടുമൊരു സമാഗമം അനിവാര്യമാണന്നു ജീവിതത്തില്‍ പല മാനസിക പ്രതിസന്ധി ഘട്ടങ്ങളിലും ഞാന്‍ ഓര്‍ക്കാറുണ്ട്. സുകന്യയും അങ്ങനെ ഓര്‍ത്തിരിക്കണം, അതാണല്ലോ അവള്‍ എനിക്ക് കത്തെഴുതുവാനുണ്ടായ കാരണവും.

കുഞ്ഞുന്നാളില്‍ ഞങ്ങളുടെ വീടുകള്‍ക്ക് ചുറ്റും ഉണ്ടായിരുന്ന അതേ മരങ്ങള്‍ തന്നെയാണ് അവള്‍ ഇവിടെയും നട്ടുപിടിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നതും. അതെ, ആ അന്തരീക്ഷം അതുപോലെ അവള്‍ ഇവിടെയും കൊണ്ടുവന്നിരിക്കുന്നതായി തോന്നി. ചിലപ്പോള്‍ ഏകാന്തതയുടെ ഉഷ്ണമേഘലകളില്‍ അവള്‍ ആ ഗൃഹാതുരത്വത്തോടെ ഈ മരങ്ങള്‍ക്കിടയിലൂടെ ചുറ്റിത്തിരിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവാം. തീര്ച്ചയായും പട്ടത്തെരുവിലൂടെ ഗസല്‍ കേട്ടുകൊണ്ട് ഞാന്‍ നടക്കുന്ന വേളകളില്‍ അവളും എന്നെ ഓര്‍ത്തുകൊണ്ട്‌ ഈ മരങ്ങള്‍ക്കിടയിലൂടെ കയ്യില്‍ വായിക്കുവാനുള്ള പുസ്തകവുമായി ചുറ്റിത്തിരിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവാം.

നഗരത്തിലെ എന്റെ വീട്ടിലെ സിറ്റൌട്ടിലിരുന്നു പുറത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോള്‍ ചൂടിന്റെ കാഠിന്യത്താല്‍ മിഴികള്‍ വരണ്ടുപോകുന്ന ആ ഉഷ്ണാവസ്ഥയില്‍ നിന്നും ദൈവം എന്നെ ഒരു ദിവസത്തേക്കെങ്കില്‍ ഒരു ദിവസത്തേക്ക് സുകന്യയുടെ കുളിരുള്ള ഈ വീട്ടിലേക്കെത്തിച്ചിരിക്കുന്നു . അല്പം ഭയത്തോടെയെങ്കിലും എന്നെ വല്ലാതെ ആകര്ഷിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ഏഴിലം പാലപ്പൂക്കളുടെ മണം, ഇടയ്ക്ക് രൂക്ഷമായി എന്നിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പൊള്‍, ഞാന്‍ അവളുടെ കൈകളെ മുറുകെ പിടിച്ചു. ഇപ്പോഴും സുകന്യയുടെ കൈകള്‍ എന്റെ മുംതാസിന്റെ മൈലാഞ്ചിയണിഞ്ഞ കൈകളേക്കാള്‍ മനോഹരമായിരിക്കുന്നു.

ആരുടേയും എതിര്‍പ്പുകളില്ലാതെ മുഖം ചുളിച്ചുള്ള നോട്ടങ്ങള്‍ നേരിടാതെ ഞാന്‍ എന്റെ കളിക്കൂട്ടുകാരിയുടെ മുന്‍പിലിരിക്കുന്നു. ഇനിയൊരു ജന്മമുണ്ടെങ്കില്‍ ഹിന്ദുവായി ജനിച്ചു സുകന്യയെ വിവാഹം കഴിച്ചു അവളോടൊപ്പം കഴിയണമെന്നും എനിക്ക് തോന്നി. അല്ലെങ്കില്‍ തന്നെ ആരാണ് ഹിന്ദുവായി അല്ലെങ്കില്‍ മുസ്ലിമായി, ക്രിസ്ത്യാനിയായി ജനിക്കുന്നത്. പിറന്നു വീഴുന്ന ഓരോ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെയും 'ള്ളേ ' എന്നുള്ള ആ കരച്ചിലിനെ, അത് മുസ്ലിം ള്ളേയാണന്നോ, ഹിന്ദു ള്ളേയാണന്നോ, ക്രിസ്ത്യന്‍ ള്ളേയാണന്നോ നമുക്കു പറയുവാന്‍ കഴിയുമോ. ഏതൊരു ചോരക്കുഞ്ഞിന്റെയും ചുണ്ടില്‍ നിന്നും ആദ്യമായി വരുന്ന പവിത്രമായ വാക്കല്ലേ അത്.

ഹാ ദൈവമേ ! അങ്ങോരു സംഭവം തന്നെ. അങ്ങയുടെ പേരിലാണല്ലോ മനുഷ്യര്‍ ഇങ്ങനെ പരസ്പരം തലതല്ലി ക്കീറുന്നത്. സര്‍വജ്ഞ പീഠസ്ഥനായ ദൈവമേ, ഞാന്‍ അങ്ങയെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നതായിതോന്നുന്നുവെങ്കില്‍ അങ്ങെന്നോട് പൊറുക്കുക. ദിവസവും മനുഷ്യര്‍ അങ്ങയുടെ പേരില്‍ ഇവിടെ സ്വയം നരകം സൃഷ്ട്ടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. മതങ്ങള്‍ തമ്മിലുള്ള ബലാബലം മാത്രമേ എനിക്കിവിടെ കാണാന്‍ കഴിയുന്നുള്ളൂ. ഈ സങ്കീര്‍ണതകള്‍ കണ്ടപ്പോള്‍ ഒരു എഴുത്തുകാരനെന്ന നിലയില്‍ ഞാനങ്ങയോടുള്ള പ്രതിഷേധം അറിയിച്ചു എന്നേയുള്ളൂ.

സങ്കീര്‍ണതകളുടെ ഈ ലോകത്ത് രണ്ടാഴ്ചയിലൊരിക്കല്‍ മനുഷ്യന് ലൈംഗികതയും കൂടി നിഷിദ്ധമായിരുന്നെങ്കില്‍ ഇവിടെ മനോരോഗികളുടെ എണ്ണം ഇനിയും ക്രമാതീതമായി വര്‍ദ്ധിക്കുമായിരുന്നു. തിരിച്ചറിയാന്‍ പറ്റാത്ത മനോരോഗങ്ങളുമായി ഓരോ മനുഷ്യനും ദിവസങ്ങള്‍ തള്ളിനീക്കുന്നു.

എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ലൈംഗികതയ്ക്ക് ശേഷമുള്ള വിശ്രാന്തിയെന്നത് , കുളിരുള്ള ഒരാലിന്‍ചുവട്ടില്‍ നില്ക്കുന്നത് പോലെയാണ് . ആലിലകള്‍ ഇളംകാറ്റില്‍ പരസ്പരം കലപില കൂട്ടുന്നതുപോലെ നമ്മുടെ ശരീരകോശങ്ങള്‍ മുഴുവനും പരസ്പരം കൊടുക്കല്‍ വാങ്ങലുകള്‍ നടത്തുന്നു. ആലിലകള്‍ അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് എടുത്തെറിയുന്ന ഓരോരോ ഓക്സിജന്‍ കണികകള്‍ പോലെ നമ്മില്‍ നിന്നും ആനന്ദത്തിന്റെ ഓരോ നിശ്വാസങ്ങളും പുറപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിയ്ക്കും. (തുടരും)

സത്രം സ്കൂളിലെ പ്രാവുകള്‍ ( part 3 )

2009-10-21T08:41:00.000-07:00

സുകന്യാ നീ ഇപ്പോഴും എത്ര സുന്ദരിയായിരിക്കുന്നു. നിന്റെ കത്തിലെ വാക്കുകള്‍ എനിയ്ക്ക്‌ ആസുരമായ നഗരത്തില്‍ നിന്നും അല്പം മോചനം നല്‍കിയിരിക്കുന്നു. അതെ! ആ കത്തിലെ മനോഹരമായ വാക്കുകള്‍ക്കു, നീ കുഞ്ഞുന്നാളില്‍ ചൂടിയിരുന്ന പൂക്കളുടെ സൗന്ദര്യവും , സൗരഭ്യവുമുണ്ട്.

സുകന്യാ ഞാനിന്നു ഏറെ ദുഖിതനാണ്. മനുഷ്യന്‍ മനുഷ്യനെ സ്നേഹിക്കുന്നതാണ് ഏറ്റവും വിലയുള്ളതെന്നും, വലംകൈ കൊടുക്കുന്ന ദാനം ഇടംകൈ അറിയരുതെന്നും എന്നെയും നിന്നെയും പഠിപ്പിച്ച മതങ്ങളോ, അതിന്റെ
വക്താക്കളോ അല്ല ഇപ്പോള്‍ നമുക്കു ചുറ്റും ഉള്ളത്. ഇന്ത്യയില്‍ പത്തുപേരില്‍ ഇത്രപേര്‍ ഇന്ന രോഗം ബാധിച്ചവരാണ് എന്ന് പറയുന്നതു പോലെ, ഇന്ത്യയില്‍ പത്തുപേരില്‍ ഏഴ് പേര്‍ വീതം ഇന്ത്യയുടെ അഖണ്ഡതക്ക് തുരങ്കം വയ്ക്കുന്ന, മത തീവ്രവാദികളാണന്നു, പറയേണ്ട സ്ഥിതിയില്‍ നമ്മുടെ രാജ്യം എത്തിപെട്ടു നില്ക്കുന്നു. ഏത് നിമിഷവും എവിടേയും എന്തും സംഭവിക്കാം. ബ്രെയിന്‍വാഷിനു മുന്‍പത്തെക്കാളേറെ അപാരശക്തിയാണിന്നുള്ളത് . അഞ്ചുവയസ്സ് മുതല്‍ നമ്മുടെ കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ രാജ്യദ്രോഹപരമായ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ക്കായി കണ്‍വര്‍ട്ട് ചെയ്യപ്പെടുന്നു. ഓരോ മത സംഘടനകളുടെയും യുവജന റാലികള്‍ കാണുമ്പോള്‍ എന്റെ മനസ്സില്‍ തീയാണ്. രാജ്യത്തിന്റെ ഏറ്റവുംവലിയ സമ്പത്തും, പ്രതീക്ഷകളും ആകേണ്ട നമ്മുടെ യുവാക്കള്‍, അറവുമാടുകളെപ്പോലെ എന്തിനോ വേണ്ടി ആട്ടിത്തെളിക്കപ്പെടുന്നു.

സുകന്യാ, ഓരോ വാര്‍ത്തകളും, ഓരോ കാഴ്ച്ചകളും എന്നെ എങ്ങോട്ടെങ്കിലും ഓടി ഒളിക്കുവാനായി പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു.
" പക്ഷേ എവിടെ സമാദാനം.
അത് വിലയ്ക്ക് വാങ്ങാന്‍ കിട്ടില്ലല്ലോ. "

ജീവിതത്തില്‍ പ്രതീക്ഷകള്‍ നഷ്ടപ്പെടുന്നു സുകന്യാ ! ആ മുനിഞ്ഞു കത്തുന്ന കല്‍വിളക്കിലെ കരിന്തിരി നാളങ്ങള്‍ പോലെ മനസ്സ്‌ ആടി‌ലയുന്നു. ഇതൊക്കെ പറയുമ്പോള്‍ ചിലപ്പോള്‍ എനിക്ക് ഭ്രാന്താണന്നു നിനക്കു തോന്നിയേക്കാം.
പക്ഷേ, എന്റെ മനസ്സിലെ ധര്മ്മാധര്‍മ സംഘര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് അറുതി വരുത്താന്‍, എനിക്ക് ഇതെല്ലാം ആരോടെങ്കിലും
പറഞ്ഞേ മതിയാവൂ, അല്ലെങ്കില്‍ ഇന്നിത് മുഴുവന്‍ ഒരു കടലാസിലേക്ക് പകര്‍ത്തണം.

എന്താ ആലോചിക്കുന്നത് , വരൂ യാത്രാക്ഷീണമുണ്ടാകും. ഞാന്‍ മുറി കാണിച്ചു തരാം.
വളരെ ശ്രദ്ധാപൂര്‍വ്വം ബാഗ്‌ കയ്യിലെടുത്തു അവള്‍ പറഞ്ഞു.

ഔട്ട് ഹൗസിന്റെ മുകളിലുള്ള മുറിയിലേക്ക് പടികള്‍ കയറുമ്പോള്‍, പടികളില്‍ ഉയര്ന്ന ശബ്ദങ്ങള്‍,
ഓരോ പടിയിലും ഓരോ ശബ്ദങ്ങള്‍. മനസ്സു തനിയെ ചിലങ്കയണിഞ്ഞു നൃത്തം ചെയ്തു.
സുകന്യാ ഈ വൈകിയ വേളയില്‍ വേദഗ്രന്ഥങ്ങളാണ് നിനക്കു കൂട്ടായിരിക്കുക എന്ന് ഞാന്‍ തെറ്റിദ്ധരിച്ചു.
പക്ഷേ ഈ ഷെല്‍ഫുകള്‍ നിറയെ നല്ല പുസ്തകങ്ങളാണല്ലോ. സുകന്യ വായിക്കാനായി മാറ്റി വച്ചിരിക്കുന്ന
പുസ്തകത്തിന്റെ താളുകള്‍ മറിച്ചു നോക്കുന്നതിനിടയില്‍ ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.
അതെ ! ദൈവങ്ങളെക്കുറിച്ച് പറയാന്‍ ധാരാളം വേദവേദഗ്രന്ഥങ്ങളുണ്ടല്ലോ നമ്മുടെ നാട്ടില്‍. മനുഷ്യനെ തകര്‍ക്കാന്‍
വേണ്ടി അതില്‍ നിന്നും യുക്തിക്കു നിരക്കാത്ത ഭാഗങ്ങള്‍ മാത്രം അടര്‍ത്തിയെടുത്തു, അതിനെ ആധാരമാക്കി മനുഷ്യന്‍ തമ്മിലടിക്കുന്നു. നശ്വരമായ മനുഷ്യജീവിതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അനശ്വര കാവ്യങ്ങള്‍ വായിക്കുവാനാണ്
എനിക്ക് താത്പര്യം. അതെ മനുഷ്യന്‍ മനുഷ്യനെക്കുറിച്ച് എഴുതുന്നവ.

സുകന്യയെ നോക്കിയപ്പോള്‍ എനിക്ക് എന്നോട് തന്നെ പുച്ഛം തോന്നി. അലച്ചിലുകള്‍ എന്നില്‍ അകാലവാര്‍ദ്ധക്യം
നേരത്തേതന്നെ സമ്മാനിച്ചിരുന്നു. സുകന്യയോടു ചോദിക്കണമെന്നു കരുതിയിരുന്ന കാര്യങ്ങളെല്ലാം മറന്നു പോയിരിക്കുന്നു. ചിലപ്പോഴൊക്കെ ആവശ്യമുള്ളിടത്തും ഇല്ലാത്തിടത്തും ഞാന്‍ സൂക്ഷിക്കാറുള്ള മൗനം എന്നെ ഒരു
മടിയനാക്കിയിരിക്കുന്നു.

ജനല്‍ പാളികള്‍ രണ്ടും തുറന്നിട്ടു. കസേര വലിച്ചിട്ടു കാലും നീട്ടി ചാരിയിരുന്നു. കുറച്ചകലെ ദ്രവിച്ചു തുടങ്ങിയ അസ്ഥികൂടം പോലെ ഇരണിയല്‍ കൊട്ടാരം വ്യക്തമായി കാണാം. നിലാവ് കരിയിലകളിലും ഇടിഞ്ഞു പൊളിഞ്ഞചുറ്റു മതിലിലുമായി കൊട്ടാരത്തിന്റെ കാര്‍ബണ്‍ കോപ്പി വരച്ചിട്ടിരിക്കുന്നു.

പഴയ കാര്യങ്ങള്‍ ഓര്മവരുന്നുണ്ടോ ?

ഓര്‍മകള്‍ക്ക് പെയ്തൊഴിയാന്‍ എത്രനേരം വേണം അല്ലെ , അവയൊക്കെ വീണ്ടും അടുക്കിവച്ച് അതിലേക്കു നോക്കുമ്പോള്‍, നഷ്ടബോധം തിരിഞ്ഞു കൊത്തുമോ എന്ന് ഭയം തോന്നുന്നു. നമ്മുടെ ജീവിതങ്ങള്‍ നമ്മള്‍ ആര്‍ക്കോവേണ്ടി തീറെഴുതി കൊടുത്തു.

ഈയിടെയായി മനസ്സു വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥമാകുന്നു. അത്യാഗ്രഹം കൊണ്ടല്ല അങ്ങയെ കാണണമെന്ന് മകനോട്‌ ആവശ്യപ്പെട്ടത്. ഇനിയെത്രനാള്‍ മരണമെന്ന നിഴല്‍ നമ്മില്‍ നിന്നും മാറി നില്‍ക്കുമെന്നറിയില്ലല്ലോ, കണ്ണടച്ചു യാത്രപറയുമ്പോള്‍ മനസ്സു നിറവോടെയിരിക്കണം അത്രേയുള്ളൂ.

നോക്കൂ, നമ്മുടെ ബാല്യകാലത്തെക്കുറിച്ച് എന്നോടെന്തെങ്കിലും പറയൂ, ഒരു കഥ പറയുന്ന ലാഘവത്തോടെ . . . .

ഇരുവശത്തും സൂര്യകാന്തി പൂക്കള്‍ നിറഞ്ഞു നിന്ന വഴിയിലൂടെ മരങ്ങളുടെ തണല്‍ പറ്റി ഉമ്മയുടെ കയ്യില്‍ തൂങ്ങി
ഞാന്‍ നടക്കുമ്പോള്‍ നീ കൂടെയുണ്ടായിരുന്നത് ഓര്‍മയില്‍ തെളിഞ്ഞു നില്ക്കുന്നു. മദ്രാസില്‍ നിന്നും ബാപ്പയെത്തി പുതിയ വീടും പറമ്പും വാങ്ങി കുടുംബവീട്ടില്‍ നിന്നും എന്നെയും ഉമ്മയെയും വിളിച്ചു കൊണ്ടു വന്നു അവിടെ താമസമാക്കുമ്പോള്‍, എനിക്ക് നഷ്ടപെട്ട ജുനൈദ, ജലീല്‍, ഫാസില ഇവര്ക്ക് പകരമായി എനിക്ക് കിട്ടിയ കളിക്കൂട്ടുകാരിയല്ലേ സുകന്യാ നീ . . . .

ഓര്‍മ്മകള്‍ അത്രപെട്ടന്നു പിടിതരാതെ നമ്മില്‍ നിന്നും വഴുതിപ്പോകില്ല സുകന്യാ

തിരക്കില്ലെങ്കില്‍ കുറച്ചുനാള്‍ ഇവിടെ താമസിച്ചുകൂടെ ?

അതുപറയുമ്പോള്‍ അവളുടെ മുഖത്ത് പുതിയ ഒരു ആത്മവിശ്വാസം.
തിരക്കുകള്‍ നാം സ്വയം സങ്കല്പ്പിചെടുക്കുന്ന മിഥ്യയാണന്നു അവളോട്‌ പറഞ്ഞില്ല.

വളരെ ശാന്തമാണിവിടം, നഗരം അടിച്ചേല്‍പ്പിക്കുന്ന എംബടെഡ് ജീവിതവ്യവസ്ഥകള്‍ ഇവിടെങ്ങും ഇല്ല. കാറ്റില്‍ പോലും കാരുണ്യത്തിന്റെ ജൈവസാന്നിധ്യം. പുരാവൃത്തങ്ങളുടെ ശ്മശാനഭൂമി കടന്നെത്തുന്ന ഈ കാറ്റു മനസ്സിലെ
പ്രതീക്ഷയുടെ കരിന്തിരി ആളിക്കത്തിക്കുന്നു. ജീവിതത്തിന്‍റെ ബാലന്‍സ് ഷീറ്റില്‍ പ്രതീക്ഷയുടെ ഒരുകൂട്ടം ഡാറ്റാസ്

കുട്ടിക്കാലത്ത് ഒരിക്കല്‍ ലക്ഷദീപം കാണാന്‍ അവസരംകിട്ടി. അന്ന് സുകന്യയും ഞാനും അവളുടെ അമ്മയോടൊപ്പം, അവിടെമാകെ ചുറ്റിനടന്നു. കസവുബോര്‍ഡറുള്ള അവളുടെ പാവാടത്തുമ്പില്‍ പ്രകാശത്തിന്റെ പ്രളയം. ഇടയ്കെപ്പോഴോ അവളുടെ അമ്മ ഉടുത്തു തന്ന, അരഞ്ഞാണം മുകളിലാക്കി ഉറപ്പിച്ചുതന്ന എന്റെ മുണ്ടിന്റെ കെട്ടഴിഞ്ഞു, നടക്കുന്ന കൂട്ടത്തിലെവിടെയോ നഷ്ടമായി. മൂക്കത്ത്‌ വിരല്‍ ചേര്‍ത്ത് എന്നെ നോക്കി കളിയാക്കിയ സുകന്യയെ തള്ളിമാറ്റി ഞാന്‍ പുറത്തേക്കോടി. പുറത്തു തൂക്കിയിരുന്ന നിക്കറെടുത്തുടുത്തു വാതിലിനടുത്ത് നിന്നു അമ്മയോടും കൂട്ടുകാരികളോടും കൂടി നടന്നു വരുന്ന സുകന്യയെ നോക്കി ഞാന്‍ നിന്നു. (തുടരും)